ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Με την Τουρκία χρειάζεται να έχουμε συχνές επαφές

Την άποψή του ότι «με την Τουρκία χρειάζεται να έχουμε συχνές επαφές»
αναπτύσσει ο Γιώργος Παπανδρέου, προσθέτοντας ότι «η Ελλάδα ποτέ δε
διαπραγματεύεται κυριαρχικά της δικαιώματα».

Ταυτοχρόνως κάνει γνωστό ότι θα «προσπαθήσουμε έναν διάλογο Ευρωπαϊκής
Ένωσης – Τουρκίας» και αναφέρει ότι εάν διασφαλιστούν κάποιες προϋποθέσεις,
λόγου χάρη για το Κουρδικό, η Ελλάδα θα άρει το βέτο της για τις κοινοτικές
χρηματοδοτήσεις προς την Τουρκία.

Ο υπουργός Εξωτερικών δεν κρύβει την επιθυμία του να κλείσει μια ­ δύσκολη
­ σελίδα στην εξωτερική πολιτική της χώρας και να δοθεί έμφαση στις επόμενες
κινήσεις και προτεραιότητες.

Στη συνέντευξή του ο κ. Παπανδρέου υιοθετεί χαμηλούς τόνους, ενώ
υποστηρίζει πως σε καθεαυατήν την υπόθεση Οτζαλάν «μπορεί να υπάρχουν κενά»
και ότι ο ίδιος δεν έχει πλήρη εικόνα.

Αναπτύσσοντας τις απόψεις του για το επικείμενο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αφήνει
σαφώς να εννοηθεί και ότι δεν θα είναι ο επόμενος Επίτροπος της χώρας.

Δεν υπάρχουν στοιχεία για κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας σε επίπεδα
πέραν του φραστικού, λέει ο Γιώργος Παπανδρέου. Κι αναφέρεται στις
προϋποθέσεις για την άρση του βέτο και στην ανάγκη ενίσχυσης του διαλόγου
Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας, αλλά και άμεσων επαφών Αθήνας – Άγκυρας.

ΕΡ.: Ο Πρωθυπουργός έχει πει ότι πρώτη του προτεραιότητα είναι η ένταξη της
Ελλάδας στην ΟΝΕ. Μετά την υπόθεση Οτζαλάν, πιστεύετε ότι μια κρίση στις
ελληνοτουρκικές σχέσεις μπορεί να θέσει σε κίνδυνο αυτό τον στόχο;

ΑΠ.: Εάν υπάρξει όξυνση, μπορεί πράγματι να επηρεάσει την πορεία μας προς την
ΟΝΕ. Γι’ αυτό εμείς πρέπει να κάνουμε τις απαραίτητες κινήσεις, ώστε να
διασφαλίσουμε τη σταθερότητα και την ηρεμία στην περιοχή.

Προσωπικά είμαι έτοιμος να πάρω κάθε πρωτοβουλία για να διασφαλιστεί η ειρήνη
και η σταθερότητα στην περιοχή, παράλληλα με την προάσπιση των εθνικών μας
συμφερόντων και την εδαφική μας ακεραιότητα. Στο σημείο αυτό θέλω να
υπενθυμίσω την άποψή μου ότι με την Τουρκία χρειάζεται να έχουμε συχνές
επαφές. Ο χαρακτήρας αυτών των επαφών πρέπει να είναι ξεκάθαρος. Η Ελλάδα ποτέ
δεν διαπραγματεύεται κυριαρχικά της δικαιώματα. Αλλά και δεν έχει ούτε φόβο
ούτε ενδοιασμό να μεταφέρει ξεκάθαρα τις απόψεις της στην άλλη πλευρά με στόχο
την πλήρη διαφάνεια, δηλαδή να καταστήσει απολύτως σαφείς τις απόψεις της σε
διμερές επίπεδο.

