Η επιστροφή του εκπτώτου

* Ο ΚΩΣΤΑΣ Πολίτης συνέδεσε, για πάντα, το όνομά του με την εποποιία
του 1987. Από τότε είναι, και θα μείνει, ο ευρωκόουτς. Έτσι τον ξέρει κι έτσι
τον χαιρετούσε ο κόσμος, ακόμα κι όταν έλειπε από το αθλητικό προσκήνιο, όπως
μια βραδιά, πριν από λίγα χρόνια, που έτυχε να τον συναντήσω, σαν πραγματικό
Καισαριανιώτη, στο «Χάραμα».

* ΤΟ 1987 θα το κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Ο σεμνός του αρχιτέκτονας
όμως («ρε μάνα, πώς βρέθηκες εσύ εδώ;») έχει να κουβαλήσει κι ένα άλλο φορτίο,
που, αν και μεταγενέστερο, αφορά και πάλι όλους μας, αφού σήμανε το αθλητικό
τέλος του ανθρώπου που άλλαξε τη μοίρα του ελληνικού μπάσκετ. Το απόγευμα
εκείνο στους Αμπελόκηπους (το θυμάμαι σα να ‘ταν χθες) που ο Πολίτης δεν
ξεκίνησε τον Γκάλη και μας έκανε να μην τον ξαναδούμε ποτέ στο παρκέ, ή μάλλον
στον αέρα, συνδέεται με μια αόρατη αλλά ανεξίτηλη κλωστή με τις ιστορικές
βολές του Καμπούρη.

* ΑΠΟ ΤΟΤΕ κανείς (ακόμα κι ο Γκάλης, πιστεύω) δεν έπαψε να αγαπά τον
Πολίτη, αλλά και λίγοι συνέχισαν να τον πιστεύουν. Δούλεψε, σταμάτησε,
ξαναδούλεψε ­ κι ενώ δεν έμοιαζε ν’ αλλάζει (η ίδια έμφυτη κομψότητα, η ίδια
σεμνότητα, η ίδια αδεξιότητα στη χαρά και στην αποτυχία από τότε που ήταν,
όπως βεβαιώνουν οι παλιότεροι, μεγάλος παίκτης), έδινε ωστόσο την εντύπωση πως
κι ο ίδιος δεν είχε και πολλά να περιμένει από το μπάσκετ.

* ΩΣ ΦΕΤΟΣ, ίσως. Η αρχή της καριέρας του με την ΑΕΚ δεν ήταν τόσο
ευοίωνη: τη σημάδεψαν οι δισταγμοί της διοίκησης, η συγκινητική αλλά και
περίεργη μεσολάβηση του Ιωαννίδη, η έλλειψη συναισθηματικού δεσίματος (ο
Πολίτης είναι και θα μείνει ο Παναθηναϊκός, όπως ο Ιωαννίδης είναι και θα
μείνει Αρειανός), η άσχημη αγωνιστική κατάσταση της ομάδας. Καλύτερα έτσι:
είχε κάτι ν’ αποδείξει, αλλά στον εαυτό του, όχι στους άλλους.

* ΜΕ ΤΑ πρώτα ήδη παιχνίδια η κατάσταση άλλαξε. Σκέφτηκε, μίλησε στους
παίκτες, δέχτηκε πως μια ομάδα δεν αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη και
πίστεψε πως μπορεί να τα καταφέρει. Περισσότερο ωστόσο κι από τις πρώτες
νίκες, η αρχή της πραγματικής επιστροφής στην πρώτη γραμμή ήρθε στο
σαββατιάτικο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό.

* ΠΑΡΑ την ήττα, που, όπως ήρθε, αδικεί την ΑΕΚ, χωρίς όμως να της
κλάπηκε, ο ευρωκόουτς παρουσίασε μια ομάδα με μυαλό, με ψυχή και με
δυνατότητες. Η ΑΕΚ έχει παίκτες ­ τουλάχιστον ισάξιους με του υπερτιμημένου
αντιπάλου της. Έχει τώρα κι έναν προπονητή που μπορεί να μην είναι μεγάλος,
είναι όμως (με την αρχαία έννοια) καλός. Το ελληνικό μπάσκετ, υπερτροφικό αλλά
χωρίς ψυχή και ταυτότητα, τον έχει ανάγκη.