Πήραν τον νόμο στα χέρια και πυροβόλησαν τη Δικαιοσύνη

Είναι βαρύς ο νόμος όταν πέφτει πάνω μας. Εξίσου βαρύ νιώθουμε και το κακό που
μάς κάνει ο άλλος. Για τον εαυτό μας, ζητάμε επιείκεια. Για τον άλλον,
εξόντωση. Να… «λάβει την μάχαιρα που μας έδωσε». Αν δεν το κάνει ο νόμος,
μας καταλαμβάνει η επιθυμία να τον πάρουμε στα χέρια μας, να τον πετάξουμε και
να επιβάλουμε τη δική μας τιμωρία. Σε ποιον όμως; Στον εχθρό, τον νόμο ή σε
μας τους ίδιους;

«Θυμάμαι το 1983 όταν ένας ομοφυλόφιλος σκότωσε ένα 17χρονο αγόρι,
πολτοποιώντας του το κεφάλι, επειδή δεν ενέδιδε στις προτάσεις του. Ο δράστης
συνελήφθη και καθ’ οδόν προς τις φυλακές Ναυπλίου, όπου τον συνόδευε
αστυνομική δύναμη προκειμένου να προφυλακιστεί, σταμάτησαν σ’ ένα σημείο για
να πάρουν κάτι να φάνε. Σε όλη τη διαδρομή τούς ακολουθούσε, χωρίς να το
γνωρίζει κανείς, ο πατέρας του άτυχου νεαρού. Μόλις λοιπόν κατέβηκε ο
κρατούμενος από το αυτοκίνητο, δέχτηκε τρεις σφαίρες στο κεφάλι. Δράστης ήταν
ο πατέρας του θύματός του, που αμέσως μετά δήλωνε: “Ξέπλυνα την ντροπή”. Το
δικαστήριο τού επέβαλε φυλάκιση 2 χρόνων, επευφημούμενο από όλο το ακροατήριο.
Μια άλλη περίπτωση συνέβη στην Πρέβεζα, όπου ένας κάτοικος έπαιρνε για τις
δουλειές του Αλβανούς εργάτες και στη συνέχεια τους σκότωνε με φρικτό τρόπο,
προκειμένου να εκδικηθεί επειδή κάποιοι άλλοι συμπατριώτες τους τον είχαν
κλέψει. Βεβαίως δεν του αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό.

Η αυτοδικία είναι η πιο πρωτόγονη μέθοδος τιμωρίας. Ίσχυσε από την
αρχαιότητα μέχρι τη στιγμή που η Πολιτεία ανέλαβε να τιμωρεί τους δράστες των
αδικημάτων. Το γεγονός ότι πολλές φορές οι διωκτικές αρχές, αλλά και εμείς οι
δικαστές, δεν λειτουργούν όπως πρέπει, προκαλεί στους πολίτες ανασφάλεια. Αυτό
τους οδηγεί ίσως στο επικίνδυνο φαινόμενο της αυτοδικίας. Για να εξαλειφθεί
κατά το δυνατόν θα πρέπει οι νόμοι να προσαρμοστούν στο κοινό περί Δικαίου
συναίσθημα και βεβαίως να επιτευχθεί ταχύτερη εκδίκαση των υποθέσεων».

Υποκαθιστούν τη Δικαιοσύνη πριν ακόμη επιληφθεί. Τη… διορθώνουν αν κρίνουν
πως έκανε λάθος. Ο δικός τους νόμος δεν προβλέπει ελαφρυντικά. Στηρίζεται σε
αρχέγονα ένστικτα, σε αυτά που προηγήθηκαν των θεσμών. Ο πολιτισμός δεν τα
σκότωσε. Κρυμμένα στο βάθος της ψυχής κάθε ανθρώπου, αναβιώνουν κάθε φορά που
οι προσδοκίες του διαψεύδονται. Ή που έτσι νομίζει.

* Ο γιατρός κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Βαρύνεται με το αδίκημα της
ανθρωποκτονίας από αμέλεια επειδή, στα χέρια του, άφησε την τελευταία της πνοή
μια επίτοκος. Το δικαστήριο τον κηρύσσει αθώο. Απαλλαγμένος εκείνος από το
βάρος της κατηγορίας ­ τουλάχιστον ­ βγαίνει από το δικαστικό μέγαρο και πριν
προλάβει να κατεβεί τη σκάλα σωριάζεται νεκρός.

Ο σύζυγος της άτυχης γυναίκας, φορτισμένος από τον άδικο χαμό της και την
ακόμη πιο άδικη ­ όπως ο ίδιος την έκρινε ­ αντιμετώπιση του γιατρού από τη
Δικαιοσύνη, πήρε τον νόμο στα χέρια του. Έκανε κάτι που πολλοί σκέπτονται,
αλλά ευτυχώς δεν τολμούν να κάνουν.

