Το νέο στρατιωτικό δόγμα Κλίντον

Ο φακός λέει πάντα την αλήθεια… Υπό το «βλέμμα» νεκροκεφαλής ο Μπιλ Κλίντον αναπτύσσει το νέο του στρατιωτικό δόγμα

Η απόφαση του προέδρου Κλίντον να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη εναντίον
των Σέρβων δεν ήταν απλώς μία απάντηση στην αδιαλλαξία του Σλόμπονταν
Μιλόσεβιτς. Μια προσεκτική ανάγνωση των τελευταίων ανακοινώσεων της
Ουάσιγκτον, καθώς και των εγγράφων του Πενταγώνου, δείχνει ότι η επιχείρηση
του ΝΑΤΟ αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής.

Τρία σκέλη

Όπως γράφει στο περιοδικό «Νέισιον» ο Μάικλ Κλερ, καθηγητής Ειρήνης και
Παγκόσμιας Ασφάλειας στο Hampshire College, η στρατηγική αυτή έχει τρία σκέλη.
Το πρώτο σκέλος είναι μια όλο και πιο απαισιόδοξη θεώρηση της παγκόσμιας
ασφάλειας. «Οι Αμερικανοί πολίτες και τα αμερικανικά συμφέροντα απειλούνται σε
πολλές περιοχές και για πολλά ζητήματα», κατέθεσε στις 2 Φεβρουαρίου ο
διευθυντής της CIA Τζορτζ Τένετ. Οι απειλές αυτές περιλαμβάνουν τις
περιφερειακές συγκρούσεις και ανταρσίες, την τρομοκρατία και την εθνοτική αναταραχή.

Το δεύτερο σκέλος αυτής της στρατηγικής συνίσταται στη διαπίστωση ότι οι
Ηνωμένες Πολιτείες, ως παγκόσμια δύναμη με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, έχουν
ζωτικό συμφέρον να διατηρούν τη διεθνή σταθερότητα. Καθώς καμιά άλλη δύναμη ή
ομάδα δυνάμεων δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτήν τη σταθερότητα, οι Ηνωμένες
Πολιτείες πρέπει να μπορούν να δρουν μόνες τους ή σε συνεργασία με έμπιστους
συμμάχους ­ δηλαδή το ΝΑΤΟ.

Το τρίτο σκέλος είναι η πεποίθηση ότι για να διατηρούν την παγκόσμια
σταθερότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να διαθέτουν τις κατάλληλες δυνάμεις
που θα διεξάγουν ταυτόχρονες στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πολλές περιοχές του
κόσμου εναντίον πολλαπλών αντιπάλων. Και ότι πρέπει να αναθεωρηθεί ο ρόλος των
σημερινών συμμαχιών ­ οι περισσότερες από τις οποίες, όπως το ΝΑΤΟ, έχουν
αμυντικό χαρακτήρα ­ ώστε να μπορούν να στηρίζουν τις αμερικανικές επιχειρήσεις.

Αυτές οι τρεις παράμετροι συνιστούν από κοινού ένα νέο στρατηγικό πρότυπο για
το αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο. Στο πλαίσιο αυτού του προτύπου, ο
πρόεδρος Κλίντον επιθυμεί να αυξηθεί ο προϋπολογισμός του Πενταγώνου κατά 112
δισεκατομμύρια δολάρια μέσα στα επόμενα έξι χρόνια, ώστε να αγοραστούν νέα
πολεμικά πλοία, νέα αεροσκάφη, νέα τεθωρακισμένα οχήματα και άλλος εξοπλισμός
που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μακρινές πολεμικές ζώνες.

Λιγότερο εμφανής, αλλά εξίσου σημαντική, είναι η προσπάθεια των Ηνωμένων
Πολιτειών να μετατρέψουν το ΝΑΤΟ από αμυντική Συμμαχία σε μια περιφερειακή
αστυνομική δύναμη, που θα διοικείται από την Ουάσιγκτον. Η Αμερικανίδα
υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ αποκάλυψε για πρώτη φορά αυτόν τον στόχο
σε συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, που πραγματοποιήθηκε τον
περασμένο Δεκέμβριο στις Βρυξέλλες. Υποστηρίζοντας ότι τα «άτακτα κράτη» που
διαθέτουν πυραύλους αποτελούν εξίσου μεγάλη απειλή για την Ευρώπη μ’ εκείνη
που αποτελούσε άλλοτε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, η Ολμπράιτ ζήτησε από το ΝΑΤΟ
να επεκτείνει τη ζώνη των επιχειρήσεών του σε μακρινές περιοχές και να
προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει ένα ευρύ φάσμα απειλών. «Η κοινή λογική μάς
λέει ότι είναι καλύτερα να αντιμετωπίζουμε την αστάθεια όταν είναι νωρίς από
το να περιμένουμε να μας κτυπήσει την πόρτα», είπε.

«Τα συμφέροντά μας»

Η Ντολόρες Σάντσες, μητέρα ενός από τους τρεις συλληφθέντες μοιράζει σημαίες με κίτρινη κορδέλα ­ δείγμα ότι δεν τους ξεχνούν

Να λοιπόν η ουσία του «Δόγματος Κλίντον»: ο καλύτερος τρόπος να διατηρηθεί η
σταθερότητα στις περιοχές που ενδιαφέρουν πραγματικά τις Ηνωμένες Πολιτείες
(όπως η Δυτική Ευρώπη) είναι να καταπολεμηθεί η αστάθεια σε πολλές περιοχές
πριν ενταθεί και επεκταθεί. Η χαρακτηριστικότερη ίσως έκφραση αυτού του
δόγματος ήταν η ομιλία που εκφώνησε ο Κλίντον στις 26 Φεβρουαρίου στο Σαν
Φρανσίσκο: «Είναι εύκολο να λέμε ότι δεν μας ενδιαφέρει ποιος ζει σε αυτήν ή
σ’ εκείνη την κοιλάδα της Βοσνίας, ποιος ελέγχει ένα κομμάτι γης στο Κέρας της
Αφρικής ή στην Όχθη του Ιορδάνη. Η ουσία των συμφερόντων μας όμως δεν έγκειται
στο πόσο μικρές ή μακρινές είναι αυτές οι περιοχές ή στο πόσο εύκολα μπορούμε
να προφέρουμε τα ονόματά τους. Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι τι
συνέπειες έχει για την ασφάλειά μας το να αφήνουμε τις συγκρούσεις να ξεσπούν
και να απλώνονται. Δεν μπορούμε, και δεν πρέπει, να κάνουμε τα πάντα ή να
βρισκόμαστε παντού. Όπου όμως διακυβεύονται οι αξίες μας και τα συμφέροντά
μας, και όπου μπορούμε να επηρεάσουμε με την παρέμβασή μας, πρέπει να είμαστε
έτοιμοι να το κάνουμε». Ποτέ από την εποχή του Βιετνάμ δεν είχε διατυπώσει
ένας Αμερικανός πρόεδρος μια τόσο φιλόδοξη και μακροπρόθεσμη πολιτική,
σημειώνει ο Κλερ. Και, όπως είδαμε στα Βαλκάνια, ο Κλίντον προτίθεται να κάνει
πράξη τα λόγια του. Η απόφασή του να βομβαρδίσει τη Σερβία εντάσσεται σε ένα
σαφώς καθορισμένο στρατηγικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που θα έχει και συνέχεια.