ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το λουκέτο

ΌΤΑΝ ΕΙΔΑ για πρώτη φορά το λουκέτο, απλώς δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Ήταν
σχεδόν ένας χρόνος πριν… Το ξαναείδα χθες, περνώντας από την οδό Σοφοκλέους
­ τον δρόμο που το 1996 είχε στη μία άκρη του το Χρηματιστήριο και στην άλλη
μια παραγκούπολη. Η είσοδός του είναι περιφραγμένη από ψηλά κάγκελα και στην
πόρτα του υπάρχει ένα λουκέτο. Εδώ και τρία χρόνια! Ήταν από την άνοιξη του
’96, που ξεκίνησαν να συγκεντρώνονται στην αρχή καμιά δεκαριά άτομα τα οποία
έγιναν με ταχύτητα αστραπής εκατόν πενήντα και σιγά-σιγά εγκαταστάθηκαν εκεί.
Έφτιαξαν παράγκες, έστησαν το υπαίθριο κουρείο, άναψαν φωτιές για να
μαγειρέψουν και άφησαν μια γωνιά στην πίσω πλευρά να χρησιμοποιούν ως
τουαλέτα. Η ζωή τους ξετυλιγόταν γύρω από τη μοναδική βρύση που υπάρχει στο
παρκάκι. Τον Σεπτέμβριο του ’96 οι συνθήκες είχαν πλέον γίνει αφόρητες. «Έξω
οι Κούρδοι». «Να φύγουν». «Αίσχος». Τους μεταφέρουν με μια επιχείρηση-σκούπα
στον Άγιο Ανδρέα. Και από εκεί σκορπίζονται στην Αττική.

Το παρκάκι της Σοφοκλέους καθάρισε από τις παράγκες. Τόνοι νερού ξέπλυναν τα
ίχνη, πιθανόν να φυτεύτηκε καινούργιο γκαζόν. Μπήκε και το λουκέτο για να το
«προστατεύει» από μια νέα, πιθανή, «επιδρομή» των άστεγων ξένων. Ακριβώς των
ίδιων που εγκαταστάθηκαν στην Πλατεία Κουμουνδούρου.

Ούτε οι ίδιοι οι κάτοικοι έχουν τα κλειδιά του. Ίσως προτιμούν να το βλέπουν
κλειδωμένο, χωρίς να μπορούν να καθήσουν στα παγκάκια του, παρά ανοιχτό και
«αφημένο» στην πιθανότητα να ξαναγίνει παραγκούπολη. Κάποιοι έχουν δει να
ανοίγει το λουκέτο μόνο και μόνο για να παρκάρει εκεί ένα αυτοκίνητο του Δήμου
Αθηναίων. Κανείς όμως ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτό το λουκέτο της
αδυναμίας (;) μας να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα των άστεγων ξένων, που
εξακολουθούν να καταφθάνουν στη χώρα κατά εκατοντάδες.

Μήπως το επόμενο βήμα θα είναι να μπει λουκέτο και στην Κουμουνδούρου;