ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ντάνυ και Γιόσκα

«Είμαι εναντίον κάθε πλειοψηφίας ενός και μόνο κόμματος, των Πρασίνων
συμπεριλαμβανομένων. Γιατί κάθε τέτοια πλειοψηφία είναι επικίνδυνη για τη δημοκρατία».

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Ο ηγέτης των Πρασίνων της Γαλλίας πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο προβοκάτορας

Η αποστροφή αυτή του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ δεν έδειξε να συγκινεί ιδιαίτερα
όσους τον άκουσαν το περασμένο Σάββατο στο πανευρωπαϊκό συνέδριο των Πρασίνων,
στο Παρίσι. Ούτε οι εφημερίδες της επομένης δημοσίευσαν αυτή τη φράση ­
προτίμησαν άλλες δηλώσεις του, πιο συνθηματικού χαρακτήρα, όπως ότι «όποιος
λέει “όχι” στην Ευρώπη λέει “ναι” στην αμερικανική κυριαρχία». Κι όμως, αυτή η
αντίθεση προς τις μονοκομματικές πλειοψηφίες και η τάση προς τον διάλογο και
τον συμβιβασμό χαρακτηρίζει κατ’ εξοχήν τόσο τον «φιλελεύθερο ελευθεριακό»,
όπως αποκαλεί ο Ντάνυ τον εαυτό του, όσο και τον χώρο που εκφράζει. Ένα χώρο
προβληματισμού και ιδεών, που εκτείνεται πολύ πέραν του στενού κύκλου των
Πρασίνων και διακρίνεται με σαφήνεια τόσο από τα παραδοσιακά φιλελεύθερα
κόμματα όσο και από τη δογματική Αριστερά. Κι ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο
συναντά την επιδοκιμασία της μεγάλης πλειοψηφίας των διανοουμένων της Γαλλίας.

Δίπλα στον βετεράνο, αλλά πάντα μαχητικό ηγέτη του ’68, ο ομοϊδεάτης και
συνομήλικός του υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας έμοιαζε γέρος. Μιλούσε ο
Γιόσκα Φίσερ για την Ευρώπη του μέλλοντος και δεν έπειθε κανέναν. Αναφερόταν
στις δυσκολίες που εμπεριέχει το πέρασμα από την κουλτούρα της διαμαρτυρίας
στην κουλτούρα της κυβέρνησης (που εμφανώς τον έχει φθείρει) και δεν
προκαλούσε παρά χαμόγελα. Ακόμη κι όταν κάλεσε οργισμένος το ΡΚΚ να
εγκαταλείψει την τρομοκρατία και να μετεξελιχθεί σε μια δημοκρατική πολιτική
οργάνωση, ουδείς φάνηκε να ταράζεται. Και πριν καλά-καλά τελειώσει την ομιλία
του, ζήτησε ένα διάλειμμα 24 ωρών για να ξεκουραστεί. Και σηκώθηκε κι έφυγε.

Ακόμη κι η στήριξη που έκρινε σκόπιμο να παράσχει ο Φίσερ στον φίλο του,
λέγοντας ότι αντίθετα με τους γερμανούς Πράσινους εκείνος δεν έκανε λάθη στις
εκτιμήσεις του για τη Γιουγκοσλαβία, μάλλον κακό έκανε στον Ντάνυ παρά καλό. Ο
Κον-Μπεντίτ δεν έχει ανάγκη να αποδείξει στους ψηφοφόρους ότι έχει πάντα
δίκιο, αλλά ότι είναι διαφορετικός από τους επαγγελματίες πολιτικούς και ότι ο
λόγος του δεν είναι μόνο «προβοκατόρικος» αλλά έχει ουσία και περιεχόμενο. Το
αίτιο της πτώσης του στις δημοσκοπήσεις (το 10% που του έδιναν στην αρχή της
προεκλογικής του εκστρατείας έχει μειωθεί ήδη στο μισό) είναι αποτέλεσμα του
εθισμού των ψηφοφόρων στη διαφορετικότητά του. Μετά το πρώτο ξάφνιασμα από τις
συγκρούσεις του με τους κυνηγούς ή τους εργαζόμενους στα πυρηνικά εργοστάσια,
ο κόσμος θέλει να ακούσει λύσεις. Το «Ευρώπη, Ευρώπη, Ευρώπη» δεν αρκεί. Ούτε
η αντίθεση σε κάθε γενετικό πείραμα πάνω στο ανθρώπινο σώμα.

Οι Πράσινοι, έλεγε πρόσφατα ο Ντάνυ στη «Μοντ», έχουν το ίδιο πρόβλημα με τον
Τύπο: πρέπει να βρουν τρόπους να πλησιάσουν τους νέους. Διαθέτει μερικούς
ακόμη μήνες για να δοκιμάσει.