Ερωτευμένη με τα… λάθη

* Ο Απόλλωνας εξέπληξε με την απόδοσή του, ήταν άριστα στημένος στον
αγωνιστικό χώρο και δεν φοβήθηκε ούτε στιγμή

ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ σερί νικούσε τον Απόλλωνα στη Ριζούπολη η ΑΕΚ. Και έμεινε χθες
στην ισοπαλία (1-1), απογοητεύοντας τον κόσμο της και πετώντας στα…
σκουπίδια το αριθμητικό της πλεονέκτημα (ένας ή δύο παίκτες παραπάνω!) στο
τελευταίο εικοσάλεπτο του αγώνα.

Το 1-1 αποτελεί έκπληξη μόνο για όσους δεν ήταν στο γήπεδο. Ή ­ ενδεχομένως ­
για εκείνους που δεν θέλουν να δουν κατάματα την αλήθεια. Ανήμερα του Αγίου
Βαλεντίνου, οι ποδοσφαιριστές ήταν ερωτευμένοι με τα… λάθη, τη νωθρότητα,
την έλλειψη πάθους και πίστης στην επιτυχία. Τι κι αν απουσίαζαν οι Σαβέβσκι –
Ατματσίδης – Κασάπης – Κοπιτσής – Ζήκος και αποχώρησαν τραυματισμένοι οι
Καραγιάννης – Μπατίστα; Η ΑΕΚ δεν (πρέπει να) χρειάζεται υπερ-άσους
προκειμένου να παίρνει τους βαθμούς σε έδρα «μια ανάσα» από τη Νέα
Φιλαδέλφεια. Άλλωστε, ο εκ των ουραγών Απόλλωνας, ναι μεν βελτιώθηκε με τις
μεταγραφές, αλλά δεν απέκτησε και τους παίκτες – φόβητρο!

ΑΠΟ ΠΟΥ Η ΖΗΜΙΑ

Η ζημιά έγινε από τον άγνωστο Νταλίπι, τον μαχητή Δαμίγο, τον υψηλόσωμο
Λαμπριάκο και τον («μαύρο πρόβατο» για τον κόσμο) Κολιτσιδάκη. Επιτέλους, ας
γίνει κατανοητό το εξής: το… τρένο φεύγει διότι χάνονται βαθμοί με τον
Απόλλωνα, την Ξάνθη, την Καβάλα, τον Ηρακλή. Και το «παραμύθι» με τις νίκες
στα ντέρμπι, κάποτε ας σταματήσει. Τι να κάνεις τέτοιες νίκες και τις
«εβδομαδιαίες γιορτές», όταν μετά έρχεται η καταστροφή; Τα ανωτέρω φαίνονται
σκληρά, είναι όμως απτή πραγματικότητα. Οι οπαδοί αποχωρούσαν γκρινιάζοντας
για το θέαμα που είδαν και, κυρίως, αντικρύζοντας ξανά το γνωστό σύνδρομο των
εκτός έδρας αγώνων. Το σπουδαιότερο; Πώς θα καταφέρουν στη Νέα Φιλαδέλφεια να
(ξανα)μαζέψουν τον κόσμο κοντά τους;

ΠΑΛΙ… ΔΟΥΛΕΙΑ

Ο Κρίστοφερ Ρε προσπαθεί να σταθεί όρθιος ανάμεσα στους Δαμίγο και Νταλίπι. Μόνο ο λιβεριανός άσος της ΑΕΚ, ικανοποιεί μέχρι στιγμής τον Όλεγκ Μπλαχίν από τους ξένους που ήρθαν στην ομάδα. Αριστερά ο Ντέμης Νικολαΐδης δέχθηκε σκληρό χτύπημα από τον Κολιτσιδάκη και αναγκάστηκε από το 47′ να παίζει με πόνους στη μέση

Όσο για τον Όλεγκ Μπλαχίν, ατύχησε με τους τραυματίες και με το γεγονός ότι
από το 45λεπτο «έχασε» και τις τρεις αλλαγές, ωστόσο δεν είναι άμοιρος
ευθυνών. Το μόνιμο σλόγκαν του είναι «δουλειά-δουλειά» και δεν αντιλέγουμε ότι
εργάζεται σκληρά. Ίσως μάλιστα δουλεύει επίπονα για να βρει θέση σε όλα μαζί
τα αστέρια της επίθεσης, αφαιρώντας δύναμη από το κέντρο (το σύστημα αυτό
δίνει έναν παίκτη λιγότερο…) και τηρώντας ισορροπίες.