Το κλίμα έντασης

ΕΡ.: Έχετε ενδείξεις ότι η ένταση μπορεί να εκδηλωθεί και σε ένα άλλο
επίπεδο ή πρόκειται μόνο για φραστικές διατυπώσεις των ηγετών της Τουρκίας;

ΑΠ.: Μέχρι στιγμής είναι μόνο φραστικές διατυπώσεις, πιθανώς για εσωτερικούς
λόγους. Υπάρχει κλίμα θριάμβου. Ίσως υποσυνείδητα υπάρχει και φόβος ότι θα
αποκαλυφθεί πως δεν λύνεται το Κουρδικό με την όποια ποινή αποδοθεί στον
Οτζαλάν. Το Κουρδικό θα παραμείνει ως πρόβλημα. Η Ελλάδα είναι εύκολο
εξιλαστήριο θύμα. Μεταφέρουν την ευθύνη αλλού και όχι στη ρίζα του
προβλήματος, που είναι η δική τους έλλειψη δημοκρατικών θεσμών. Είναι τουρκικό
πρόβλημα, δεν είναι ελληνικό. Είναι δε απολύτως αστήρικτες οι κατηγορίες για
στρατόπεδα εκπαιδεύσεως ένοπλων Κούρδων στην Ελλάδα ­ και το γνωρίζουν οι
Τούρκοι αυτό.

ΕΡ.: Αυτό το κλίμα της έντασης μπορεί, βεβαίως, να δημιουργήσει ένα
σημαντικό πρόβλημα, που θα είναι και δικό μας…

ΑΠ.: Μέχρι στιγμής δεν έχουμε συγκεκριμένες κινήσεις που να μας ανησυχούν.
Πιστεύω ότι αν χειριστούμε τα θέματα με νηφαλιότητα και ηρεμία, η κρίση θα
ξεπεραστεί. Το δεύτερο είναι ότι θα διαμηνύσω με όλους τους τρόπους, εγώ
προσωπικά ως υπουργός Εξωτερικών, ότι είμαστε ένας ειρηνόφιλος λαός που θέλει
τη συνεργασία με την Τουρκία, αλλά ότι η όποια κίνηση υπάρξει που θα μπορούσε
να θίξει τα συμφέροντά μας και ειδικότερα την εδαφική μας ακεραιότητα, θα
λάβει την ομόθυμη απάντηση του ελληνικού λαού και Στρατού.

ΕΡ.: Παλαιότερα είχατε εκφράσει κάποιες απόψεις και θέσεις και για τα
ελληνοτουρκικά, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τουρκία. Π.χ. για το
βέτο, είχατε την ιδέα τα χρήματα του χρηματοδοτικού πρωτοκόλλου να
διοχετευθούν για την ανάπτυξη των περιοχών ακριβώς αυτών, των περιοχών της
Νοτιοανατολικής Τουρκίας. Τώρα πώς βλέπετε τα πράγματα;

ΑΠ.: Πρώτα απ’ όλα πιστεύω ότι υπάρχουν δύο πράγματα που πρέπει παράλληλα να
κάνουμε σε σχέση με την Τουρκία. Όσο η Τουρκία είναι αυτή που είναι σήμερα,
δεν είναι μια χώρα δημοκρατική, αλλά ένα ημιστρατιωτικό καθεστώς και με
επεκτατικές βλέψεις, πρέπει να έχουμε απόλυτα διασφαλισμένη την άμυνά μας και
την ετοιμότητά μας ν’ αντιμετωπίσουμε τις πιθανές στρατιωτικές προκλήσεις. Από
την άλλη πρέπει ν’ αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας δημιουργικά.

Διάλογος Ε.Ε. – Τουρκίας

ΕΡ.: Πρακτικά, αυτό τι σημαίνει;

ΑΠ.: Σημαίνει να προωθήσουμε έναν διάλογο Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας, πάνω
στη βάση των ευρωπαϊκών αρχών, πάνω στη βάση των ευρωπαϊκών στόχων. Σ’ αυτά τα
πλαίσια εμπεριέχονται και τα δικά μας βασικά συμφέροντα.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να το κάνει;

ΑΠ.: Ελπίζω πάντα πως θα είναι. Εμείς πάντως χρειάζεται να προωθήσουμε με κάθε
τρόπο την ευρωπαϊκή Τουρκία. Εάν δεν είναι έτοιμη, η ίδια θα χάσει και βεβαίως
θα υπάρξει ένα μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας. Πάντως, πέραν των
δικών μας συμφερόντων, είναι χρέος προς τους Κούρδους, η Ευρωπαϊκή Ένωση να
διαμορφώσει ένα πακέτο με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, π.χ. τη βελτίωση των
συνθηκών διαβίωσης των Κούρδων στη Νοτιοανατολική Τουρκία, τα ανθρώπινα –
κοινωνικά τους δικαιώματα. Και αν αυτό το πακέτο το αποδεχόταν η Τουρκία, μ’
αυτές τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι η πρώτη που
θα το στήριζε.

