Τρόμος τα αποσπάσματα τιμωρίας

Τα φυλάκια δεν υπάρχουν πια. Οι περίπολοι έχουν σταματήσει. Τα ελικόπτερα δεν
ακούγονται. Όλοι λένε ότι ο αριθμός των Βρετανών στρατιωτών έχει μειωθεί. Πίσω
απ’ αυτή την επίφαση ομαλότητας, όμως, υπάρχει στη Βόρεια Ιρλανδία ένας
πόλεμος «χαμηλής έντασης» με πρωταγωνιστές τα «αποσπάσματα τιμωρίας», που
τρομοκρατούν τόσο τους καθολικούς όσο και τους προτεστάντες.

«Αποσπάσματα τιμωρίας». Ανάμεσα στα όπλα που χρησιμοποιούν, είναι και αυτά τα ρόπαλα με καρφιά

Είναι γνωστοί ως «players» (παίκτες) και, παρά τις μαύρες κουκούλες τους, η
ταυτότητά τους είναι γνωστή. Κανείς όμως δεν τολμά να αντιδράσει. Ο πληθυσμός
είναι παραλυμένος από τον φόβο. Η μέθοδος της «τιμωρίας», που συνήθως
περιλαμβάνει βασανισμό, ακρωτηριασμό ή ακόμη και φόνο, δεν είναι νέο φαινόμενο
στη Βόρεια Ιρλανδία. Πέρυσι καταγράφηκαν 237 επιθέσεις αυτού του τύπου.
Σήμερα, γίνεται τουλάχιστον μία την ημέρα.

Οι players, καθολικοί και προτεστάντες, είναι αδίστακτοι. Οπλισμένοι με
πιστόλια, λοστούς και ρόπαλα με καρφιά, είναι ως επί το πλείστον νέοι,
γυμνασμένοι και αποφασισμένοι για όλα. Δρουν με το φως της ημέρας ή με την
κάλυψη του σκοταδιού.

Οι «τιμωρίες» άρχισαν ως μέθοδος τρομοκράτησης των εγκληματιών, αλλά σιγά-σιγά
απέκτησαν τον χαρακτήρα κοινωνικού ελέγχου. Στο κενό που έχει αφήσει η απουσία
τάξης και αστυνόμευσης, κάθε παραστρατιωτική οργάνωση συγκροτεί τις δικές της
ομάδες. Σύμφωνα με ανεπίσημες στατιστικές, οι players δεν ξεπερνούν τους
εκατό. Πρόκειται όμως για στοιχεία άκρως επικίνδυνα για την ειρηνευτική
διαδικασία. Ο Τζέρι Άνταμς και ο Μάρτιν ΜακΓκίνες, οι ηγέτες του Σιν Φέιν,
έχουν καταδικάσει τις επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς. Είναι φανερό όμως ότι
ούτε αυτοί ούτε οι ηγέτες των προτεσταντών μπορούν να κάνουν το παραμικρό για
να σταματήσει αυτή η βαρβαρότητα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το υποψήφιο θύμα έχει προειδοποιηθεί. Και δεν
έχει νόημα να προσπαθήσει να ξεφύγει, γιατί θα τιμωρηθεί η οικογένειά του.