ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο μηχανισμός του φόβου

«Αγρίμια»: έτσι, μονολεκτικά, απαξιωτικά, θέλησε να ξεμπερδέψει ο Ζαν-Πιερ
Σεβενμάν με τους νέους των προαστίων. Κι εκείνοι του απάντησαν μ’ ένα γενναίο Μανιφέστο.

Στα προάστια. Οι νέοι αποφάσισαν να εξεγερθούν εναντίον του εαυτού τους

Τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών πέφτουν σαν βόμβες. Στη Γαλλία υπάρχουν
45 πόλεις «υψηλού κινδύνου», όπου η αστυνομία αδυνατεί να επιβάλει την τάξη:
ανάμεσά τους, η Λυών, η Μασσαλία, η Γκρενόμπλ, το Στρασβούργο, η Ρεμς και η
Νάντη. Οι υποβαθμισμένες ζώνες ξεπερνούν τις χίλιες. Εκεί, η ανεργία
κυμαίνεται από 15% έως 30%, έναντι 11% που είναι ο εθνικός μέσος όρος. Στα
banlieues, τα απέραντα προάστια των μητροπόλεων, η ανεργία των νέων ξεπερνά
μερικές φορές και το 40%. Όπως είναι φυσικό, η εγκληματικότητα καλπάζει. Το
1997, οι ανήλικοι των προαστίων ήταν υπεύθυνοι για τους μισούς εμπρησμούς και
το 40% των βίαιων ληστειών σ’ ολόκληρη τη Γαλλία.

Για τον υπουργό Εσωτερικών, η απάντηση είναι μία: καταστολή, καταστολή,
καταστολή. Η βία των «αγριμιών» δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά με την
πολιτική της «μηδενικής ανοχής» (που δοκιμάστηκε στην Αμερική και γέμισε τις
φυλακές). Οι «βάρβαροι» πρέπει να αποσυρθούν από την κυκλοφορία, με ή χωρίς τη
θέλησή τους. Είναι επικίνδυνοι, απολίτιστοι (να ‘ναι τυχαίο ότι το χρώμα του
δέρματος των περισσοτέρων δεν είναι λευκό;) και μολύνουν τους φιλήσυχους
πολίτες. Ο διάλογος μαζί τους είναι αδύνατος. Πρέπει να παταχθούν.

Εκείνοι αντιτείνουν ότι η βία τους είναι προϊόν της θεσμικής βίας, της βίας
που υφίστανται καθημερινά από την αστυνομία, τη δημόσια διοίκηση, το σχολείο.
Γνωρίζουν όμως καλά ότι αυτός ο δρόμος είναι αδιέξοδος και αυτοκαταστροφικός.
Κι επειδή είναι πολύ πιο έξυπνοι και ευαίσθητοι απ’ ό,τι νομίζει ο υπουργός,
αποφάσισαν να αντιδράσουν. Όχι απέναντι στους δασκάλους, τους γονείς τους ή
τους μπάτσους. Αλλά απέναντι στον εαυτό τους.

Την πρωτοβουλία την ανέλαβαν παιδιά 14 έως 18 ετών. Ίδρυσαν οργανώσεις, με
βασικό σύνθημα: «Βαρεθήκαμε να μεγαλώνουμε μ’ αυτόν τον τρόπο!». Ζήτησαν
βοήθεια από τους καθηγητές τους, τους δικαστές, τους πολιτικούς, τους
αστυνομικούς, τους δημοσιογράφους. Με δυο λόγια: τους μεγάλους. Συνέταξαν ένα
Μανιφέστο με τίτλο: «Τέρμα η βία». Και κάλεσαν τους νέους όλης της χώρας να το
συζητήσουν, να το διορθώσουν, να το συμπληρώσουν και να το μοιράσουν. Μόνο
έτσι, λένε, θα καταστεί δυνατό να ανατραπεί ο μηχανισμός του φόβου, της βίας,
της δυσπιστίας, του ρατσισμού και της αδικίας.

Στο Μανιφέστο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «L’ Evenement», διαβάζει κανείς
φράσεις όπως: «Όχι στην εξουσία των προστατών», «Οι τύποι που κουβαλάνε όπλα
δεν είναι άνδρες» ή «Οι τύποι που δέρνουν γυναίκες είναι αδύναμοι». Μπορείς
στα 14 σου να ονειρεύεσαι μια BMW, λένε. Το να λες όμως ότι αν δεν έχεις μια
BMW είσαι θύμα, σημαίνει ότι δεν κατάλαβες τίποτα από τη ζωή. Η βία, η ατιμία
και οι εκβιασμοί έχουν πάντα κακό τέλος. Ευτυχισμένος ληστής δεν υπάρχει.