Η πόλη με καρδιά μαραθωνοδρόμου

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα για μερικές ημέρες στη Νέα Υόρκη. Δεν ξέρω
γιατί, αλλά κάθε φορά που βρίσκομαι σ’ αυτή την πόλη, παρά το γεγονός ότι η
κίνηση στους δρόμους είναι ανυπόφορη, η βρώμα είναι εντυπωσιακή και πολλοί
άνθρωποι ιδιαίτερα αγενείς, νιώθω μια ευφορία. Μία ψυχική φόρτιση η οποία δεν
ξέρω ακριβώς από τι πηγάζει.

Κατ’ αρχήν, ζώντας έστω και για λίγες ημέρες στο Μανχάταν αισθάνεσαι πως
μετέχεις σε μία ενδιαφέρουσα εμπειρία. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι οι δρόμοι
έχουν πέντε λωρίδες κυκλοφορίας και τα κτίρια 50 και βάλε πατώματα, σου
δημιουργεί την εντύπωση του ξεχωριστού ­ θυμάμαι όταν πριν από χρόνια είχα
έρθει για πρώτη φορά στην πόλη πονούσε ο σβέρκος μου, επειδή όλη την ώρα
περπατούσα κοιτώντας ψηλά.

Όμως, δεν είναι μόνο οι διαστάσεις των κτιρίων που σε κάνουν να νιώθεις
διαφορετικά. Είναι τα χιλιάδες πρόσωπα της πόλης, που σου κεντρίζουν το μυαλό
και το συναίσθημα.

Τη μία στιγμή βρίσκεσαι στο εκατοστό πάτωμα ενός κτιρίου και βλέπεις όλη
την πόλη πιάτο μπροστά σου και τους ανθρώπους μυρμήγκια, την άλλη στιγμή
πίνεις μπίρες σε ένα παλιό καταγώγι του Σόχο, όπου μαζεύονταν πριν από χρόνια
ο Χέμινγουεϊ, ο Ντίλαν Τόμας, η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ, ο Κέρουακ και ο Μπουκόφσκι.

Τη μία στιγμή μένεις με ανοιχτό το στόμα από το νεο χάι-τεκ κατάστημα της
Νάικ που μοιάζει να ‘ναι βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας τύπου
«Μπλέιντ Ράνερ» ή «Εννέα Όγδοα», την άλλη στιγμή παρακολουθείς μία
καταπληκτική θεατρική παράσταση ενός χαμένου έργου του Τενεσί Γουίλιαμς, που
δεν θέλεις να τελειώσει. Τη μία στιγμή σε πιάνει η ψυχή σου βλέποντας έναν
άστεγο να στήνει το χαρτόνι του δίπλα στον εξαερισμό του μετρό που βγάζει
ζεστό αέρα, την άλλη στιγμή μένεις έκπληκτος από τα ελικόπτερα που πετούν σαν
σιδερένιες μύγες πάνω από το κεφάλι σου μεταφέροντας κάποιον επιχειρηματία στο
γραφείο του.

Τη μία στιγμή μιλάς με έναν Έλληνα που πουλάει «χοτ ντογκς» έξω από τον
σταθμό του τρένου και την άλλη στιγμή με Ινδιάνο που κρεμιέται στο κενό, για
να καθαρίσει τα τζάμια ενός ουρανοξύστη.

Αυτά τα χιλιάδες πρόσωπα της Νέας Υόρκης, που εναλλάσσονται συνεχώς από τη
μία γωνιά στην επόμενη, σε κάνουν να νιώθεις πως κάτι τρέχει σ’ αυτή την πόλη.
Νιώθεις πως η πόλη αυτή έχει καρδιά μαραθωνοδρόμου και ένα θηλυκό μυαλό που
γεννάει συνέχεια ιδέες και είναι έτοιμο κάθε λεπτό να μπει σε μία νέα
περιπέτεια αναζήτησης.