ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αντέχουμε ακόμα

Το βρίσκουν εξαιρετικά ενδιαφέρον. Με δράση, ποικιλία, ένταση, εναλλαγές,
δύναμη, δόξα και χρήμα. Νέοι, από τα θρανία τους ακόμη, ονειρεύονται το
μικρόφωνο, την πένα (τα πλήκτρα του υπολογιστή πλέον) στηριζόμενοι στις καλές
εκθέσεις που γράφουν.

Θέλουν να δουν το όνομά τους τυπωμένο. Ν’ ακούσουν τη φωνή τους στα
ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης. Ψάχνουν την ευκαιρία. Επιδιώκουν την πρώτη επαφή.
Και όταν κληθούν να δοκιμάσουν, τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Λίγοι αντέχουν,
ακόμη λιγότεροι τα καταφέρνουν και ελάχιστοι διαπρέπουν.

Και πώς, άραγε, να συνεχίσουν ­ να αντέξουν ­ όταν ακόμη και η οικιακή βοηθός
δυσανασχετεί, γιατί την καλείς να εργασθεί την Κυριακή, αφού οι δημοσιογράφοι
των απογευματινών εφημερίδων πρέπει να είμαστε στο γραφείο, ακολουθώντας ­
ημέρα αργίας ­ ρυθμούς καθημερινότητας.

Την ώρα που τα σχολεία «μετράνε» τριήμερα διακοπών ­ στη χειρότερη των
περιπτώσεων ­ και οι υπόλοιποι υπάλληλοι ­ λειτουργοί ­ το ίδιο, εμείς
περιοριζόμαστε στο μισό. Οι παλαιότεροι ημών, ακόμη, θυμούνται τη Μεγάλη
Παρασκευή να στέκονται στο παράθυρο την ώρα της περιφοράς του Επιταφίου και
στη συνέχεια να ολοκληρώνουν το χειρόγραφό τους.

Καλύτερα τώρα τα πράγματα; Καλύτερα, αλλά όχι καλά, σύμφωνα με όσα ισχύουν
στους περισσότερους κλάδους εργασίας.

Ωστόσο, ποιος από εμάς το σκέπτεται; Οι αντοχές μας είναι μεγάλες. Γιατί η
δημοσιογραφία δεν είναι απλώς ένα βιοποριστικό επάγγελμα…