ΕΡ.: Αν μου επιτρέπετε, κύριε υπουργέ, αυτό το πακέτο σε πολιτικό επίπεδο,
υπάρχει. Είναι η ευρωπαϊκή στρατηγική της Ένωσης για την Τουρκία στην οποία
έχουμε βέτο…

ΑΠ.: Θέλουμε να διασφαλίσουμε κάποιες προϋποθέσεις. Θέλω να το καταστήσω
απολύτως σαφές. Ότι το βέτο μας έχει μια συγκεκριμένη λογική. Αν αυτές οι
προϋποθέσεις διασφαλίζονται, δεν αποτελεί αυτοσκοπό.

ΕΡ.: Το έχετε συζητήσει με τους εταίρους αυτό;

ΑΠ.: Έχω κάνει και προχθές ­ και παλαιότερα όταν έγινε συζήτηση για το
Κουρδικό ­ μια συζήτηση με τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το έχουμε
επεξεργαστεί και στο υπουργείο. Μπορώ να πω ότι υπήρξε μια γενικώς θετική
άποψη απ’ όλους και την τότε πολιτική ηγεσία προς μια τέτοια κατεύθυνση.
Προχθές το επανέφερα και είπα ότι η Ελλάδα θα έβλεπε θετικά ένα τέτοιο πακέτο.

Και στα Βαλκάνια

ΕΡ.: Στο Συμβούλιο εννοείτε.

ΑΠ.: Στο Συμβούλιο, ακριβώς. Εάν η Τουρκία δείξει βούληση πράγματι να κάνει
αλλαγές, εγώ νομίζω ότι η Ελλάδα πρέπει να πει το ναι. Και πιστεύω ότι θα
δείξουμε και στους Κούρδους, ότι η Ελλάδα μπορεί πολιτικά να συμβάλει στην
ορθή λύση του προβλήματος.

Χρειάζεται στα Βαλκάνια να διαμορφώσουμε μια πλουραλιστική κοινωνία, που είναι
η βάση των δημοκρατικών κοινωνιών, των κοινωνιών ανοχής.

ΕΡ.: Κύριε υπουργέ, υπάρχει κάτι παραπάνω από αίσθηση, ότι η Ουάσιγκτον
πιέζει την Αθήνα να αναγνωρίσει το ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση. Είναι
ακριβές; Και γιατί η Αθήνα δεν χαρακτηρίζει το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση, αφού
έχει πει ότι οι πράξεις του ΡΚΚ είναι τρομοκρατικές;

ΑΠ.: Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Δεν στηρίζουμε την τρομοκρατία και
καταδικάζουμε κάθε τρομοκρατική πράξη. Η Ελλάδα εξάλλου είναι η ίδια θύμα
παρόμοιων πράξεων. Όσο για το ΡΚΚ δεν είναι νόμιμη η οργάνωση αυτή στη χώρα
μας. Θέλουμε να ξεκαθαρίσουσε σε όλους όσους θέλουν να βάλουμε χαρακτηρισμούς
για τους Κούρδους, ότι αν λύναμε το κουρδικό πρόβλημα με το να χαρακτηρίσουμε
τους Κούρδους τρομοκράτες, θα ήμασταν οι πρώτοι που θα το κάναμε. Φοβάμαι ότι
η εμμονή στους χαρακτηρισμούς είναι ένας στρουθοκαμηλισμός που παραβλέπει το
πραγματικό πρόβλημα.

ΕΡ.: Πριν από την κρίση ήταν κοινό μυστικό ότι θα ήσασταν ο επόμενος
επίτροπος της χώρας. Ήθελα να μάθω αν ο Πρωθυπουργός αναζητεί νέο πρόσωπο τώρα
γι’ αυτή τη θέση.

ΑΠ.: Και πριν είχα τονίσει ότι όλα αυτά είναι υπό την κρίση του Πρωθυπουργού,
και τώρα θα το επαναλάβω. Μπορώ να πω και κάτι παραπάνω, ότι δεν νοείται ένας
υπουργός Εξωτερικών υπό προθεσμία. Δεν μπορεί να λειτουργήσει. Άρα λοιπόν
είναι πια θέμα του ίδιου του Πρωθυπουργού, να δει ακριβώς πώς θα χειριστεί όλο
αυτό το θέμα, το οποίο δεν έχουμε καν συζητήσει.

