[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος και ο υφυπουργός Απόδημου
Ελληνισμού Γρηγόρης Νιώτης αισθάνθηκαν, όπως δήλωσαν, μία οδυνηρή έκπληξη στη
μακρινή Τασκένδη.

Οι υπερογδοντάχρονοι Έλληνες που ζουν εκεί σε δύσκολες, πολλές φορές απίστευτα
τραγικές συνθήκες, από το τέλος του Εμφυλίου, παρά τα όσα πολλοί πολιτικοί
τούς υποσχέθηκαν κατά καιρούς τα τελευταία 15 χρόνια, ακόμη ταλαιπωρούνται.

Ουσιαστικά τίποτα δεν έχει γίνει γι’ αυτούς. Δεν έχουν την άδεια να
επιστρέψουν, γιατί πριν από πενήντα χρόνια δήλωσαν ή τους «δήλωσαν» για
«Μακεδόνες», και όλοι, όσοι ζουν στην Τασκένδη, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν
μια στοιχειώδη σύνταξη για την Ελλάδα, έστω και πείνας!

Έτσι περιμένουν τον θάνατο στην ασιατική Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, με την
πίκρα να τους συντροφεύει συνεχώς και για πενήντα ολόκληρα χρόνια. Και το
χειρότερο, όσοι απ’ αυτούς ονειρεύονται έναν… θάνατο «στα άγια χώματα της
μητέρας Ελλάδας», να χαρακτηρίζονται ονειροπόλοι!

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι τόσον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσον και
ο υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού δήλωσαν στην Τασκένδη ότι δεν υπάρχει τυπικό
ή ουσιαστικό κώλυμα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους.

Τι απομένει λοιπόν; Επειδή η άποψη «δεν φτάνει μία ζωή για τη δικαίωση» είναι
μεταφυσική, πρέπει να γίνει κάτι πολύ απλό. Σε διυπουργικό επίπεδο να ληφθούν
άμεσα οι σωστές αποφάσεις και να λυθεί το θέμα, αφού υποτίθεται ότι έχει λήξει
ο Εμφύλιος και έχει επέλθει η εθνική συμφιλίωση.

Τουλάχιστον ­ αν και είναι ντροπή για τους αγωνιστές η εξίσωση ­ τα δικαιώματα
που έχουν μέχρι και σήμερα οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες των ταγμάτων
ασφαλείας να τα αποκτήσουν κι αυτοί που αγωνίσθηκαν για «μια λεύτερη πατρίδα
και πανανθρώπινη την λευτεριά».

Υπάρχει και μία λεπτομέρεια… Οι υπερήλικοι της Τασκένδης, όπως και όλοι οι
άνθρωποι, δεν μπορούν να ζουν αιώνια! Αν είναι λοιπόν να γίνει κάτι, ας
βιαστούν οι αρμόδιοι.

Εξάλλου, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος λέει δημόσια σ’
έναν εκπρόσωπο αυτών των αγωνιστών που του έθεσε το πρόβλημα στην Τασκένδη,
«έχεις δίκιο, κύριε Ηλία», δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να λυθεί το
πρόβλημα, όσο ακόμη είναι καιρός…