ΔΡΟΜΟΙ

… του πλαστικού ονείρου γιορτάζει τα σαράντα. Τη λένε, αλίμονο, Μπάρμπι.
Σέξι, αλλά με στήθη χωρίς θηλές (το χέρι του δημιουργού τις έχει αφαιρέσει
γιατί παραείναι αισθησιακές), με δανεισμένο πρόσωπο από το Χόλιγουντ, Μέριλιν,
Τζάκι, Ντόρις Ντέι, Γκρέις Κέλι, Μπρουκ Σιλντς και Σπάις Γκερλ, ντύνεται Ντιορ
και Σανέλ. Χωρίς καμιά ρυτίδα στα σαράντα, με κάποιο λίφτινγκ από δεκαετία σε
δεκαετία (το τελευταίο το 1997) για να ταιριάζει κάθε φορά στο θηλυκό ιδεώδες
που αλλάζει. Γίνεται νέγρα, κινέζα, ρωσίδα, ο φορητός της κόσμος μεγαλώνει
ολοένα. Σαν μια χελώνα μεταμοντέρνα κουβαλάει μαζί της αυτοκίνητα, σπίτι,
γκαρνταρόμπα, σέρνει από το χέρι αρραβωνιαστικό, φίλους, αδελφές.

… να γίνω Μπάρμπι. Αυτή η τσούλα τα έχει όλα!» γράφει μια στάμπα σε ένα
φανελάκι που φοράει ένα χαμίνι στο κέντρο του Μανχάταν. Στο Ουόλντορφ Αστόρια,
η Ματέλ γιορτάζει: σαράντα χρόνια κέρδη, σε 140 χώρες του κόσμου, ένα
δισεκατομμύριο «κλώνοι» της ξανθιάς Αμερικάνας. Λανσάρει και το «νιου λουκ»
της Μπάρμπι (φωτ.) που τώρα «μιλάει» για καριέρα και ίσες ευκαιρίες. Το
σύμβολο της γυναικείας υποταγής στην ανδροκρατική κοινωνία μεταλλάσσεται σε
σύμβολο της επιτυχημένης γυναίκας, στα «γκλάμορ» πρότυπα της «Δυναστείας» και
της «Τόλμης και Γοητείας». Το όνειρο μιας ατέρμονης ζωής σε τριανταφυλλένιο
διάκοσμο πουλιέται σαν ζεστό ψωμί. Δύο το δευτερόλεπτο. Με τη βοήθεια της
διάσημης μοδίστρας Βέρα Γουάνγκ και της πρωταθλήτριας Τζάκι Τζόινερ-Κέρσι, που
παρουσίασαν τον νέο κλώνο στη Νέα Υόρκη. Μπάρμπι. Μια γυναίκα του σήμερα. Οι
γονείς της, ο κύριος Έλιοτ και η κυρία Ρουθ Χάντλερ μπορούν να είναι περήφανοι
γι’ αυτήν. Το μέλλον της ανήκει, στα σαράντα.

… και στα παιχνίδια που η καρδιά τους χτυπάει ηλεκτρονικά. Ποιος θα σώσει
τον γαλαξία; Ποιος θα κερδίσει τον «Πόλεμο των Άστρων»; Ήρωες με καρδιά από
μικροτσίπ εισβάλλουν στα σπίτια, ολοένα και πιο ηλεκτρονικοί, ολοένα και πιο
εξαρτημένοι από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Στην Έκθεση Παιχνιδιών
της Νέας Υόρκης, η διαγαλαξιακή βία σβήνει την τρυφεράδα των παλιάτσων, μέσα
σε «πίξελ» και αλγορίθμους, πάνω σε μια οθόνη από κομπιούτερ.

… πνίγονται στον ωκεανό των ψηφιακών τεράτων. Χάνουν τη μάχη που μαίνεται
στο παιδικό δωμάτιο, στο παιδικό μυαλό. Οι εισβολείς από το Διάστημα είναι
ανελέητοι. Κατακτούν συνέχεια νέα εδάφη στη Βρετανία και τη Γαλλία. Μόνο στη
Γερμανία, κάποιοι «πράσινοι γονείς» αντιστέκονται ακόμη με ξύλινα παιχνίδια.
Οι κύβοι, που πριν από πενήντα χρόνια η Λέγκο άρχισε να κατασκευάζει στη
Δανία, κλονίζονται. Αυτοί οι κύβοι που κέντριζαν την επινοητικότητα των
παιδιών, με κατασκευές στον χώρο, στα σύνορα της φαντασίας. Η εταιρεία
ανακοίνωσε χίλιες απολύσεις. Έχει ζημιές. Σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στα
«παιχνίδια δράσης». Κυριεύεται και αυτή από τον ψηφιακό πυρετό. Υποκύπτει.
Βάζει στον ίδιο δοκιμαστικό σωλήνα τον Μπίλι Γκέιτς με τον Τζεπέτο. Μπαίνει
στον ανταγωνισμό των μικροτσίπ, μεταλλάσσει τους κύβους της σε ρομπότ. Παντού,
η Πετρούσκα ξανακλείνεται στο κουτί της. Ή μήπως όχι; Τα Χριστούγεννα, στου
Χάμλεϊς, σε αυτόν τον λονδρέζικο παιδικό παράδεισο, το παιχνίδι που έκλεψε την
παράσταση δεν ήταν ούτε σύγχρονο ούτε ηλεκτρονικό, αλλά αρχαιοελληνικό: ένα
ταπεινό γιο-γιο.