* Έξω από τη δικαστική αίθουσα αντίδικοι και δικηγόροι διαπληκτίζονται έντονα.
Οι μεν θρηνούν θύμα τροχαίου και διεκδικούν αποζημίωση από τους άλλους που
επιμένουν πως η υπαιτιότητα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στο θύμα. Τα «αίματα»
ανάβουν, οι δικηγόροι προσπαθούν ματαίως να χωρίσουν τις δύο πλευρές.
Περαστικοί σταματούν να δουν τι γίνεται και τότε βγαίνει ένα μαχαίρι! Συγγενής
του θύματος απειλεί να «καθαρίσει» τον δράστη, τον οδηγό του αυτοκινήτου που
έχει ήδη καταδικαστεί σε φυλάκιση λίγων μηνών για ανθρωποκτονία από αμέλεια
και, βεβαίως, δεν μπήκε ποτέ στη φυλακή. Παρά τις προσπάθειες όλων να τον
αφοπλίσουν, κατορθώνει να το καρφώσει στην κοιλιά του οδηγού, που μεταφέρεται
αιμόφυρτος στο νοσοκομείο. Ο δράστης του μακελειού συλλαμβάνεται και χαμογελά.
Επιτέλους νιώθει ότι ξεπλήρωσε το κακό που βρήκε την οικογένειά του.

* Ο πρόεδρος του δικαστηρίου εκφωνεί την απόφαση. Ο κατηγορούμενος έχει κάνει
ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου να πείσει πως είναι αθώος. Η καταδίκη
ισοδυναμεί γι’ αυτόν με στιγματισμό. Δεν μπορεί να το ανεχθεί. Είναι αθώος, το
ξέρει, επιμένει, θεωρεί ότι πρέπει και το δικαστήριο να το καταλάβει. «Ο
κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος για την πράξη…». Δεν χρειάζεται να ακούσει
τίποτε άλλο. Βγάζει από την τσέπη του το πιστόλι και αυτοπυροβολείται μπροστά
στους δικαστές…

Είναι άραγε ο νόμος κάτι που μπορεί να πάρει ο καθένας στα χέρια του; Είναι
καθήκον του καθενός ­ όπως είπε ο Παπαδόσηφος όταν σκότωσε τον φονιά του γιου
του ­ να ξεπλύνει το αίμα με αίμα;

Η περιφρόνηση της Δικαιοσύνης ενέχει τον κίνδυνο κατάλυσης της Δημοκρατίας,
αφού είναι ένας από τους βασικότερους θεσμούς της. Ωστόσο, ο σεβασμός στην
απονομή του Δικαίου δεν εξαρτάται μόνον από το δημοκρατικό φρόνημα των
πολιτών, αλλά κυρίως από τη φρόνηση εκείνων που την έχουν αναλάβει…

«Τώρα μπορώ να ξυρίσω τα γένια μου. Το πένθος τελείωσε», λέει ο Γιάννης Παπαδόσηφος μετά το έγκλημα

Σαράντα πέντε χρόνια είχε το όπλο στο σπίτι του ο Κρητικός Γιάννης
Παπαδόσηφος. Δεν το είχε χρησιμοποιήσει ποτέ. «Να που μου χρειάστηκε», έλεγε
περίπου 11 χρόνια πριν, όταν, φορώντας χειροπέδες, έγινε το θέμα των ημερών.

Το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο του Πειραιά συνεδρίαζε από το πρωί. Στο εδώλιο
καθόταν ο ισοβίτης Γιάννης Βενιεράκης, 37 ετών, κατηγορούμενος για τη
δολοφονία του 27χρονου Μανώλη Παπαδόσηφου. Ο πατέρας του θύματος
παρακολουθούσε τη διαδικασία φαινομενικά ψύχραιμος.

Οι τρεις τακτικοί δικαστές και οι τέσσερις ένορκοι διάβαζαν πάνω στην έδρα τα
έγγραφα της δικογραφίας. Η ακροαματική διαδικασία είχε τελειώσει και η δίκη
προχωρούσε κανονικά. Χωρίς επεισόδια και εντάσεις. Την ησυχία που επικρατούσε
στην αίθουσα τάραξε ελαφρώς ένας άνθρωπος που σηκώθηκε από τις θέσεις του
ακροατηρίου και προχώρησε με αργά βήματα προς το εδώλιο του κατηγορουμένου.