ΚΑΛΑ ΣΤΗΜΕΝΟΣ

Ο Απόλλων εξέπληξε με την απόδοσή του. Στημένος στον αγωνιστικό χώρο άριστα
από τον «μετρ» Ανδρέα Μιχαλόπουλο, δεν φοβήθηκε στιγμή. Λίγες ημέρες μετά το
0-0 στο ΟΑΚΑ, πήρε νέα ισοπαλία και άρα ουδείς δικαιούται να εκφράσει
παράπονα. Ο Χαλκιάς με τα «δύο μέτρα μπόι» γεμίζει την περιοχή, ο Κολιτσιδάκης
μπορεί να ανοίγει διάλογο με την εξέδρα και δείχνει εριστικός, αλλά εκπροσωπεί
την εμπειρία, και ο Λαμπριάκος έκανε αλματώδη πρόοδο. Ο Παπαδημητρίου «έμβολο»
στα δεξιά και ο Ντικουμέ σκόρπισε πανικό στο κέντρο άμυνας της ΑΕΚ. Μόνο όμως
στο πρώτο ημίχρονο και σωστά ο Μιχαλόπουλος αναζήτησε άλλη λύση, κάνοντας τον
Ντικουμέ να φύγει κατευθείαν, με λάθος δηλαδή συμπεριφορά, στα αποδυτήρια.

ΣΗΜΕΙΟ-ΚΛΕΙΔΙ

Ίσως σημείο-κλειδί στην εξέλιξη του ματς να ήταν το φάουλ (με το γόνατο και
πάνω στη μέση!) του Κολιτσιδάκη στον Νικολαΐδη. Νωρίς στο δεύτερο 45λεπτο
(47′) ανάγκασε τον Ντέμη να παίζει με πόνους και χωλαίνοντας έως τη λήξη του
αγώνα. Και με τον Ντέμη να μην είναι… Νικολαΐδης, τον Μπατίστα εκτός, τον Ρε
να αναλώνεται στα χαφ, η ΑΕΚ δεν είχε τύχη μεγάλη. Άσχετα αν ο Λιβεριανός
έδειξε να θέλει πολύ τη νίκη και προσπάθησε όσο ελάχιστοι στο τερέν…

Περίπου, όσο και ο Χρυσόστομος Μιχαηλίδης.

Ο νεαρός κίπερ με σωστές τοποθετήσεις είδε την μπάλα να έρχεται πάντοτε «πάνω
του» και αυτό ήταν στα συν του. Πάλι καλά για την ΑΕΚ, γιατί στο πρώτο ημίωρο
οι γηπεδούχοι έκαναν το παιχνίδι τους «άνευ αντιπάλου»… Προηγήθηκαν μάλιστα
με κεφαλιά του Λαμπριάκου, αλλά στην εκπνοή του ημιχρόνου ο Μαλαδένης
ισοφάρισε δίνοντας προς στιγμήν ελπίδες, οι οποίες στην πορεία αποδείχθηκαν
φρούδες. Η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε ακόμη και όταν ο Απόλλων έμεινε μέσα σε τρία
λεπτά (66′, 69′) με εννέα παίκτες. Οι Ιωάννου-Λαχανάς είδαν δεύτερες κίτρινες
για σκληρά φάουλ, λίγο αργότερα όμως τους μιμήθηκε ο Καλλιτζάκης (75′) και
έτσι το «9-10» έμοιαζε με ισοπαλία. Είπαμε, το πάθος ήταν με τους «γαλάζιους».

Ο διαιτητής Τσαγκαράκης θέλησε να μην αδικήσει κανέναν. Νομίζουμε ότι το κατάφερε.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ευχαριστημένος από την απόδοση των ποδοσφαιριστών του ο Όλεγκ
Μπλαχίν. Και το έδειξε, «φωτογραφίζοντας» μάλιστα τους ξένους παίκτες και
ειδικά τον Αλμπέρτο Μέντεζ. Είπε ο Ουκρανός προπονητής της ΑΕΚ:

