Το ΝΑΤΟ ενοχλήθηκε από τη στάση των Τσέχων

Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες της Τσεχίας, με εξαίρεση τον πρόεδρο
Βάτσλαβ Χάβελ, την ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας και δύο μικρά κόμματα της
κεντροδεξιάς, πήραν τις αποστάσεις τους ­ αν δεν καταδίκασαν ­ τους ΝΑΤΟϊκούς
βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί την ηγεσία της
Ατλαντικής Συμμαχίας, στην οποία η Τσεχία προσχώρησε επίσημα στις 12 Μαρτίου.
Ενοχλεί και τον φιλελεύθερο Τύπο, ο οποίος έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ των
βομβαρδισμών και προσπαθεί να εξηγήσει την «αναίσχυντη» στάση της
σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης και την «προδοσία» τού πρώην πρωθυπουργού
Βάτσλαβ Κλάους.

Η εφημερίδα «Λιντοβέ Νόβινι», υπερβολικά επικριτική απέναντι στον φιλειρηνισμό
της τσεχικής ηγεσίας, εκτιμά ότι η απάντηση βρίσκεται στο εθνικό υποσυνείδητο
και όχι στην ιστορική μνήμη, την οποία επικαλούνται οι αντιτιθέμενοι στη
στρατιωτική δράση των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων.

Πράγματι στην Τσεχία, η τραγωδία στο Κοσσυφοπέδιο συγκρίνεται συχνά με τα
γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1938 – με τη συμφωνία του Μονάχου, που υπογράφηκε
ανάμεσα στο Τρίτο Ράιχ, τη Γαλλία και τη Βρετανία, οι οποίες υπό το πρόσχημα
της διατήρησης της ειρήνης επέτρεψαν τον διαμελισμό της Τσεχοσλοβακίας,
αποσπώντας της τη Σουδητία, όπου οι κάτοικοι ήταν στην πλειονότητά τους
Γερμανοί. «Η σύγκριση αυτή δεν ευσταθεί», διαβεβαιώνει ο πολιτειολόγος
Εμανουέλ Μάντλερ, με άρθρο του στην ίδια εφημερίδα: «Υπήρξε τραγωδία για την
Τσεχοσλοβακία, αλλά δεν επρόκειτο για εθνοκάθαρση, σε αντίθεση με όσα κάνουν
τώρα οι Σέρβοι στο Κοσσυφοπέδιο».

Κατά τον Μάντλερ, πιο σωστή είναι η αναλογία ανάμεσα στην εθνοκάθαρση στο
Κοσσυφοπέδιο και την εκδίωξη των τριών εκατομμυρίων Γερμανών από την
Τσεχοσλοβακία, την επαύριον του πολέμου. Σ’ ένα κλίμα άκρατου εθνικισμού, η
μεγάλη πλειοψηφία των Τσεχοσλοβάκων ενέκριναν σαν εκδίκηση για τα δεινά τού
πολέμου την εκδίωξη όλων των Γερμανών που είχαν εγκατασταθεί από αιώνες στην
Βημία-Μοραβία και την κατάσχεση των περιουσιών τους.

«Ίσως ακριβώς αυτή η αναλογία μας εμποδίζει υποσυνείδητα να συγκρίνουμε τις
δύο βίαιες ενέργειες. Γιατί, η εθνοκάθαρση προκαλεί πάντα ντροπή. Εδώ και μισό
και πλέον αιώνα, οι Τσέχοι εξακολουθούν να δικαιολογούν τη μεταπολεμική
εθνοκάθαρσή τους. Έτσι, η άρνηση να αποδοκιμάσουν μία κάθε άλλο παρά ένδοξη
σελίδα της Ιστορίας τους τυφλώνει τους Τσέχους πολιτικούς ηγέτες, των οποίων η
σιωπή για όσα διαδραματίζονται στο Κοσσυφοπέδιο είναι “εκκωφαντική”».