Η επιβλητική παρουσία του 63χρονου Γιάννη Παπαδόσηφου τράβηξε τα βλέμματα
όλων. Ατάραχος, έφτασε σε απόσταση μισού μέτρου από την πλάτη του Γιάννη
Βενιεράκη. Εκεί σταμάτησε. Όσοι κρατούσαν την ανάσα τους αγωνιώντας μήπως ο
πατέρας του θύματος επιτεθεί στον δράστη ανέπνευσαν με ανακούφιση. Ο
Παπαδόσηφος εξακολουθούσε να μην κοιτάζει κανέναν. Ήταν αποφασισμένος για όλα…

Με κινήσεις που πρόδιδαν άνθρωπο ήρεμο και συνεπή με τον εαυτό του, τράβηξε
από τη ζώνη του ένα όπλο, σημάδεψε αριστερά στην πλάτη του Βενιεράκη και
πυροβόλησε. Τρεις σφαίρες καρφώθηκαν στο σημείο όπου ήθελε. Στην ίδια θέση που
είχε χτυπηθεί και ο γιος του από το όπλο του ανθρώπου που τώρα έγερνε
τραυματισμένος θανάσιμα. Στο επόμενο δευτερόλεπτο ο Γιάννης Βενιεράκης έπεφτε νεκρός.

Η αίθουσα άδειασε. Οι συνήγοροι υπεράσπισης κρύφτηκαν κάτω από το έδρανο
φοβούμενοι μήπως ο Παπαδόσηφος στρέψει την κάννη εναντίον τους. Η μάνα και η
αδελφή του νεκρού πλέον κατηγορουμένου προσπαθούσαν ουρλιάζοντας να πλησιάσουν
στον… τόπο του εγκλήματος.

«Το πένθος τελείωσε…», δήλωνε λίγο αργότερα ο Γιάννης Παπαδόσηφος, ψύχραιμος
όπως πάντα. Πήρε το αίμα του παιδιού του πίσω με τον τρόπο που επιθυμούσε.
«Γι’ αυτό ήρθα στην Αθήνα. Μόνο για να τον σκοτώσω». Όσο για τη βεντέτα που θα
μπορούσε να συνεχιστεί, ο δράστης της αυτοδικίας ήταν απολύτως βέβαιος πως δεν
υπήρχε κανένας κίνδυνος. «Και η οικογένεια του Βενιεράκη έκλαψε το παιδί μου
όσο κι εμείς. Αν είχε ο γιος μου άδικο, δεν θα έκανα τίποτε. Τον σκότωσε όμως
άνανδρα κι έπρεπε να πληρώσει…».

Και η Δικαιοσύνη τι ρόλο έπαιζε κατά τη γνώμη του; «Έλεγαν οι δικηγόροι να
αθωωθεί κι εκείνος γύρισε και με κοίταξε με ειρωνεία».

Ο Μανώλης Παπαδόσηφος έπεσε νεκρός στις 7 Αυγούστου 1983 ­ περίπου πέντε
χρόνια πριν από την ανταπόδοση του φόνου ­ σε καφετέρια του Ρεθύμνου, όπου
πήγε να τον συναντήσει ο Γιάννης Βενιεράκης για να λύσουν μια προσωπική τους
διαφορά. Για να του ζητήσει δηλαδή τον λόγο επειδή είχε μάθει πως τον
κακολογούσε στην κοπέλα του. Αμέσως μετά το έγκλημα, που έγινε ενώπιον
μαρτύρων, ο δράστης, ο οποίος πυροβόλησε τον 27χρονο στο σημείο ακριβώς όπου
δέχτηκε κι εκείνος αργότερα τις σφαίρες από το όπλο του πατέρα του θύματός
του, έσπευσε να εξαφανιστεί για να συλληφθεί δυόμισι μήνες μετά.

Ο Γιάννης Παπαδόσηφος ζει τώρα στην Κρήτη, ήρεμος, αφού «έκανε το καθήκον
του». Στη φυλακή παρέμεινε πέντε χρόνια.

Θανάσης Ντρούζος. Σκόρπισε τον θάνατο στο Στρατοδικείο και μετά αυτοκτόνησε

Ο φρεσκοσκαμμένος τάφος στο Νεκροταφείο της Κορίνθου, προκάλεσε εντύπωση στους
επισκέπτες-συγγενείς άλλων νεκρών. Δίπλα ακριβώς είχε ταφεί ένα νεαρό παιδί,
θύμα πολύνεκρου τροχαίου.