«Δεν κάναμε τίποτα. Νικήσαμε τον Ολυμπιακό και τώρα χάσαμε τους βαθμούς.
Αρχίζουμε από το μηδέν! Μετά τη νίκη με τον Πανιώνιο είπα ότι δεν θα πάμε
Ευρώπη, αλλά στο Νευροκόπι. Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο. Η ομάδα θέλει δουλειά.
Από τους ξένους δεν μπορώ να είμαι ικανοποιημένος. Και εξαιρώ τον Ρε. Οι άλλοι
θέλουν δουλειά. Αν κάποιοι νομίζουν ότι ήρθαν για διακοπές, κάνουν λάθος!
Πρέπει να μιλήσω με ορισμένους ποδοσφαιριστές. Ξεχωριστά. Ο Απόλλων θα
μπορούσε να καθαρίσει από νωρίς τον αγώνα. Στην άμυνα γινόταν… χαλασμός και
στο κέντρο δεν μάρκαρε κανείς. Δεν γίνεται. Ο Μπατίστα ήθελε μόνος να παίξει
καθώς ήταν τραυματίας. Στο ημίχρονο ζήτησε αλλαγή. Του Μέντεζ η αντικατάσταση
βγήκε. Δεν μπορούσαμε να πάρουμε τους βαθμούς με αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού
μας. Επικρίνετε τον Μπλαχίν. Όχι όμως τους παίκτες και τη διοίκηση. Δεν μπορώ
να ξέρω πότε θα αποδώσουμε καλό ποδόσφαιρο». Στον αντίποδα, ο Ανδρέας
Μιχαλόπουλος τόνισε: «Τους χρειαζόμασταν αυτούς τους βαθμούς στα μεγάλα
παιχνίδια γιατί είναι χαμένα. Δεν ήταν στο πρόγραμμα οι βαθμοί με Ολυμπιακό
και ΑΕΚ. Δείξαμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε τη νίκη, αν φυσικά αξιοποιούσαμε
τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν. Μετά το γκολ που δεχθήκαμε, φοβηθήκαμε και η
είσοδος του Μαλαδένη μας δημιούργησε πρόβλημα. Πρέπει τώρα να συνεχίσουμε στον
ίδιο ρυθμό».

Ο ΚΟΣΜΟΣ περίμενε έξω από το γήπεδο της Ριζούπολης. Κοντά στα 50-60 άτομα,
φίλοι της ΑΕΚ, είχαν μόνο ένα στόχο. Να αποδοκιμάσουν, να γκρινιάξουν, να
φωνάξουν υπέρ όσων δεν θεωρούν υπεύθυνους για το χθεσινό 1-1 κόντρα στον Απόλλωνα.

Ο Μπατίστα, τραυματίας από το Σάββατο με τράβηγμα στη γάμπα, χειροκροτήθηκε.
Αρκετοί, που δεν γνώριζαν πως έπαιξε με δική του επιθυμία, ρωτούσαν γιατί
βγήκε στο ημίχρονο… Δυνατό χειροκρότημα έπεσε και στην έξοδο του Ρε. Οι
περισσότεροι παίκτες όμως στο δρόμο για το πούλμαν άκουγαν έντονη γκρίνια
(«είστε κότες, δημόσιοι υπάλληλοι…»). Ο Γκρέταρσον, πάντως, όχι ­ καθ’ όσον
θεωρείται συμπαθής. Με ποιους τα είχαν κυρίως; Με τους τρεις πρώην του
Παναθηναϊκού. Τον Δώνη, τον Μάρκο, τον Καλλιτζάκη. Το μήνυμα πρώτος το έλαβε ο
Βασίλης Δημητριάδης. Με το που ξεπρόβαλε στην πόρτα που οδηγεί στα αποδυτήρια,
άκουσε το εξής: «Βασίλη, δεν τους θέλουμε στην ΑΕΚ τους βάζελους»! Όταν δε
βγήκαν όλοι μαζί οι «τρεις» (παρέα με τον Βασίλη Καραγιάννη) με κατεύθυνση
προς το πούλμαν, η ένταση κορυφώθηκε. Και μπροστά στους αστυνομικούς, είπαν
αρκετά, θεωρώντας τους προφανώς υπαίτιους για όλα. Άσχετα αν ο Δώνης έπαιξε
μόνο 45′, ή αν ο Μάρκος δεν ήταν ο χειρότερος… Ωστόσο, έμειναν στις
αποδοκιμασίες, τα «μισθοφόροι», «επαγγελματίες» και τα σχετικά… Να τονιστεί
ότι τα άκουσε και ο Μπλαχίν. Ένας εκ των οπαδών τού είπε «λείπουν τα χάφ, δεν
το βλέπεις, να το έλεγες στις μεταγραφές» και ο προπονητής απάντησε ως εξής:
«Φταίω; Ναι, φταίω. Φταίει ο Μπλαχίν. Να σου πω όμως…». Εκεί, ο Δημητριάδης,
κρίνοντας ότι ο διάλογος δεν κάνει καλό, φρόντισε να σταματήσει τον Μπλαχίν
και να τον οδηγήσει στο λεωφορείο. Και όταν έφυγε το πούλμαν, ο κόσμος
ασχολήθηκε με τον κ. Ανδριά και τις ευθύνες της ΕΠΟ για το ότι δεν πήγε στη
Νέα Φιλαδέλφεια ο Ιορντανέσκου. Λίγο μετά, αποχώρησε και ο Ντέμης Νικολαΐδης.
Καλά-καλά μην μπορώντας να περπατήσει! Οι πόνοι στη μέση έδειχναν αφόρητοι και
όλοι κάνουν λόγο για σοβαρό τραυματισμό. Ο Ντέμης έφυγε με το αυτοκίνητο του
Δημητριάδη. Τραυματίας βγήκε και ο Καραγιάννης (η ρήξη μηνίσκου μπορεί να τον
οδηγήσει στο χειρουργείο). Όσο για τον Δ. Μελισσανίδη, αποχώρησε άνετα και
άλλωστε μόνο «κάτι» για το πόσο θα βοηθήσει η μεταγραφή του Τσέκολι άκουσε…
Στο ημίχρονο, ο παράγοντας θέλησε να εμψυχώσει τους παίκτες και μετά το τέλος
του αγώνα, στην ΑΕΚ μιλούσαν για «αδιαφορία μεγάλη που δεν γιατρεύεται στην
παρούσα φάση» και πρόσθεταν «πρέπει να πάρουμε μέτρα». Να τα δούμε. Ο Μπλαχίν
θα δει το βίντεο και σήμερα θα μιλήσει στους παίκτες. Να τονιστεί ότι η ΑΕΚ
έκανε προθέρμανση με 12 παίκτες και ο Κατσαβός θα έπαιρνε τη θέση του Μπατίστα
αν ο επιθετικός έλεγε «δεν μπορώ».

