ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γραφειοκρατία δεν πάει σινεμά

ΕΧΩ μια φίλη που ζει εδώ και είκοσι πέντε χρόνια περίπου στη Λυών της Γαλλίας.
Μαζί με τους λίγους Έλληνες που ζουν σ’ αυτή την πόλη, προσπαθούν να φέρουν σε
επαφή του Γάλλους με την ελληνική πραγματικότητα. Να δείξουν δηλαδή ότι εκτός
από την Ακρόπολη και τα νησιά, υπάρχει μια κοινωνία που γράφει βιβλία,
συνθέτει μουσική, κάνει κινηματογράφο. Στη διάθεσή τους δεν έχουν πολλά μέσα,
ένας μικρός σύλλογος είναι που φτιάχτηκε με δική τους πρωτοβουλία και με τη
δική τους προσωπική δουλειά λειτουργεί.

Πριν από λίγους μήνες είχαν οργανώσει μια εβδομάδα για το ελληνικό βιβλίο. Και
τώρα προσπαθούν να στήσουν ένα διήμερο ελληνικού κινηματογράφου, μέσα στον
Μάιο. «Δεν θέλουμε υπερβολικά πράγματα, δύο ταινίες με γαλλικούς υπότιτλους
αρκούν», μού είπε η φίλη μου και μια και βρέθηκε για λίγες μέρες στην Αθήνα,
είπε να έρθει κατευθείαν σε επαφή με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Το
πρώτο μάθημα που πήρε ήταν ότι όσο απλό κι αν φαίνεται κάτι, στην Ελλάδα
μπορεί να αποδειχτεί πολύ δύσκολο ­ «δεν μπορούμε σε τόσο σύντομο διάστημα»,
«γράψτε μας μια επιστολή», ήταν μερικές από τις απαντήσεις που πήρε.

Το δεύτερο ήταν ότι θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά της στη Γαλλία ­ αλλά
τελικά έφυγε χωρίς καν να της δώσουν το όνομα του Γαλλου διανομέα για να
συνεννοηθεί μαζί του.

Δεν ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φύγουν δύο ταινίες για μια μικρή εκδήλωση.

Αυτό που ξέρω είναι ότι οι Έλληνες της Λυών ό,τι κάνουν, το κάνουν χωρίς
προσωπικό κέρδος. Και γι’ αυτό νόμιζαν οι καημένοι ότι θα ξεπερνούσαν τις
γραφειοκρατικές διαδικασίες.