[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τώρα που κάποια τρακτέρ δεν… οργώνουν πια την εθνική οδό, μπορούμε όλοι να
δούμε τα πράγματα πιο νηφάλια.

Άλλωστε και το… έθιμο δεν τηρήθηκε εφέτος και από την αρχή το πράγμα
φαινόταν να ξεφουσκώνει, άσχετα αν κάποιοι επέμεναν να το παρουσιάζουν ως
«μείζον ζήτημα», ώστε με την «αντιμετώπισή» του να βγουν (πολιτικά)
κερδισμένοι. Τα προβλήματα όμως στην ύπαιθρο παραμένουν, γιατί για όλα δεν
μπορεί να είναι λύση η ρύθμιση των χρεών από την ΑΤΕ, όσο γενναία και αν
αποδειχθεί. Όσο και αν κοστίσει (σε όλους μας). Έτσι από τις Βρυξέλλες (και
όχι μόνο) έρχονται οι επιπτώσεις από την παγκοσμιοποίηση και την
επανεθνικοποίηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, με τις επιδοτήσεις να
ψαλιδίζονται, γεγονός που φάνηκε κιόλας με την κατάργηση της πράσινης δραχμής
(σταθερή ισοτιμία δραχμής – ECU) και τη στρογγυλοποίηση του ευρώ:

Οι εξελίξεις αυτές όμως βρίσκουν τον αγροτικό τομέα της οικονομίας μας και
τους ανθρώπους της υπαίθρου σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.

Και το δίλημμα ανάλογο με την ηλικία, την περιοχή και τη σοδειά:

­ Μένω ή κάνω κάτι άλλο; το ερώτημα των πιο μεγάλων σε ηλικία.

­ Η δική μου προοπτική; το δίλημμα του νέου αγρότη.

Απάντηση, με συνολική πολιτική, επιχειρείται τώρα από τη νέα ηγεσία του
υπουργείου Γεωργίας. Χωρίς όμως αυτό μόνο να φθάνει. Γιατί την ίδια ώρα
υπάρχουν ρυθμίσεις δυσμενείς για τη χώρα μας που έχουν προηγηθεί στις
Βρυξέλλες και αφορούν προϊόντα και περιοχές και δραστηριότητες.

Δύο παραδείγματα;

­ Το λάδι, που μπορεί να είναι ελληνικό, αλλά να πουλιέται και σαν ιταλικό.

­ Το γάλα…

Υπάρχουν όμως και άλλα, που αφορούν τα δημητριακά, τα καπνά, τα νωπά φρούτα,
την πτηνοτροφία.

Ο ανταγωνισμός που έρχεται είναι έντονος, εξοντωτικός. Έτσι δεν φτάνει μόνο η
παραγωγή. Αυτή μπορεί να είναι η αφετηρία. Χρειάζονται επιμέρους δράσεις που
αφορούν την ποιότητα, την κατοχύρωση της προέλευσης, το επώνυμο προϊόν, τη
διεκδίκηση μεριδίου στην αγορά, τη μείωση των απωλειών, τις εξαγωγές. Υπάρχουν
συνεταιρισμοί και ενώσεις. Κάτι ακούγεται τώρα και για «Καποδίστρια», που να
αφορά και να επανοριοθετεί τη συνεταιριστική δραστηριότητα. Προέχουν όμως τα
κίνητρα και εθνική συνεννόηση στην υπόθεση. Η αποκέντρωση ίσως να αποτελεί
λύση. Όχι όμως με περιφερειακή συγκέντρωση άλλου τύπου.

Και δεν υπάρχει περιθώριο για ένα ακόμη λάθος.