* Μετά το 1-1, ο Θανάσης Κολιτσιδάκης είπε: «Ήταν η γιορτή του Αγίου
Βαλεντίνου και κάναμε δώρο ένα βαθμό στην ΑΕΚ».

ΓΕΝΝΗΜΑ-θρέμμα αρειανός ο Σταύρος Λαμπριάκος, είναι το πρόσωπο του χθεσινού
αγώνα Απόλλωνα – ΑΕΚ. Όχι μόνο για το γκολ που πέτυχε, αλλά για την εν γένει
απόδοσή του και στα 90′ του αγώνα. Ο Λαμπριάκος γεννήθηκε στις 30-11-75 και
έκανε ντεμπούτο με τη φανέλα του Άρη απέναντι στον Ολυμπιακό. Δεν είναι όμως
άγνωστος στην ΑΕΚ, ούτε οι φίλοι της ομάδας τον γνώρισαν χθες. Τον Ιανουάριο
του ’94, δηλαδή σε ηλικία 19 ετών, «άνοιξε το σκορ» στο 2-0 του Άρη επί της
ΑΕΚ και όλοι μιλούσαν με καλά λόγια για τον ψηλόλιγνο επιθετικό. Η συνέχεια
όμως δεν ήταν ανάλογη. Γρήγορα όσοι τον πίστεψαν τον εγκατέλειψαν και με την
έλευση στο Χαριλάου των Μιλόγιεβιτς – Λόντσαρ, ο Λαμπριάκος έμεινε εκτός
πλάνων. Η μεταγραφή (ελεύθερη) ήταν θέμα χρόνου και ο Απόλλων τον απέκτησε το
’95. Ο Λαμπριάκος δεν έκανε τη μεγάλη καριέρα και σύντομα, από σέντερ-φορ,
βρέθηκε να δίνει μάχες στην άμυνα! Είτε ως στόπερ, είτε για να ψηλώσει την
ομάδα και να προσπαθεί στο αέρα, όπου είναι ακαταμάχητος.

Αμυντικό τον έχρισε ο Λίμπρεχτς, έφυγε ο Ολλανδός, εγκατέλειψε την άμυνα και ο
Λαμπριάκος. Με τον Μιχαλόπουλο, (ξανα)παίζει στην επίθεση. Δεν είναι αυτό που
λέμε «κλασικός σκόρερ», τους αντιπάλους όμως τους απασχολεί και με το
παραπάνω. Χθες έβαλε γκολ χωρίς δυσκολία και απείλησε τον Μιχαηλίδη. Στα 24
του χρόνια και έχοντας περάσει ­ όχι όμως κάνοντας τη… διαφορά ­ από την
Εθνική Ελπίδων, δικαιούται να κάνει όνειρα για το μέλλον. Όπως και η… ΑΕΚ.
Συνδυάζοντας, ας πούμε, τα δύο γκολ του επιθετικού. Και ελπίζοντας ότι όπως
συνέβη το ’94, έτσι και τώρα θα έρθει ο τίτλος στη Νέα Φιλαδέλφεια. Γίνεται
όμως αυτό;