Ενθουσιασμένος ο ιταλικός Τύπος με τον Μπενίνι

ΤΡΙΑ ΟΣΚΑΡ: ο ιταλικός κινηματογράφος είχε πολλά χρόνια να σημειώσει
τέτοια επιτυχία. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι μπορεί να υπερηφανεύεται όχι μόνον ότι
κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας, αλλά κυρίως εκείνο του καλύτερου
ηθοποιού, κάτι που δεν είχε ποτέ συμβεί σε άρρενα Ιταλό ηθοποιό. Αυτός ο
συμπαθητικός και εκδηλωτικός γελωτοποιός εισέρχεται έτσι στη λέσχη των πιο
μεγάλων, στην οποία βρίσκονται η Άννα Μανιάνι (1955, «Τριαντάφυλλο στο
στήθος») και η Σοφία Λόρεν (1961, «Η ατιμασμένη»). Ως πριμ, «Η ζωή είναι
ωραία» κέρδισε ένα ακόμη Όσκαρ για τη μουσική του Νικόλα Πιοβάνι.

Το γεγονός έγινε θριαμβευτικά δεκτό στην Ιταλία. Σελίδες επί σελίδων γράφτηκαν
σε όλες τις εφημερίδες προς τιμήν αυτού για τον οποίο η «Λα Στάμπα» παρατηρεί
ότι «πριν από μερικούς μήνες ήταν άγνωστος στην Αμερική». Η Λιέτα
Τορναμπουοάνι ανάγει τους λόγους για τους οποίους γοήτευσε τους κριτές στην
προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, ο οποίος ευχαρίστησε τους γονείς του επειδή
του έκαναν το μεγαλύτερο από τα δώρα, «τη φτώχεια», και εξήγησε ότι «το δώρο
της φτώχειας σού επιτρέπει να καταλάβεις τι είναι σωστό».

Ο απεσταλμένος της «Λα Στάμπα» στο Βεργκάιο, την πόλη από την οποία κατάγεται
ο Μπενίνι, περιγράφει τη λευκή νύχτα που πέρασαν όλοι οι κάτοικοί της
περιμένοντας την ετυμηγορία των κριτών. Αυτοί οι ενθουσιώδεις άνθρωποι ήταν
σίγουροι για τη νίκη του Μπενίνι, «αλλά δεν θα ήταν και τραγωδία αν δεν είχε
νικήσει», εξηγούν. «Δεν είμαστε τέτοιοι. Είμαστε από αγροτική γενιά. Δεν
παίρνουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά».

Το δίδαγμα από αυτή την τριπλή επιτυχία καταγράφει ο Κούρτσιο Μαλτέζε στη «Λα
Ρεπούμπλικα»: «Η συναισθηματική συναίνεση γύρω από το “Η ζωή είναι ωραία”
καταδεικνύει ότι η Ιταλία έχει ακόμη κάτι να πει, όταν ξεφουσκώνει τη φούσκα
της τηλεόρασης που φυλακίζει εδώ και είκοσι χρόνια τη ζωτικότητα στον
κινηματογράφο όπως και στη μουσική, στο θέατρο όπως και στην πολιτική, και
αρχίζει και πάλι να αφηγείται ιστορίες ξαναβρίσκοντας τη μνήμη και την παράδοση».