ΠΡΟΣΩΠΑ «Ακατάλληλον δι’ Αμερικανόπουλα»

Η «Ιστορία των Χρωμάτων» είναι «ακατάλληλη για τα Αμερικανόπουλα»· αντίθετα
προφανώς από την… ηθικοπλαστικού περιεχομένου «Ιστορία της Μόνικας».

Κομαντάντε Μάρκος. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ «πόσα πολλά χρώματα υπάρχουν και πόσοι πολλοί τρόποι σκέψης»

Το αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα για τις Τέχνες (ΝΕΑ) αποφάσισε με την παραπάνω
δικαιολογία να πάρει πίσω την υπόσχεσή του να χορηγήσει 7.500 δολάρια στον
εκδοτικό οίκο Cinco Puntos του Ελ Πάσο που εξέδωσε το βιβλίο του Κομαντάντε
Μάρκος. Τόσο το καλύτερο. Η απόφαση προβλήθηκε στην πρώτη σελίδα των «Νιού
Γιόρκ Τάιμς», ένα άλλο ίδρυμα προσέφερε αμέσως τα διπλάσια και βιβλιοπωλεία
παρήγγειλαν 3.000 αντίτυπα της «Ιστορίας των Χρωμάτων». Χωρίς την απόφαση του
ΝΕΑ και τη δημοσιότητα που πήρε, ίσως ο Cinco Puntos να μην σχεδίαζε τώρα μια
δεύτερη έκδοση 6.000, ίσως και 10.000 αντιτύπων. Και ο συνεταιρισμός
καλλιτεχνών Collectivo Callejero της Γκουανταλαχάρα, που πρωτοεξέδωσε πριν από
δύο χρόνια το βιβλίο και στον οποίο ο Κομαντάντε Μάρκος έχει παραχωρήσει όλα
τα δικαιώματα από τις πωλήσεις του στις ΗΠΑ, δεν θα είχε αρκετά χρήματα για να
συνεχίσει να υποστηρίζει ανατρεπτικά ωραία έργα τέχνης.

Από την πρώτη επίσημη εμφάνιση των Ζαπατίστας, την 1η Ιανουαρίου του 1994 στο
Τσιάπας του Μεξικού, ο Κομαντάντε Μάρκος έγινε παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα για
για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη. Με μόλις 2.000 αντάρτες υπό τα όπλα,
οι Ζαπατίστας κατατρόπωσαν τη μεξικανική κυβέρνηση και τους Αμερικανούς
χρηματοδότες της. Το 1995 η τράπεζα Τσέηζ Μανχάταν ζητούσε με μνημόνιο την
άμεση εξόντωσή τους και σήμερα το ένα τρίτο του μεξικανικού στρατού είναι
αναπτυγμένο στα βουνά, τα χωριά και ό,τι έχει απομείνει από τα δάση του
Τσιάπας, τα οποία οι στρατιώτες συστηματικά πυρπολούν. «Η βία είναι ο μόνος
τρόπος για να επιβάλλουν το νεοφιλελεύθερο σύστημα», δήλωσε πρόσφατα ο Μάρκος
στη μεξικανική εφημερίδα «Χορνάδα». «Ιστορικά ο νεοφιλελευθερισμός προόρισται
να εξαφανιστεί. Μένει να δούμε τι θα οικοδομήσουμε στη θέση του. Εμείς λέμε
πως είναι δυνατό να οικοδομηθεί ένας άλλος κόσμος, χωρίς τον ηγεμονισμό των
μεγάλων δυνάμεων, αλλά με όλες τις χώρες να συνυπάρχουν σε μια αρμονική σχέση,
καρπό μιας αμοιβαίας συμφωνίας. Δεν είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος, αλλά
είναι καλύτερος απ’ αυτό στον οποίο μας οδηγεί ο νεοφιλελευθερισμός».

Ο κόσμος είναι ένας μουντός ασπρόμαυρος καμβάς, γράφει στην «Ιστορία των
Χρωμάτων», με μόνο λίγο γκρίζο «ώστε το μαύρο και το άσπρο να μην συγκρούονται
τόσο δυνατά». Οι θεοί πλήττουν και αρχίζουν να ψάχνουν για χρώματα. Τα
βρίσκουν με διάφορα επιτήδεια και τυχαία μέσα, βάφουν τον κόσμο από την αρχή
και, στο τέλος, εξασφαλίζουν ότι οι άνθρωποι «δεν θα ξεχάσουν ποτέ πόσα πολλά
χρώματα υπάρχουν και πόσοι πολλοί τρόποι σκέψης». Οι Ζαπατίστας δεν το έχουν ξεχάσει.