ΕΡ.: Σε λίγες ημέρες ξεκινάει το Συνέδριό σας. Θα πάει, και κυρίως θα
φύγει, το ΠΑΣΟΚ ενωμένο από αυτό το Συνέδριο;

ΑΠ.: Αυτό πρέπει να είναι ένα Συνέδριο πραγματικής ενότητας και συμφιλίωσης.
Και αυτό πρέπει να βασιστεί όχι σε απλές κινήσεις κορυφής, αλλά ουσιαστικά
πρέπει να βγει από μια πολιτική διαδικασία για τους στόχους μας, για τα
οράματά μας, για τις διαδικασίες, τις δημοκρατικές, τις διάφανες διαδικασίες,
για τη λειτουργία ενός κόμματος θεσμικού. Η αγωνία μας δεν μπορεί να εστιασθεί
στα πρόσωπα όσο σε ένα διαφορετικό πια κόμμα. Χωρίς αυθαιρεσίες, χωρίς
κομματικές εξουσίες που απορρέουν από αδιαφανή κέντρα, χωρίς την κυριαρχία της
μικροπολιτικής, του παραγοντισμού είτε είναι ενός κύκλου που χρεώνεται στον
Πρωθυπουργό είτε χρεώνεται στους αντιπάλους του ή οποιονδήποτε άλλον. Πρέπει
να κάνουμε τομές σε αυτό το κόμμα, ώστε να αναδυθεί ξανά ο πολιτικός λόγος.
Είναι ένα στοίχημα.

ΕΡ.: Θα το κερδίσετε;

ΑΠ.: Είμαι πάντα αισιόδοξος και περήφανος για αυτό το Κίνημα. Καταθέτω βέβαια
και τις δικές μου σκέψεις και προτάσεις για το Συνέδριο.

Συγκεκριμένες προτάσεις ώστε να σπάσει αυτή η λογική της κλίκας, της
μικροπαρέας. Να πάμε προς την άμεση δημοκρατία στη λειτουργία του Κινήματος
και την άμεση συμμετοχή του μέλους και του πολίτη στις επιλογές και προσώπων,
αλλά και πολιτικών.

ΕΡ.: Ακούγονται ελαφρώς ρομαντικά όλα αυτά τα οποία λέτε…

ΑΠ.: Γι’ αυτά είμαι στην πολιτική. Αλλιώς δεν θα με ενδιέφερε. Θα έπαιρνα την
κιθάρα μου για κάποιο όμορφο ελληνικό νησί.

Πάγκαλος – Παπανδρέου. Ο νέος υπουργός Εξωτερικών δηλώνει πως στην υπόθεση Οτζαλάν υπήρχαν δύο επιλογές και επιλέχτηκε εκείνη που απέτυχε. Και τονίζει πως εκείνος δεν ήξερε τίποτα

Στην υπόθεση Οτζαλάν επελέγη «μία μυστική, μία διακριτική ­ ίσως είναι η
καλύτερη λέξη ­ επιχείρηση φυγάδευσής του σε μία τρίτη χώρα. Αυτό επελέγη και
απέτυχε», λέει ο Γιώργος Παπανδρέου.

ΕΡ.: Κύριε υπουργέ, «ΤΑ ΝΕΑ» έφεραν στο φως την έκθεση του πρέσβη Κωστούλα
για τα γεγονότα στο Ναϊρόμπι. Στην έκθεση αυτή αποτυπώνεται, αν μη τι άλλο,
μια τραγική εικόνα της λειτουργίας του ελληνικού κράτους εν γένει ­ και του
υπουργείου Εξωτερικών ειδικότερα. Γίνεται επίσης φανερό ότι εσείς, όπως και
άλλα αρμόδια ή κορυφαία στελέχη, δεν γνωρίζατε. Πώς το κρίνετε αυτό;

ΑΠ.: Δεν θέλω να κάνω τον κριτή κατόπιν εορτής, γιατί είναι εύκολο να πει
κανείς τι θα έκανε κ.λπ. Με αφορμή όμως τα συμβάντα θέλω να τονίσω ότι στη
χώρα μας πρέπει να επιμείνουμε στη λειτουργία θεσμών.