«Ποιος να πέθανε άραγε;», ρωτούσαν εκεί γύρω, αλλά κανείς δεν ήξερε. Το μόνο
που γνώριζαν κάποιοι ήταν ότι την ημέρα εκείνη, την Πρωταπριλιά του 1993,
γινόταν σε δεύτερο βαθμό η δίκη του δράστη του θανατηφόρου τροχαίου, ο οποίος
πρωτοδίκως είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 4 χρόνων, 8 μηνών και 15 ημερών για
τον θάνατο πέντε παιδιών 16-18 ετών, που προκάλεσε με το αυτοκίνητό του στις
21 Ιουλίου 1991, έξω από την Αθήνα.

Στην αίθουσα του Στρατοδικείου, στο Ρουφ, βρίσκονταν οι γονείς όλων των
αδικοχαμένων παιδιών αφού, ούτως ή άλλως, είχαν εξεταστεί ως μάρτυρες, όπως
και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Όλοι ήταν εμφανώς εκνευρισμένοι λόγω της
χαμηλής ­ όπως την έκριναν ­ ποινής που είχε ήδη επιβληθεί στον κατηγορούμενο
υποσμηναγό Δημ. Κουρούπη. Βεβαίως δεν περίμεναν να αυξηθεί από το Αναθεωρητικό
Στρατοδικείο και για τον λόγο αυτόν τα πνεύματα ήταν πολύ οξυμμένα.

Ο Θανάσης Ντρούζος, πατέρας του Κωνσταντίνου, ενός από τα θύματα του τροχαίου,
καθόταν από το πρωί σε μια άκρη της αίθουσας κρατώντας σφιχτά ένα χαρτοφύλακα.
Ο εισαγγελέας της έδρας ολοκλήρωσε την αγόρευσή του και ο εκ των συνηγόρων
υπεράσπισης του κατηγορουμένου Χρήστος Μπάκας ετοιμαζόταν να πάρει τον λόγο.

Η ώρα είχε φθάσει 7 το απόγευμα. Με γρήγορες κινήσεις ο Ντρούζος άνοιξε τον
χαρτοφύλακα κι έβγαλε από μέσα ένα πιστόλι. Συγχρόνως άρπαξε από τον λαιμό τον
μάρτυρα Φώτη Σακελλαράκη, συνοδηγό του υποσμηναγού το βράδυ του δυστυχήματος.
Εξακολουθώντας να τον κρατά, του κόλλησε την κάννη του όπλου στον κρόταφο και
τον έσυρε προς την έδρα του δικαστηρίου.

«Θα σας σκοτώσω όλους…», φώναζε αλλόφρων δείχνοντας αποφασισμένος να
πραγματοποιήσει την απειλή του. Όλοι είχαν «παγώσει». Κανείς όμως δεν μπορούσε
να φανταστεί τι θα επακολουθούσε…

Οπλισμένος και με το περίστροφο του αρχιφύλακα, φρουρού της αίθουσας, από τον
οποίο το πήρε διά της βίας και αφού μεσολάβησε ο πρόεδρος πιστεύοντας πως έτσι
θα ηρεμούσε, ανάγκασε τον ίδιο αστυνομικό να πάρει από τον χαρτοφύλακα την
αυτοκόλλητη χαρτοταινία που είχε φέρει μαζί του και να δέσει πλάτη με πλάτη
τους δύο συνηγόρους υπεράσπισης και στη συνέχεια τον κατηγορούμενο με τον μάρτυρα.

Η ατμόσφαιρα άρχισε να… μυρίζει θάνατο. Το ακροατήριο άδειασε τη στιγμή που
ο Αθ. Ντρούζος πυροβολούσε σχεδόν εξ επαφής τους δύο δικηγόρους. Τον καθηγητή
Χρήστο Μπάκα και τον Δημοσθένη Αβράμη. Και οι δύο έπεσαν νεκροί. Οι άλλοι δύο
τραυματίστηκαν σοβαρά.

Ο μαινόμενος πατέρας δεν σταμάτησε εκεί. Ανέβηκε στην έδρα και άρχισε να
πυροβολεί εναντίον των δικαστών, οι οποίοι, στο μεταξύ είχαν κρυφτεί από κάτω.
Παρ’ όλα αυτά κατάφερε να τραυματίσει τρεις. Το τέλος της τραγωδίας, που
άρχισε με το πολύνεκρο τροχαίο, γράφτηκε από τον ίδιο τον Ντρούζο, που φύλαξε
μια σφαίρα και για τον εαυτό του…

Την επομένη ο Αθ. Ντρούζος πήρε τη θέση που επιθυμούσε. Η σορός του
τοποθετήθηκε δίπλα στον γιο του, τον αγαπημένο του Κωνσταντίνο, στον τάφο που
είχε ήδη ετοιμάσει.