ΠΡΟΣΩΠΑ Από το Βιετνάμ στο Κόσοβο

Ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ, ο στρατηγός Ουέσλι Κλαρκ είναι ο
άνθρωπος που ενδέχεται να κάνει ό,τι η Συμμαχία δεν έκανε ποτέ ως τώρα στην
50χρονη ιστορία της.

Ουέσλι Κλαρκ. Οι υφιστάμενοί του τον αποκαλούν «The Boss», το Αφεντικό

Να στείλει, δηλαδή, τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους,
της Γιουγκοσλαβίας. Και μάλιστα όχι μόνο χωρίς την υποστήριξη του ΟΗΕ, αλλά με
τη ρητή διαφωνία δύο εκ των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Παρασημοφορημένος στο Βιετνάμ, ο Κλαρκ ετοιμάζεται για μια σύγκρουση που
ορισμένοι προειδοποιούν πως μπορεί να έχει τις καταστροφικές συνέπειες του
πολέμου στον οποίο έχει ήδη πολεμήσει.

Ο Κλαρκ, 54 χρόνων, μεγάλωσε στο Λιτλ Ροκ του Άρκανσο, όπως και ο 52χρονος
Κλίντον. Αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του από τη Στρατιωτική Ακαδημία του Ουέστ
Πόιντ και σπούδασε πολιτικές επιστήμες, φιλοσοφία και οικονομικά στην Οξφόρδη
με την ίδια υποτροφία που είχε και ο Κλίντον. Αλλά ενώ ο σημερινός πρόεδρος
απέφυγε τη στρατολογία, ο Κλαρκ τραυματίσθηκε και παρασημοφορήθηκε στο
Βιετνάμ. Και σε όσους θριαμβολογούν για την «αναίμακτη νίκη» των ΗΠΑ στον
Ψυχρό Πόλεμο, απαντά ότι «για όσους τον πολέμησαν, κάθε άλλο παρά ψυχρός ήταν».

Μετά το Βιετνάμ, ο Κλαρκ ανέβηκε στη στρατιωτική ιεραρχία χωρίς να πολεμήσει
ξανά. Στη δεκαετία του ’70 υπηρέτησε στον Λευκό Οίκο όπου εκτιμήθηκαν οι
πολιτικές και διπλωματικές ικανότητές του. Δεν τις απέδειξε ωστόσο όταν, ως
στρατιωτικός σύμβουλος του Κλίντον για τη Βοσνία, έπεσε το 1994 σε μια παγίδα
προπαγάνδας του Ράτκο Μλάντιτς: ο διοικητής των Σέρβων της Βοσνίας τον
«αφόπλισε» με κομπλιμέντα και κουβεντούλα και τού είπε πόσο του αρέσει το
πηλίκιο του Αμερικανού στρατηγού· ο Κλαρκ θεώρησε τότε καλό να το ανταλλάξει
με το δικό του και να βγει μπροστά στις κάμερες φορώντας το πηλίκιο του
στρατηγού που κατηγορείται για τις χειρότερες σφαγές στην Ευρώπη μετά το 1945.

Ο Κλαρκ γνωρίζει καλά και τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ­ μετά τον Ρίτσαρντ
Χόλμπρουκ, ουδείς Αμερικανός έχει συνδιαλλαγεί περισσότερο μαζί του ­ και
εκτιμά την πολιτική οξυδέρκεια του προέδρου της Γιουγκοσλαβίας. Ο Κλαρκ λέει
πως «το Βιετνάμ χρησίμευσε ως στρατιωτικό μάθημα για το πώς πρέπει και δεν
πρέπει να γίνονται τέτοιες επεμβάσεις». Θα ήταν καλύτερα ωστόσο το μάθημα να
ήταν ότι τέτοιες επεμβάσεις απλώς δεν πρέπει να γίνονται. Πολύ περισσότερο που
μερικοί προειδοποιούν ότι μια επέμβαση στο Κόσοβο μπορεί να αποδειχθεί η αρχή
όχι ενός «δεύτερου Βιετνάμ των ΗΠΑ», αλλά μιας μείζονος χερσαίας σύγκρουσης
στην Ευρώπη.