ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Σύνδρομο Cash-άνδρας;

Τώρα που (νομίζουμε ότι) τελειώσαμε με τους «υποκινούμενους μαθητές», τους
«αργόσχολους φοιτητές», τους «αγράμματους εκπαιδευτικούς» μπορούμε πλέον
ανενόχλητοι να συνεχίσουμε τον ανασταλέντα επί ολίγον εκσυγχρονισμό της χώρας.
Όλα (μοιάζει να) πηγαίνουν κατ’ ευχήν.

Είν’το σακάκι του περασμένης μόδας και συμφωνώ πως, διάβολε, οι αριστεροί θα
‘πρεπε να συγχρονιστούνε. Μ’ αν έτσι σφιχτά το ‘χει κλεισμένο είναι για να μη
σ’ ενοχλεί το τρύπιο του πλεμόνι Τίτου Πατρίκιου, Ώρα της πράξης

Η συνταγή θεωρείται αν όχι τέλεια τουλάχιστον η καλύτερη για την περίπτωση.
Πρώτα ξεκόβεις από το αμαρτωλό πολιτικοδιεθνές παρελθόν σου. Τέρμα Οτζαλάν,
Κάστρο, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Ταυτόχρονα, στο όνομα του εξευρωπαϊσμού, στρογγυλεύεις την ιστορία σου. Ο
Νικηταράς δεν θα αποκαλείται πλέον Τουρκοφάγος αλλά Nick the greek. Ο Ιωάννης
Μεταξάς δεν ήταν δικτάτορας αλλά εκπρόσωπος της γερμανικής σχολής του
θετικισμού. Για τη διχασμένη Κύπρο δεν ευθύνονται οι ΗΠΑ αλλά ο «διεθνής
παράγοντας» (αγνώστων λοιπών στοιχείων). Κατά δεύτερον αλλάζεις ή αλλοιώνεις
τους όρους του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού. Απο-ιδεολογικοποιώντας τη δράση
σου και συμμαχώντας με τους παραδοσιακούς ταξικούς σου εχθρούς δίνεις την
εντύπωση ότι το παν είναι η εξουσία και όχι οι αρχές και αξίες της ζωής.

Θολώνεις τα νερά πετώντας αριστερά – δεξιά κουβέντες και υπαινιγμούς για
«τρίτο δρόμο», για «ρεαλιστικές ουτοπίες», για «σοσιαλισμό των εργοδοτών».

Κατά τρίτον δημιουργείς ενοχές και συγκρούσεις μέσα στην κοινωνία. Οι γονείς
μαλώνουν με τους δασκάλους, οι γιατροί με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, οι
τελωνειακοί με τους φορτηγατζήδες. Το «κράτος – στρατηγείο» έχει το χαρακτήρα
ουδέτερου (;) επιδιαιτητή (αν όχι προβοκάτορα).

Έχει κανείς την αίσθηση ότι γίνονται σχεδόν τα ίδια πράγματα αλλά τα έχουμε
βαφτίσει διαφορετικά. Το λάδωμα μετονομάστηκε σε «αντιγραφειοκρατική
διευκόλυνση απορρόφησης ευρωχρημάτων», το γλείψιμο σε «αναγνώριση της
ιστορικής αναγκαιότητας για στροφή στο δημόσιο βίο», η αρπαχτή σε «επενδυτική
ευφορία» κ.ο.κ.

Υπάρχουν, όμως, και διαφορές. Ο παλαιο-ΠΑΣΟΚΟΣ που «τα ‘πιανε» φαινόταν
αμέσως, καθώς δεν είχε κοινωνική κάλυψη ούτε οικονομικούς διαύλους ξεπλύματος,
όπως αυτούς που διαθέτει ο σημερινός ­ χρηματιστηριακού τύπου ­
κεντροαριστερός. Ο παλαιο-συνδικαλιστής που απεργούσε ήταν συμβατός με το
σοσιαλιστικό μοντέλο ενώ ο σημερινός ­ υπουργοποιημένος ΓΣΕΕς ­ κόπτεται
κυρίως για το (εθνικό;) συμφέρον των επενδυτών.

Ο παλαιο-αριστερός κουβαλούσε μνήμες διωγμών, πολέμου, στρατοπέδων, θυσιών ενώ
ο σημερινός ­ άκαπνος γόνος δοσιλόγων ή ευρωπλιατσικολόγων ­ το μόνο στο οποίο
έχει μάθει να πιστεύει είναι οι smart business. Άνδρας, μάγκας, σύγχρονος και
τελικά «αριστερός» θεωρείται (και είναι;) ο διδάκτορας που δεν κοιτάζει ούτε
γύρω του ούτε μέσα του, αλλά που προχωρά πάντα μπροστά κρατώντας samsonite
τσάντα, μιλώντας αγγλικά και γνωρίζοντας προσωπικά τουλάχιστον δέκα (πρώην
απατεώνες ή χουντικούς και νυν) «αθάνατους», «εθνικούς ευεργέτες» ή διεθνούς
επιπέδου λομπίστες.

Μη βιαστούν να μας κατηγορήσουν για «Κασσάνδρες» που σπέρνουνε κατάρες, κακούς
χρησμούς και πανικό. Αυτή την πρακτική ακολουθούν οι ευρωμεσσίες. Εμείς
θέλουμε να σας πείσουμε ότι αυτός ο καινούργιος κόσμος τον οποίο σας
επαγγέλλονται οι «ηγέτες του ρευστού» είναι τόσο κυλιόμενος, τόσο ρηχός, τόσο
ευμετάβλητος, ώστε ακόμα κι αν τον ΟΝΕιρευτήκατε, γρήγορα θα τον απαρνηθείτε
απλά και μόνο γιατί δεν αφορά ανθρώπους αλλά κλώνους.

Από το cush στο crash η απόσταση είναι μικρή όταν όλοι «συγκεντρώνονται» σε
λίγους, όταν όλοι φοβούνται εαυτούς και αλλήλους, όταν οι πόλεις μας, τα
σπίτια μας, οι ψυχές μας γίνονται φρούρια (όπου οι εντός κρατούν όπλο και οι
εκτός δεν μπορούν να συγ-κρατήσουν την οργή τους).

Εσείς θα συνεχίσετε άραγε να κρατάτε ίσες αποστάσεις από αυτούς και από εκείνους;

ΥΓ: Ανάμεσα στον θερμό Γαβρίλο και στον παγερό κύριο με τον ημίψηλο πίλο,
ασφαλώς και επιλέγω τον πρώτο. Η ζωή θέλει πάθος και συλλογικό όραμα. Κάτι που
δεν «κεφαλοποιείται» γι’ αυτό και το αγνοούν οι νεοάνδρες του c(r)ash system.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας
και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.