Φοβάμαι ότι μιλώ για ένα γενικευμένο φαινόμενο στην πολιτική ζωή του τόπου.
Παρότι έχουμε κατακτήσει βασικές δημοκρατικές λειτουργίες μετά το ’74 και το
’81, παραμένει δημοκρατικό έλλειμμα στη χώρα μας. Στον μικρόκοσμο της
καθημερινότητας ο πολίτης το αισθάνεται με τη μορφή της αυθαίρετης σχέσης του
κρατικού μηχανισμού απέναντί του, τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία, την αίσθηση της
διαφθοράς, δηλ. ότι βασικά του δικαιώματα δεν προστατεύονται επαρκώς και
ουσιαστικές ευθύνες δεν αποδίδονται είτε σε κρατικούς λειτουργούς είτε σε
συμπολίτες του.

Στο επίπεδο της πολιτικής ζωής αυτό μεταφράζεται στο αίσθημα ότι η πολιτική
παίζεται στα παρασκήνια και δεν ελέγχεται από καθαρές και ανοιχτές
δημοκρατικές λειτουργίες, και ακόμα περισσότερο από έναν ενεργό πολίτη.

Μόνο η υπεύθυνη προσήλωση στην λειτουργία θεσμών διασφαλίζει τη διαφάνεια, την
αποτελεσματικότερη λειτουργία του κράτους και των αρμοδίων είτε είναι υπουργοί
είτε κόμματα κ.λπ.

ΕΡ.: Θα μου επιτρέψετε να επιμείνω λίγο: ήσασταν ο αναπληρωτής υπουργός
Εξωτερικών ­ και, μάλιστα, αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις και η υπόθεση
Οτζαλάν αφορούσε και τους εταίρους. Πώς γίνεται να μην γνωρίζατε τίποτα;

ΑΠ.: Σε αυτό δεν μπορώ να απαντήσω εγώ. Μπορώ να πω μόνο ότι ­ όπως φαίνεται ­
υπήρχαν δύο επιλογές. Η μία ήταν να γίνει ευρωπαϊκό ζήτημα με όλες τις πτυχές
του. Προφανώς θα σήμαινε επαναπροώθησή του στην Ιταλία βάσει της Συνθήκης
Σένγκεν ή μια συζήτηση με τους εταίρους για το πρακτέον. Η παρουσία του
Οτζαλάν στην Ελλάδα θα γινόταν, πιστεύω, γνωστή παγκοσμίως. Θα μπορούσε να
ελπίσει κανείς ότι τότε θα αναλάμβαναν τις ευθύνες τους και οι εταίροι μας για
μια κοινή ευρωπαϊκή στάση στο ζήτημα. Η δεύτερη επιλογή ­ η οποία αποφασίστηκε
­ ήταν να υπάρξει μία μυστική, μία διακριτική ­ ίσως είναι καλύτερη λέξη ­
επιχείρηση φυγάδευσής του σε μία τρίτη χώρα. Αυτό επελέγη και απέτυχε. Στη
λογική αυτή φαίνεται να επελέγη να μην ενημερωθούν κάποιοι υπουργοί.

Το Συμβούλιο

ΕΡ.: Την περασμένη εβδομάδα κάνατε, κατ’ επανάληψη, λόγο για τη λειτουργία
ενός διακομματικού οργάνου, για μια κοινή στρατηγική σε διάφορα ζητήματα. Παρ’
όλα αυτά, ο Πρωθυπουργός δεν εδέχθη το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής…

ΑΠ.: Ο Πρωθυπουργός μίλησε καταρχήν για το Συμβούλιο Αρχηγών. Δεύτερον, υπήρξε
σαφής στη Βουλή καλώντας τα κόμματα να αξιοποιήσουν τους υπάρχοντες θεσμούς
στο Κοινοβούλιο. Μέσα σε αυτή τη λογική πρόκειται, πρώτον, να συνεχίσω τις
στενές μου επαφές με όλα τα κόμματα και, δεύτερον, να ζητήσω εκπροσώπους των
κομμάτων οι οποίοι θα ενημερώνονται τακτικότατα.

