ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και το μωρό με το κινητό;

Παρά τον κίνδυνο να χαρακτηριστούμε μητέρες «ψωνισμένες» με τα παιδιά τους
λόγω των συνεχών αναφορών, από τούτη εδώ τη στήλη, με τα προβλήματα, τις
ανησυχίες τους ή ακόμη και με τα κατορθώματά τους, δεν μπορούμε να αποφύγουμε
την πρόκληση να σχολιάζουμε τα θετικά ή αρνητικά ερεθίσματα που δέχονται
καθημερινά. Ο πεντάχρονος Μήτσος, φαντάζομαι, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου,
από τη γοητεία που ασκούσαν επάνω του τα τηλεοπτικά διαφημιστικά σποτ ως είδος
θεάματος, πέρασε στην ανάγκη απόκτησης των αγαθών που η διαφήμιση προβάλλει.
Και να σου μπροστά μου το Σάββατο το βράδυ, με το πονηρό και γοητευτικό
χαμόγελο, να μου ζητάει: όχι τσίχλες, όχι πατατάκια, όχι σοκολάτες, όχι
μπογιές, όχι μαρκαδόρους, όχι αυτοκινητάκια, όχι όπλα, αλλά κινητό τηλέφωνο
για παιδιά. Δεν ξαφνιάστηκα απλώς με την απαίτηση.

Εξοργίστηκα. Αυτό το νιάνιαρο είχε και επιχειρήματα. Πώς θα σε παίρνω τηλέφωνο
από το σχολείο μου;

Η διαμαρτυρία μου κράτησε μερικά εικοσιτετράωρα, καθώς φανταζόμουνα
ξιπασμένους γονείς να σπεύδουν να εφοδιάζουν τα παιδιά τους με κινητά
τηλέφωνα.

Και ως πρώτα θύματα έβλεπα τους συνομηλίκους του πεντάχρονου, επτάχρονου,
εννιάχρονου. Γιατί σε πολλούς γονείς «περισσεύει» η σωφροσύνη, η ωριμότητα και
η σοβαρότητα, για να αντιμετωπίσουν το προϊόν ως αναγκαίο μέσο επικοινωνίας με
το παιδί, όταν αυτό είναι σε ηλικία και θέση να βρίσκεται κάπου μόνο του σε
ώρες, κυρίως, βραδινές.

Πράγμα που δεν μπορεί να συμβεί στον Μήτσο…