[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η «επανάσταση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο» δεν άργησε να υλοποιηθεί, μετά την
απόφαση Μπόσμαν. Κι όσοι έμειναν μονάχα στους κινδύνους «απώλειας της εθνικής
ταυτότητας του αθλητισμού» με το άνοιγμα των συνόρων και την ελεύθερη
διακίνηση αθλητών στην ήπειρό μας, τώρα διαπιστώνουν κι άλλες, μεγαλύτερες
διαστάσεις του θέματος.

­ Το ποδόσφαιρο, από θέαμα και ψυχαγωγία, μεταβλήθηκε σε μία βιομηχανία των
γκολ. Η «επανάσταση» δεν αφορούσε, επομένως, το καθαρά αθλητικό μέρος, αλλά
κυρίως το εμπορικό.

­ Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα χρηματιστήρια ανοίγουν τις πόρτες τους, έστω με
περιορισμούς, στα ποδοσφαιρικά σωματεία. Κι όμως, τα κράτη προβληματίζονται,
γι’ αυτό ελέγχουν.

­ Οι πλουσιότερες ομάδες της Ευρώπης ­ Μάντσεστερ Γ., Μπάγερν, Μπαρτσελόνα,
Ρεάλ, Γιουβέντους, Μίλαν, Ντόρτμουντ, Λάτσιο κ.ά. ­ όλες μαζί έχουν ετήσια
έσοδα 200 δισεκατομμύρια δραχμές.

­ Για να μπουν κάποιες στο χρηματιστήριο πέρασαν από εξονυχιστικούς ελέγχους.
Παρουσίασαν τα έσοδά τους, αλλά και τα συνολικά περιουσιακά στοιχεία τους.
Παρ’ όλ’ αυτά, οι κυβερνήσεις ανησυχούν.

Χθες «ΤΑ ΝΕΑ», αναδημοσιεύοντας το εκτενές ρεπορτάζ της «Μοντ», επισημαίνουν
το παράδειγμα της γαλλικής κυβέρνησης, η οποία βάζει φραγμούς στα αλόγιστα
έξοδα, τις παράτολμες επενδύσεις και τις επιχειρησιακές σχέσεις και αρνείται
την είσοδο ποδοσφαιρικών εταιρειών στο χρηματιστήριο. Η εφημερίδα μάλιστα
εκφράζει τους κινδύνους και την απειλή «κραχ» στο δημοφιλέστερο άθλημα στον
κόσμο, εξαιτίας των υψηλών αμοιβών και των ποσών που δαπανώνται για τις
μεταγραφές διάσημων ποδοσφαιριστών. Αφορούν όμως τις «ισχυρές – ιστορικές
ομάδες», ενώ για τους «μικρούς» ο κίνδυνος είναι ορατός και η «πτώχευση» στα πρόθυρα.

– Η ελληνική ποδοσφαιρική αγορά σκέπτεται κατά καιρούς να κάνει ανάλογα
βήματα. Πώς, όμως, όταν οι εισπράξεις είναι μίζερες (40-50 εκατ. δραχμές, κατά
μέσον όρο και στους εννέα αγώνες της Α’ κατηγορίας). Το θέαμα μέτριο έως κακό.
Οι θεατές ελάχιστοι (5.000-6.000 ανά αγώνα και αγωνιστική). Τα χρέη τεράστια.
Φθάνουν τα 4 δισ., εκτός των χρεών και οφειλών «προς τρίτους».

– Το «παράνομο στοίχημα» και το «παραποδόσφαιρο» αποτελούν τις κινούμενες
νάρκες. Και πώς θα ελέγξει το κράτος την οικονομική αξιοπιστία ­ ως όφειλε ­
όταν το ίδιο έχει προχωρήσει σε χαριστικές πράξεις;

– Η έλλειψη οργάνωσης του επαγγελματικού μας ποδοσφαίρου και η ανυπαρξία
κρατικού ελέγχου είναι η πηγή του κακού και των παρενεργειών του. Άρα μας
βρίσκει ανέτοιμους να ακολουθήσουμε το παράδειγμα άλλων χωρών. Στην Ελλάδα του
ακατανόητου και του παράλογου, εκτός από τη σύνεση προφανώς, λείπει, κύρια και
ουσιαστικά, το κράτος.