ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα μπουκάλια με τον άνθρακα

«Αν μείνουμε όλοι ενωμένοι, αυτοί οι μπάσταρδοι δεν θα μπορούν να κάνουν
τίποτα, ούτε καν αυτή η ταγγή πολεμοκάπηλη νυφίτσα που λέγεται Μπλαιρ». Ο Μαρκ
Στηλ παραμένει αισιόδοξος.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Ο Μαρκ Στηλ και υποστηρικτές του μπροστά στην εφημερίδα που «άλλαξε γραμμή»

Όταν άρχισε να γράφει την εβδομαδιαία στήλη του στην «Γκάρντιαν», πριν από
δυόμισι χρόνια, τον πήρε τηλέφωνο ο Ρόμπιν Κουκ και του πρότεινε να γράψει τα
καλαμπούρια που θα διάνθιζαν την ομιλία του στο συνέδριο του κόμματος. Ο Στηλ
κολακεύτηκε, αλλά αρνήθηκε την πρόταση. Και συνέχισε να γράφει στην εφημερίδα,
υπερασπιζόμενος με πάθος όλους εκείνους που θεωρούσε και θεωρεί ότι πρέπει να
υπερασπίζεται ένας ευαίσθητος άνθρωπος, μια τίμια εφημερίδα και ένα κόμμα που
θέλει να λέγεται Εργατικό. Τους απεργούς λιμενεργάτες του Λίβερπουλ. Τους
εκτοπισμένους από τα κουρδικά χωριά της Τουρκίας. Τα παιδιά του Ιράκ που
πεθαίνουν κατά χιλιάδες κάθε μήνα από το δυτικό εμπάργκο. Τους αμάχους που
σκοτώνονται αυτές τις μέρες από τους πυραύλους του ΝΑΤΟ.

Την πρώτη ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά, ο Στηλ την έλαβε τον περασμένο
Σεπτέμβριο, όταν η εφημερίδα εμφανίστηκε απρόθυμη να συνεχίσει τη συνεργασία
τους. Έδωσε τότε ένα κομμάτι στην «Ιντιπέντεντ», γεγονός που έκανε την
«Γκάρντιαν» να ανανεώσει αμέσως τη σύμβασή του υπό τον όρο να μην ξαναγράψει
σε άλλη εφημερίδα. Κι έπειτα ήλθε η σύγκρουσή του με τον υπουργό Αμύνης. Ο
λόγος ήταν μια δήλωση του Τζωρτζ Ρόμπερτσον ότι τα αεροπλάνα του Σαντάμ
Χουσεΐν μπορούν να μεταφέρουν 300 λίτρα θανατηφόρου άνθρακος. «Αυτός ο
άνθρωπος είναι τόσο βλάκας ώστε πιστεύει και ο ίδιος τις ανοησίες που λέει»,
έγραψε ο Στηλ. «Ακόμη και 300 άδεια μπουκάλια από κρασί μπορούν να μεταφέρουν
300 λίτρα θανατηφόρου άνθρακος, αν τα γεμίσεις με άνθρακα».

Τον Ιανουάριο, ο υπεύθυνος των σχολιογραφικών σελίδων της «Γκάρντιαν» τον
ειδοποίησε ότι τα άρθρα του δεν είναι πλέον ανεκτά. «Η γραμμή μας αλλάζει»,
του είπε. Οι επιστολές διαμαρτυρίας και συμπαράστασης που άρχισαν να φτάνουν
δεν άλλαξαν την απόφαση του Άλαν Ρασμπρίτζερ, του διευθυντή της εφημερίδας.
Προχθές ο Μαρκ Στηλ υπέγραψε το τελευταίο του άρθρο με τίτλο «Εμείς που σε
λίγο θα πεθάνουμε». Αυτός ο πρωθυπουργός ­ γράφει ­ αποπνέει απαισιοδοξία.
Όλοι εκείνοι που κάποτε ζητούσαν μια ριζικά διαφορετική κοινωνία από το
σημερινό σφαγείο της ελεύθερης αγοράς και τώρα δέχονται, απρόθυμα έστω, το
πρόγραμμα του Μπλαιρ, από τι έχουν εμπνευστεί άραγε περισσότερο στη ζωή τους;
Από τις μάχες υπέρ του αφοπλισμού, υπέρ των απεργών ανθρακωρύχων, κατά του
απαρτχάιντ; Ή από τη διαπίστωση ότι το κόμμα τους δεν μπορεί να καταργήσει
τους πυρηνικούς πυραύλους ή να υποστηρίξει τους λαθρομετανάστες επειδή φοβάται
ότι θα χάσει ψήφους;

Οι συμβιβασμοί έρχονται σιγά – σιγά, καταλήγει ο αρθρογράφος στο
αποχαιρετιστήριο άρθρο του. Κι έρχεται μια στιγμή που εσύ, ο οποίος
αγωνιζόσουν για μια πιο δίκαιη κοινωνία, φτάνεις να δικαιολογείς και να
οργανώνεις τη σφαγή αθώων ανθρώπων.