ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Να γίνουμε προδότες!»

«Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Πιστεύω πως μας περιμένει η καταστροφή, πως η
καταστροφή είναι απαραίτητη για να βγούμε από την κόλαση και να ξυπνήσουμε
διαφορετικοί». Φιλίπ Νταβίντ.

Σαντάμ Χουσεΐν: «Βάστα, Σλόμπονταν! Θα κουραστούν πριν από σένα!» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Αποκρουστικό το πρόσωπο του πολέμου, κάθε πολέμου, είτε έχει θύματα Σέρβους
είτε Ιρακινούς ή Αλβανούς. Φρικτή και χυδαία η εκτόξευση πυραύλων εναντίον των
λαών, χθες του ιρακινού, σήμερα του σερβικού ­ διότι αυτοί που πληρώνουν είναι
πάντα οι λαοί, οι ηγέτες τους μόνο ενισχυμένοι βγαίνουν από τέτοιες
συγκρούσεις. Επιτακτικό και δικαιολογημένο να καταγγέλλουμε τη μονομέρεια, την
αλαζονεία και τον επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό των Αμερικανών, όπως και την
υποκρισία, την υποτέλεια και τον στρουθοκαμηλισμό των Ευρωπαίων. Θα ήμασταν
όμως πιο αξιόπιστοι αν τόσους μήνες, τόσα χρόνια, είχαμε καταγγείλει (όλοι:
πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι) με το ίδιο πάθος την επεκτατική
πολιτική του Μιλόσεβιτς και είχαμε υποστηρίξει τις προσπάθειες για
εκδημοκρατισμό της Σερβίας. Αν δεν κρυβόμασταν πίσω από θολά και αδιευκρίνιστα
«εθνικά συμφέροντα». Αν δεν ανακυκλώναμε γελοία σενάρια για προβοκάτσιες και
συνωμοσίες. Αν δεν ξεχνούσαμε ότι παιδιά που θέλουν και αξίζουν να ζήσουν
έχουν όλοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, Σέρβοι, Κροάτες, Βόσνιοι και Κοσοβάροι.

Ο Φιλίπ Νταβίντ είναι ένας Σερβοεβραίος συγγραφέας που έχασε καμιά πενηνταριά
συγγενείς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ. Γιος παρτιζάνων του Τίτο, ο
58χρονος διανοούμενος είχε υψώσει τη φωνή του πριν από τον πόλεμο στην Κροατία
και κάνει το ίδιο και τώρα. Το μόνο πράγμα που μας μένει ­ λέει σε συνέντευξή
του στην «Κοριέρε» ­ είναι να προδώσουμε το σύστημα που καλλιεργεί τον πόλεμο
και την πείνα, όπου οι λαοί ζουν σε διαρκή πυρετό, τρέφονται με μίσος και
πλάνες και πάσχουν ταυτοχρόνως από μανία καταδίωξης και μεγαλομανία. Το
σύστημα που ελέγχει τα πάντα, Τύπο, πολιτισμό, πανεπιστήμια, το σύστημα που
στηρίζεται στη διαφθορά και τον εθνικισμό, που περιέχει τους σπόρους του
φασισμού και ανοίγει τον δρόμο σε κάθε λογής περιπέτεια.

Ο Νταβίντ δεν έχει αυταπάτες: λύση σήμερα για το Κόσοβο δεν υπάρχει, όπως δεν
έχουν υπάρξει λύσεις στις προηγούμενες συγκρούσεις. Το Κόσοβο δεν είναι
σερβικό, αλλά βαλκανικό πρόβλημα. Ίσως μια μεγάλη διεθνής διάσκεψη για τα
Βαλκάνια να μπορούσε να εγγυηθεί ειρήνη και σταθερότητα, αλλά το πρώτο βήμα
είναι ο εκδημοκρατισμός όλων των ενεχομένων χωρών. Αντί γι’ αυτό συγκρούονται
οι εξτρεμισμοί. Σήμερα όλοι μιλούν για τη Μεγάλη Αλβανία, όπως παλιότερα
μιλούσαν για τη Μεγάλη Κροατία και τη Μεγάλη Σερβία. Όλοι σκέπτονται τις
εθνοτικές συγκρούσεις και κανείς δεν επικαλείται τα κοινά συμφέροντα, τις
κοινές πολιτιστικές ρίζες.

Ο Μιλόσεβιτς δεν έχει ανάγκη ούτε καν να διαστρεβλώνει τα αποτελέσματα των
εκλογών, αφού πάνω από το μισό του πληθυσμού κάθεται απαθές μπροστά στις
οθόνες της τηλεόρασης, λέει ο συγγραφέας. Το συμπέρασμά του είναι δραματικό:
μόνο η καταστροφή μπορεί να ξυπνήσει τους Σέρβους. Όπως έγινε με τους
Γερμανούς και τους Γιαπωνέζους.