ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αναζητώντας τον χρόνο

«Ξέρεις, δεν δουλεύω πια 9 με 5», με πληροφόρησε από την άλλη άκρη του
ακουστικού η Νεοϋορκέζα φίλη μου. «Το ωράριο πλέον», πρόσθεσε, «είναι 24-7». Η
σιωπή μου πρόδωσε την αδυναμία να κατανοήσω τον συλλογισμό της. «24-7»,
επανέλαβε. «24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα. Τέτοιου είδους αφοσίωση
απαιτούν τώρα πια οι δουλειές μας…».

Η συζήτηση που ακολούθησε περιείχε όλες τις γνώριμες παρατηρήσεις για το πως
δεν προλαβαίνουμε ποτέ να κάνουμε όσα πρέπει να γίνουν ­ το πως δουλεύουμε
ακόμα και όταν δεν είμαστε στη δουλειά μια και κουβαλάμε διαρκώς μαζί μας τα
προβλήματά της, το «τι να το κάνω το αυτοκίνητο, ανάθεμα την τεχνολογία, όταν
για να πάω στη δουλειά μου κινούμαι λόγω του μποτιλιαρίσματος πιο αργά και από
άμαξα που τη σέρνει άλογο», το «να μου ζήσεις εποχή της πληροφόρησης που δεν
προλαβαίνω ούτε να ξεφυλλίζω τα περιοδικά που μ’ ενδιαφέρουν» και ούτω
καθεξής. Καμιά φορά, εκμυστηρεύθηκε η φίλη, έχω την αίσθηση ότι γκρινιάζω και
από κεκτημένη ταχύτητα. Ένας γνωστός της καθηγητής τής έλεγε πρόσφατα ότι το
αίσθημα της πίεσης εντείνεται όταν γίνεται αντικείμενο συζήτησης, ώστε «σχεδόν
το 50% των συνταξιούχουν ή των ανέργων ­ που λογικά διαθέτουν περισσότερο
χρόνο ­ παραπονιούνται ότι δεν έχουν αρκετό για να προλάβουν να κάνουν όσα
χρειάζεται. Οι ειδικοί μάλιστα έχουν και ειδική ονομασία ­ φθόνος άγχους. Εάν
δεν έχεις άγχος, δεν είσαι επιτυχημένος. Όλοι θέλουν να έχουν έστω και λίγο
για να δείξουν ότι είναι σημαντικοί». Κουβέντα στην κουβέντα καταλήξαμε στο
συμπέρασμα: Βρισκόμαστε σε αναζήτηση «τέλειων στιγμών». Αν βγούμε ένα βράδυ
έξω και δεν περάσουμε καλά, αισθανόμαστε ότι χάσαμε κάτι πολύτιμο.

Κανείς δεν σκέφτεται τα χρήματα, αλλά τον χρόνο που χάθηκε ­ και δεν μπορούμε
με τίποτα να τον ξανακερδίσουμε…