Η Δικαιοσύνη

ΕΡ.: Σε ό,τι αφορά αυτή καθεαυτή την επιχείρηση Οτζαλάν, από τη στιγμή που
μπήκε στον ελληνικό εναέριο χώρο μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε σε ένα τουρκικό
αεροπλάνο, για εσάς εξακολουθούν να υπάρχουν κενά;

ΑΠ.: Κενά μπορεί να υπάρχουν. Πιστεύω ότι τόσο η Δικαιοσύνη όσο και η
Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής θα τα ξεκαθαρίσουν.

ΕΡ.: Να το θέσω διαφορετικά: Εσείς πιστεύετε ότι έχετε πλήρη εικόνα αυτή τη στιγμή;

ΑΠ.: Όχι, δεν έχω πλήρη εικόνα. Δεν είναι και ο ρόλος μου να κάνω τον
ανακριτή. Υπάρχουν σημαντικότατες προτεραιότητες που έχει η χώρα και που
απαιτούν μεγάλη αφοσίωση και χρόνο.

ΕΡ.: Θα ήθελα να σας θέσω ένα ακόμη θέμα σε σχέση με την υπόθεση Οτζαλάν ­
την ανάμιξη, καθοριστική κι ενεργή, κάποιων πολιτών σε αυτήν την υπόθεση.

ΑΠ.: Εγώ είμαι υπέρ της συμμετοχής, της πρωτοβουλίας του πολίτη στην εξωτερική
πολιτική. Θεωρώ όμως ότι αυτό πρέπει να γίνει με υπεύθυνο, διάφανο και
συγκροτημένο τρόπο, μέσα στα πλαίσια μιας εθνικής μας στρατηγικής. Και εδώ
υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για το πώς μπορούν μικρές ομάδες ανθρώπων ­ δεν
κρίνω τις προθέσεις τους ­ να παίρνουν ουσιαστικά την τύχη μιας χώρας, σε τόσο
σημαντικά ζητήματα, στα χέρια τους και να βρίσκουν ανταπόκριση από πλευράς του
ελληνικού κράτους.

ΕΡ.: Φοβάστε ότι αυτές τις ομάδες μπορεί να τις συναντήσουμε και σε άλλους
τομείς, ευαίσθητους, της εξωτερικής μας πολιτικής;

ΑΠ.: Νομίζω ότι έχουμε χρέος όλα τα κόμματα καταρχήν να συνδιαμορφώσουμε μια
κοινή στρατηγική και να κατανοήσουμε ποιο είναι το πλαίσιο των συμφερόντων μας
ως χώρα πάνω σε αυτά τα ζητήματα, π.χ. το Κουρδικό. Αυτό θα συμβάλει στη
διαπαιδαγώγηση του πολίτη και θα περιγράψει τις πρωτοβουλίες στις οποίες
μπορεί να κινηθεί. Αλλιώς οι κινήσεις αυτές, οι πρωτοβουλίες αυτές, μπορεί να
έχουν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά εν τέλει να στρέφονται ενάντια στα
συμφέροντά μας.

Το Κουρδικό

ΕΡ.: Εσείς τι θα προτείνατε σε αυτές τις συνθήκες;

ΑΠ.: Νομίζω ότι πρέπει να πληροφορούμε υπεύθυνα τον πολίτη για τις πραγματικές
προτεραιότητες και για τις δυνατότητες της χώρας. Ας πάρουμε το Κουρδικό.
Εμείς, βεβαίως, μπορούμε να κάνουμε χίλιες δύο αναλύσεις, γιατί υπάρχει
ένοπλος αγώνας στην Τουρκία και καταπιέζονται οι Κούρδοι και καταπατούνται τα
ανθρώπινα δικαιώματά τους. Είναι άλλο αυτό και άλλο να ταυτιστούμε ψυχολογικά
με τον ένοπλο αγώνα. Η Ελλάδα πρέπει να είναι συνεπής στις αρχές της. Το ίδιο
πλαίσιο πρέπει να εφαρμόζουμε για κάθε πρόβλημα. Είτε στο Κόσοβο είτε στην
Τουρκία, οπουδήποτε. Η Ελλάδα έχει ως απαράβατη αρχή τον σεβασμό των συνόρων ­
στο Κόσοβο, στην Κύπρο, στην Τουρκία. Δεύτερον, εμείς δεν θέλουμε μια εθνικώς
καθαρή Τουρκία, εμείς θέλουμε μια δημοκρατική Τουρκία που θα σέβεται τα
ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα ­ εντός των συνόρων της.