[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ακούμε συχνά, και είναι βέβαιο ότι από εδώ και πέρα θα ακούμε συχνότερα, ότι
το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας νοσεί, ότι σε λίγα χρόνια δεν θα μπορούν να
πληρωθούν συντάξεις, και άλλα παρόμοια. Και είναι προφανές ότι αυτές οι
προβλέψεις δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Μια απλή επίσκεψη στα
ιατρεία του ΙΚΑ ή στις διοικητικές υπηρεσίες του μεγαλύτερου ασφαλιστικού
οργανισμού της χώρας, θα έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι η ευθύνη για την
σημερινή κατάσταση του Οργανισμού βαρύνει τους ασφαλισμένους.

Φταίνε, άρα πρέπει να τιμωρούνται καθημερινά για τις ευθύνες αυτές. Διότι τι
άλλο μπορεί να υποθέσει κανείς, όταν το ΙΚΑ «καταδικάζει» τους ασφαλισμένους
του, μετά 35 ή 40 χρόνια συνεχούς εργασίας, να νοσηλεύονται σε θαλάμους των
οκτώ κρεβατιών; Κι όταν, μη αντέχοντας, επιλέγουν θάλαμο με λιγότερα κρεβάτια,
διότι δεν μπορούν να νοσηλευθούν υπό στοιχειωδώς υποφερτές συνθήκες, το ΙΚΑ
όχι μόνο να μην αναγνωρίζει την επιπλέον δαπάνη, αλλά οι ασφαλισμένοι να
εξαναγκάζονται να την καταβάλλουν από το πενιχρό τους υστέρημα;

Εκείνο όμως που ισχυροποιεί την εκτίμηση ότι το ΙΚΑ εκδικείται τους
ασφαλισμένους του, είναι στις τιμές που εγκρίνει για τις παραϊατρικές δαπάνες.
Για παράδειγμα: όταν το ημερομίσθιο μιας αποκλειστικής νοσοκόμου είναι 17.000
δραχμές, το ΙΚΑ εγκρίνει μόνο 5.000. Έχει δικές του αποκλειστικές νοσοκόμους
που να αμείβονται με αυτό το ποσό; Όχι. Είναι σε τέτοιο επίπεδο η νοσοκομειακή
περίθαλψη ώστε να μην απαιτείται η συνδρομή μιας αποκλειστικής νοσοκόμου; Και
πάλι όχι. Άρα; Οι ασφαλισμένοι «φταίνε» για τα χάλια του ΙΚΑ και πρέπει να «πληρώσουν».

Γιατί λοιπόν όλα αυτά; Αν επρόκειτο για μια συγκεκριμένη πολιτική προκειμένου
να γίνουν περικοπές που θα βελτιώσουν τα οικονομικά του ιδρύματος, δεν θα είχε
κανείς αντίρρηση. Αλλά δεν πρόκειται. Γιατί καμιά πολιτική περικοπών δεν
μπορεί να είναι αξιόπιστη, αν προηγουμένως το ίδιο το κράτος δεν αναγνωρίσει
τις τεράστιες ευθύνες του για τη σημερινή κατάσταση του ΙΚΑ. Τις ευθύνες του,
τότε που χορηγούσε αφειδώς συντάξεις, για κομματικούς λόγους…