ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σαν άνθρωπος των σπηλαίων

Ανάμεσα στα θύματα αυτού του πολέμου ­ στρατιώτες, αμάχους, πρόσφυγες,
επιβάτες τρένων ­ ακόμη ένα: ο Τόνυ Μπλαιρ και ο σπαρμένος με βόμβες «Τρίτος
Δρόμος» του.

Τόνυ Μπλαιρ: Με τον Παγκόσμιο Άτλαντα υπό μάλης, το παίζει σερίφης (το σκίτσο από την Ντέηλυ Μέιλ)

Διευθυντής Σπουδών στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Σπουδών του Λονδίνου, ο
Τζέραλντ Σήγκαλ δεν έχει καμιά αμφιβολία: ο Μπιλ Κλίντον ­ γράφει στην
«Ιντιπέντεντ» ­ απέτυχε στην προσπάθειά του να ηγηθεί του δυτικού κόσμου σ’
αυτόν τον πόλεμο. Κάποιος λοιπόν πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να προετοιμάσει
την κοινή γνώμη για μια χερσαία επέμβαση. Κι αυτός δεν μπορεί παρά να είναι
ένας άνθρωπος που δεν φοβάται τις πολιτικές μάχες. Εκείνος που υποσχέθηκε να
συνεργαστεί με τη Γαλλία για τη συγκρότηση μιας αξιόπιστης ευρωπαϊκής
μαχητικής δύναμης. Εκείνος που, με άρθρο του στο τελευταίο «Νιούζγουικ»,
διακηρύσσει ότι η γενιά του ’68 αποφάσισε να κατεβεί στα χαρακώματα. Ο φυσικός
Ευρωπαίος ηγέτης, ο Τόνυ Μπλαιρ.

Διαβάζοντας τον ιταλικό Τύπο, θα έλεγε κανείς ότι οι αριστεροί της χώρας αυτής
δεν συμφωνούν ακριβώς με τον Βρετανό αναλυτή. Η δήλωση του Μπλαιρ ότι η
σύγκρουση ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Γιουγκοσλαβία αποτελεί μια μάχη ανάμεσα στο
Καλό και τον Διάβολο, μια δήλωση που θυμίζει τις απλοϊκότερες στιγμές του
Ρόναλντ Ρήγκαν, εξόργισε ακόμη κι εκείνους που κάποτε πίστεψαν σ’ αυτόν. Από
τις στήλες του «Μανιφέστο», που τον Μάιο του 1997 χαρακτήριζε την εκλογική
νίκη του Μπλαιρ «το χάραμα μιας νέας εποχής», ο Λουίτζι Πιντόρ διερωτάται:
«Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να μιλά σαν τους μάγους της Νέας Γουινέας
κατά την πρώτη χιλιετία, σαν τον άνθρωπο των σπηλαίων που λατρεύει τη φωτιά
και τους κεραυνούς και θυσιάζει σ’ αυτούς τα ζώα; Σαν ένας φανατικός
ισλαμιστής, ένας εξτρεμιστής, ένας χαπακωμένος; Αν αυτός ο πόλεμος είναι
εναντίον του Διαβόλου, τότε είναι χαμένος εκ των προτέρων».

Η φωνή του Πιντόρ δεν είναι η μόνη που υψώνεται εναντίον του αρχηγού του
Εργατικού Κόμματος. Η ιδέα ενός «ηθικού πολέμου» που δεν στηρίζεται σε κανέναν
ευρέως αποδεκτό κανόνα, σημειώνει η Γκλόρια Μπούφο από το κυβερνών κόμμα των
Δημοκρατών της Αριστεράς, οδηγεί στην αδιαφορία απέναντι στις συνέπειες αυτού
του πολέμου, είναι μια ιδέα υποκριτική, που δεν σταματά τις σφαγές, αλλά τις
εντείνει. «Έχει δίκιο ο Χόμπσμπομ, ο πρωθυπουργός είναι μια Θάτσερ με
παντελόνι», συμπληρώνει ένα άλλο ηγετικό στέλεχος του κόμματος, ο Άλντο
Τορτορέλλα. Σαρκαστικός ο Ντιέγκο Νοβέλι, ανεξάρτητος βουλευτής που εξελέγη κι
αυτός με το κόμμα του Ντ’ Αλέμα: «Αν εξακολουθεί να ανήκει ο Μπλαιρ στην
αριστερά; Μα ποτέ δεν βρισκόταν σ’ αυτόν τον χώρο. Στην καλύτερη περίπτωση,
είναι ένας εκσυγχρονιστής, ένας άνθρωπος που παίζει με την πολιτική: σήμερα
είναι το ένα, αύριο το άλλο».

Ο Φαμιάνο Κρουτσανέλι από τους Ενωτικούς Κομμουνιστές ανακεφαλαιώνει: «Ο
Μπλαιρ λέει βαρύγδουπα πράγματα και φροντίζει αποκλειστικά τα συμφέροντα της
χώρας του. Περισσότερο από αριστερός, θα έλεγα ότι είναι Άγγλος».