ΜΑΤΙΕΣ Πασοκικά

Αριστερά μου καθόταν ο Ε. Βενιζέλος. Δεξιά μου ο Γρηγ. Νιώτης. Πίσω μου, ο Γ.
Δασκαλάκης, ο Αντ. Κοτσακάς, ο Γ. Μωραΐτης. Πιο πίσω, ο Ν. Σηφουνάκης. Και
ολόγυρα, η Ελ. Παπαζώη, η Νόρα Κατσέλη, ο Αν. Πεπονής, ο Β. Κεδίκογλου, ο
Γιάννης Καψής, η Δήμητρα Παπανδρέου, ο Νίκος Κουρής, ο Σ. Βαλυράκης, ο Δημ.
Αποστολάκης, ο Αντ. Λιβάνης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο
Γιώργος Θωμάς, ο Κ. Αλαβάνος, ο Λευτ. Βερυβάκης, η Μαρία Κυπριωτάκη, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης.

Ήταν όλοι εκεί. Πάνω στην εξέδρα και κάτω απ’ αυτήν. Ο Σημίτης και ο Άκης, η
Βάσω και ο Λαλιώτης, ο Σκανδαλίδης και ο Πάγκαλος, ο Σουλαδάκης και η Μαρία
Αρσένη, ο Οικονόμου, ο Γ. Παπανδρέου, ο Κακλαμάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Μ.
Δασκαλάκης, ο Μανίκας, ο Πρωτόπαπας, ο Τσουκάτος, ο Χαραλαμπόπουλος και
χιλιάδες άλλοι, υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι και απλοί σύνεδροι, που δεν
ανέβηκαν ποτέ τα σκαλιά της εξουσίας. Και το κλίμα ήταν όμορφο. Όπως ταιριάζει
στο Συνέδριο ενός κόμματος, που έρχεται από μακριά, έχει τις ρίζες του στο
ΕΑΜ, στον Ανένδοτο, στην αντιδικτατορική πάλη και πηγαίνει ακόμη πιο μακριά.

Ήταν όλοι εκεί. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και ο Γιάννης Αλευράς. Και ο Γιώργος
Γεννηματάς. Και η Μελίνα Μερκούρη. Και ο Πέτρος Μώραλης. Και ο Δημήτρης
Μαρούδας. Και όλοι τους σκέφτονταν. Όπως σκέφτονταν και τις μάχες που έδωσαν,
τις μάχες που κέρδισαν και έχασαν, σ’ αυτή την τεράστια διαδρομή των 25
χρόνων. Που το ΠΑΣΟΚ, από το τίποτα, αλλά έχοντας στον πυρήνα του το
πανελλήνιο αίτημα για Αλλαγή, πετάχτηκε μπροστά και κατάφερε να γίνει η πρώτη
πολιτική δύναμη της χώρας.

Γιατί, όμως, γράφω όλ’ αυτά τα «δυνατά» και «ενθουσιώδη»; Διότι παρακολούθησα
την έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου, στο Ολυμπιακό Στάδιο. Και είδα παλμό.
Και ζωντάνια. Και μαχητικότητα. Και αισιοδοξία. Είδα αποφασιστικότητα και
φλόγα. Σε μια εποχή, που δείχνει δύσκολη για το ΠΑΣΟΚ, αν λάβει κανείς υπόψη
του τις σφυγμομετρήσεις, τις αναλύσεις των ειδικών, αλλά και όλη την
«περιρρέουσα ατμόσφαιρα».

Είναι έτσι, όμως, τα πράγματα; Είναι γκρίζα; Πιστεύω ότι οι σφυγμομετρήσεις
λένε «κάποιαν αλήθεια». Την αλήθεια της δεδομένης στιγμής. Έχω τη βεβαιότητα,
ωστόσο, ότι το τοπίο γίνεται πιο σκυθρωπό, πιο ομιχλώδες, από τους ίδιους τους
Πασόκους. Που όλο γκρινιάζουν. Άλλοτε με το δίκιο τους και άλλοτε όχι. Και
δίνουν το δικαίωμα στη Δεξιά, που δεν έχει εναλλακτική πρόταση, όπως
αποδεικνύεται, να πανηγυρίζει και να συσπειρώνει τους οπαδούς της.

Κατά τη γνώμη μου, το παιχνίδι βρίσκεται στα χέρια του ΠΑΣΟΚ. Στα χέρια της
κυβέρνησης. Από τις κινήσεις του Σημίτη, στο τρίμηνο ώς τον Ιούνιο, θα
εξαρτηθούν πολλά. Προϋπόθεση, όμως, για ένα νέο ξεκίνημα και μια ασφαλή πορεία
είναι, να βγει το κόμμα, από το Συνέδριο, ενωμένο, συμπαγές, περισσότερο από
κάθε άλλη φορά.