ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αιωνίως αντίπαλοι

Μα, έναν καλό λόγο να μην έχουν να πουν! Μία ευοίωνη πρόβλεψη δεν μπόρεσαν να
κάνουν. Χαιρέκακα δήλωναν πως θα κερδίσουν οι ξένοι. Και βέβαια δεν χρειαζόταν
να πουν με ποιους είναι. Πού ανήκουν. Αιώνιοι αντίπαλοι, αξιολόγησαν την
προσπάθεια όταν το αποτέλεσμα είχε καταγραφεί εις βάρος του «εχθρού». Ενώ οι
άλλοι, οι τρίτοι, προέτασσαν το εθνικό χρώμα. Εύχονταν το καλύτερο και ας μην
ετοιμάζονταν να πανηγυρίσουν στους δρόμους, να τραγουδήσουν με τις σημαίες
στους ώμους, αγνοώντας το κρύο, τη βροχή.

Να χρησιμοποιήσουν τα πυροτεχνήματά τους και τις ροκάνες τους κλείνοντας για
ώρες την Ομόνοια.

Θα ήταν ικανοποιημένοι να έβλεπαν ελληνικές σημαίες να ανεμίζουν στα γήπεδα
της Ευρώπης, ακόμη κι αν οι φανέλες των παικτών δεν ήταν το χρώμα της
αγαπημένης τους.

Προσωπικά δεν είμαι φανατισμένη. Δεν παρακολουθώ μετά μανίας τους αγώνες και
κυρίως δεν γνωρίζω πρόσωπα. Τον τελευταίο μεγάλο αγώνα, ωστόσο, τον
παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ίσως γιατί παρασύρθηκα από τον
περίγυρο. Έτσι, παρακολούθησα τις αντιδράσεις των κόκκινων, των πράσινων, των
κίτρινων (εδώ οι μπλε δεν είχαν και ισχυρό λόγο).

Δεν διέφεραν σε τίποτα από τους πράσινους, του κόκκινους, τους μπλε, που δρουν
σε άλλους χώρους. Το ίδιο πάθος. Το ίδιο μίσος. Οξεία επίθεση και
αντιπαράθεση… δυστυχώς τυφλή.