ΔΡΟΜΟΙ

… μοιράζονταν το ίδιο θρανίο. Αργότερα, «μοιράστηκαν» την ίδια αρρώστια.
Βίοι παράλληλοι για τον βασιλιά Χουσεΐν και τον Έντουαρντ Σαΐντ, τον καθηγητή
του Πανεπιστημίου Κολούμπια, που οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης είπαν κάποτε «τον
πιο σημαντικό Παλαιστίνιο επί αμερικανικού εδάφους». Ο Σαΐντ δεν κρύβει τη
θλίψη του που ο βασιλιάς έχασε τη μάχη που δίνει και ο ίδιος εδώ και πολλά
χρόνια. Όμως, λέει στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα» ο Παλαιστίνιος που κάποτε ήταν
δεξί χέρι του Αραφάτ, «πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό να τον
μυθοποιήσουμε, να του δώσουμε ένα ανάστημα που δεν είχε». Η βασιλεία του
Χουσεΐν σημαδεύτηκε από τεράστια λάθη και από μεθόδους τις οποίες μετέρχονται
δεσποτικά καθεστώτα που στηρίζονται σε οικογενειακές και στρατιωτικές
ολιγαρχίες. Το πιο σοβαρό λάθος του ήταν που άνοιξε το δρόμο για την κατάληψη
της Δυτικής Όχθης (Υπεριορδανίας) από τους Ισραηλινούς, το 1967.

… του «αναγνωρίζει», πάντως, πως ήταν ο μοναδικός Άραβας ηγέτης που
υποδέχτηκε τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, την ώρα που η Συρία, η Αίγυπτος και ο
Λίβανος τους έκλειναν κατάμουτρα την πόρτα. Για να τους εξοντώσει βέβαια
αργότερα, κατά χιλιάδες, τον «Μαύρο Σεπτέμβρη», το 1970. Ποτέ οι Παλαιστίνιοι
δεν δέχτηκαν πως ο Χουσεΐν είχε το δικαίωμα να τους κυβερνά. Η δυναστεία του
εγκαταστάθηκε στην ιορδανική έρημο το 1946 από τους Άγγλους, που θέλησαν έτσι
να κατασκευάσουν μια τεχνητή «ιορδανική εθνική ταυτότητα». Στην
πραγματικότητα, ο μοναδικός ρόλος που ο Χουσεΐν έπαιξε καλά ήταν ως υπηρέτης
των ισραηλινών και αμερικανικών συμφερόντων. Στη χώρα του, άφησε πίσω του
συντρίμμια. Η οικονομία είναι κατεστραμμένη. Ο Τύπος είναι φιμωμένος. Το ίδιο
και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η αντιπολίτευση και το Κοινοβούλιο δεν έχουν
φωνή. Ούτε και οι γυναίκες. Μα εκείνοι που υποφέρουν πιο πολύ είναι οι
Παλαιστίνιοι, αποκλεισμένοι από την εξουσία, θύματα της άσβηστης έχθρας του
Χουσεΐν για τον Αραφάτ που δεν μπόρεσε ποτέ να κρύψει. Ο Σαΐντ (φωτ.) βλέπει
τον Χουσεΐν σαν ηγέτη της ίδιας τάξης με τον Αραφάτ, τον Άσαντ και τον
Μουμπάρακ, αυτούς τους εκπροσώπους της «γενιάς της αραβικής ήττας» του 1967,
που αντί να θέσουν τις βάσεις για ένα δημοκρατικό μέλλον, έκτισαν γύρω τους
«δεσποτικά και ανοξείδωτα καθεστώτα». Και ο Αμπντάλα;

… «πραξικοπήματος» του βασιλιά κατά του αδελφού του Χασάν, που εδώ και
τριάντα τέσσερα χρόνια ο Χουσεΐν διατηρούσε ως «βασιλιά εν αναμονή». Το
πραξικόπημα κρίθηκε απαραίτητο, γράφει η «Γκάρντιαν», όταν η παλιά ελίτ
φοβήθηκε ότι ο Χασάν θα άρχιζε τις εκκαθαρίσεις μόλις θα αναλάμβανε την
εξουσία. Με τον Αμπντάλα νιώθει πιο ήσυχη. Είναι δικός της. Δεν θα ταράξει τα
νερά. Γιατί η Ιορδανία είναι πάντα τόσο σταθερή όσο τη θέλουν οι γείτονές της.
Για την ώρα, θέλουν να μείνουν τα πράγματα απαράλλαχτα, σε μια περιοχή που
είναι «κτισμένη» πάνω στην αστάθεια.

… ήταν το αγαπημένο στέκι του Αμπντάλα στο Αμμάν. Εκεί περνούσε τις
περισσότερες ώρες του. Ώσπου ο πατέρας του τον ανέσυρε από την πριγκιπική
αφάνεια για να τον τοποθετήσει στον θρόνο που προοριζόταν για τον Χασάν.
Αγγλοτραφής και αυτός σαν τον πατέρα του, στη στρατιωτική ακαδημία του
Σάντχερστ, ο Αμπντάλα ένιωθε πάντα άνετα σε αυτό το «βιβλιοπωλείο του
Ίντερνετ», όπου συχνάζει η νεολαία της ιορδανικής ελίτ. «Δεν είναι
χαριτωμένος;» λέει για τον νέο βασιλιά η δεκαεπτάχρονη Ράνια, μια από τους
τακτικούς θαμώνες. «Μονάχα που δεν μιλάει καλά τα αραβικά».