ΠΡΟΣΩΠΑ Η Μις Μονυπένι λύνει τη σιωπή της

Η Γκρέης Γκάρνερ χρησίμευσε ως «πρότυπο» για τη Μις Μονυπένι των περιπετειών
του Τζέημς Μποντ· έπειτα από σιωπή 60 ετών, μίλησε πρόσφατα για τη ζωή της.

Γκρέης Γκάρνερ. «Ο Ίαν Φλέμινγκ “έπιασε” καλά τον χαρακτήρα μου και το πώς θα κατέληγα»

Ενενήντα χρόνων σήμερα, η Γκρέης Γκάρνερ ήταν η ιδιαιτέρα γραμματέας του σερ
Ουίλιαμ Στήβενσον, ενός από τους πιο διάσημους και αμφιλεγόμενους
αρχικατασκόπους της Βρετανίας. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Στήβενσον ήταν ο
«Ατρόμητος», ο επικεφαλής των βρετανικών κατασκοπευτικών επιχειρήσεων στο
Δυτικό Ημισφαίριο, και χρησίμευσε στον συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ ως πρότυπο για
τον «Μ» ­ το αφεντικό του Τζέημς Μποντ. «Ο “Μ” του Φλέμινγκ είναι φωτογραφία
του Μπιλ και κανενός άλλου», λέει η Γκρέης. «Κι όσο γελοίο κι αν φαίνεται,
πρέπει να παραδεχθώ ότι η Μονυπένι ήμουν εγώ. Αν ο “Μ” ήταν ο Μπιλ, τότε εγώ
ήμουν η Μις Μονυπένι του. Ο Ίαν “έπιασε” καλά τον χαρακτήρα μου και το πώς θα
κατέληγα ­ μια γνήσια γεροντοκόρη που ζει μόνη με τις γάτες της». Ωστόσο ήταν
υπερβολικός με «όλο αυτό το σεξ» που έβαλε στα βιβλία του και η Γκρέης βάζει
τα πράγματα στη θέση τους: «Ο σερ Ουίλι εξοργιζόταν όταν μας έπιανε να
φλερτάρουμε στο γραφείο. Οι ερωτικές σχέσεις μεταξύ μας απαγορεύονταν και,
είτε μας άρεσε είτε όχι, συμμορφωνόμαστε προς τον κανονισμό. Η συμπεριφορά μας
ήταν πάντα καθώς πρέπει. Αλλά τα ρούχα, τα ωραία κορίτσια, οι μικροσυσκευές
και η Μπερέτα του Μπιλ ήταν όλα αληθινά».

Ως Μις Μονυπένι, η Γκρέης είχε καθημερινά επαφές με διασήμους, όπως τον Νόελ
Κάουαρντ, τον Ντέηβιντ Νίβεν και τον Ίαν Φλέμινγκ. Αυτοί και άλλοι δούλευαν
στη Νέα Υόρκη για το βρετανικό δίκτυο κατασκοπείας ­ είχαν στρατολογηθεί,
εξηγεί, «επειδή ήταν οι καλύτεροι για να προωθήσουν τη βρετανική υπόθεση. Δεν
ήταν πραγματικά κατάσκοποι, η δουλειά τους ήταν να βάλουν την Αμερική στον
πόλεμο, και τα κατάφεραν θαυμάσια». Το γραφείο του Στήβενσον, αποκαλύπτει η
Γκρέης, είχε προειδοποιήσει τον Ρούσβελτ για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ οκτώ
ημέρες πριν από την πραγματοποίησή της, αλλά η προειδοποίηση αγνοήθηκε. Όταν
τελείωσε ο πόλεμος, «το γραφείο μας της Νέας Υόρκης ίδρυσε ένα είδος αποικίας
στην Τζαμάικα· ο Ουίλι, ο Νόελ, ο Ίαν Φλέμινγκ, όλοι τους, έκτισαν εκεί σπίτια».

Η Γκρέης επέστρεψε από τη Νέα Υόρκη στη Βρετανία το 1947 και εργάσθηκε για τα
περιοδικά «Βογκ» και «Χάρπερ’ς Μπαζάρ», πριν ασχοληθεί με τις δημόσιες
σχέσεις. Προσέχει να μην αποκαλύψει πού ακριβώς ζει ­ κάπου στη Νότια Αγγλία,
γράφει η «Εξπρές» ­ και οι γείτονές της δεν έχουν ιδέα για το ποια ήταν και το
τι έκανε. Έχει διαβάσει μόνο δύο βιβλία του Φλέμινγκ και αντιπάθησε τις
ταινίες του Τζέημς Μποντ: «Δεν αντέχω το σασπένς και δεν υποφέρω τη βία», εξηγεί.