ΔΡΟΜΟΙ

… στον Κήπο της Εδέμ. Ιπτάμενο γουρούνι στο όραμα του πάπα Γρηγορίου του
Μεγάλου. Εξαμβλωματικό τέρας στους πίνακες του Ιερώνυμου Μπος. Όποια και αν
είναι η μορφή του, αποφασίστηκε την περασμένη εβδομάδα πως το Κακό είναι
μάλλον δύναμη παρά ον. Έτσι, το Βατικανό αφαιρεί εξουσία από τους επίσημους
εξορκιστές και αποδίδει ψυχικές διαταραχές, όπως η σχιζοφρένεια, στους
φυσικούς τους θεραπευτές, τους ψυχιάτρους. Εγκαταλείπει τη ζοφερή γλώσσα των
εξορκισμών. Δεν θα ξαναμιλήσει πια για τον «άρχοντα του Σκότους».

Με κάποια καθυστέρηση, η Εκκλησία αποφασίζει επιτέλους να αντικρύσει τον
«Διάβολο του 2000». Παραδέχεται ότι τα ξόρκια τού εξορκιστή είναι ανίσχυρα
μπροστά σε «καινά δαιμόνια», όπως η κόπωση από τον εξοντωτικό ρυθμό της
σύγχρονης ζωής ή ο αόριστος ψυχονευρωτικός φόβος μπροστά στην αβεβαιότητα για
το μέλλον.

… που κανείς εξορκιστής δεν μπορεί να πιάσει και που δεν αναφέρονται πουθενά
στο παπικό εγχειρίδιο «De Exorcismis» (Περί Εξορκισμών). Από το παπικό
εξορκιστήριο, ο «δαιμονισμένος» του 2000 περνάει στο ψυχαναλυτικό ανάκλιντρο
του Φρόιντ, για τον οποίο Θεός και Διάβολος ήταν αρχικά ένα και το αυτό, που
αργότερα χωρίστηκε στα δύο. Για πολλούς, ο Διάβολος είναι υπαρκτός.
Χαρισματικοί Αμερικανοί ιεροκήρυκες κερδίζουν πιστούς παροτρύνοντάς τους να
αναζητήσουν «ξένους δαίμονες» στις αποσκευές τους, επιστρέφοντας από το
εξωτερικό. Η ιδέα του Διαβόλου στοίχειωνε τους πιστούς του Ναού του Ήλιου,
παρασύροντάς τους σε ομαδικές αυτοκτονίες στην Ελβετία και τον Καναδά. Ο
άνθρωπος δεν παύει να ψάχνει το Κακό. Μπορεί να ξεχνάει το όνομά του, αλλά του
δίνει με κάθε ευκαιρία όποιο τού είναι πιο βολικό, με την ελπίδα κάποτε να το σκοτώσει.

… για έναν εχθρό είναι προαιώνια. Αν δεν ήταν ο Διάβολος, αναρωτιέται ο
Γάλλος συγγραφέας Πολ Κλοντέλ, ποιος θα χρειαζόταν τον «καλό Θεό»; Απέναντι
στην Αμερική, η σοβιετική απειλή. Απέναντι στην ενωμένη Ευρώπη, ο γερμανικός
ρεβανσισμός. Κάποιοι μάλιστα χρειάστηκαν διπλά δαιμόνια. Η μαοϊκή Κίνα τη
Σοβιετική Ένωση και τις ΗΠΑ. Το ίδιο και η τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία. Για ένα
διάστημα, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο κόσμος κινδύνευσε να μείνει
χωρίς εχθρούς. Μα τότε ήρθε ο Σαντάμ, σαν απόδειξη πως ποτέ κανείς δεν μπορεί
να ησυχάσει και πως κάθε τόσο ένας νέος εχθρός θα ξεπροβάλλει, μόνο και μόνο
από ανάγκη για να νικηθεί.

… θα κατακυριεύσει τη Γη. Σε πείσμα του νόμου της Φύσης, που, από όλα τα
όντα, θέλει να επικρατούν τελικά τα πιο επιθετικά. Τα μυρμήγκια, λοιπόν, της
Αργεντινής δεν έχουν εχθρούς. Αντί να πολεμούν με άλλες «φυλές», μοιράζονται
μαζί τους την περιοχή και τα υπάρχοντά τους. Κάνουν «έρωτα και όχι πόλεμο»,
αυξάνονται και πληθύνονται, εξοικονομούν ενέργεια που άλλες «ράτσες»
μυρμηγκιών ξοδεύουν σε εξοντωτικούς πολέμους. Τρεις βιολόγοι του Πανεπιστημίου
της Καλιφόρνιας διαπιστώνουν ότι χάρη σε αυτή τη φιλειρηνική αλλά ανώτερη
«στρατηγική», το αργεντίνικο μυρμήγκι έχει κυριεύσει τις μεσογειακές και
υποτροπικές περιοχές του πλανήτη, εκτοπίζοντας τα πιο επιθετικά είδη. Το
μέλλον τού ανήκει. Αυτό που οι βιολόγοι θεωρούν αδιάψευστο δείκτη για την
ικανότητα προσαρμογής ενός είδους στο περιβάλλον, είναι ο ρυθμός αναπαραγωγής.
Παρατήρησαν, λοιπόν, ότι τα φιλειρηνικά μυρμήγκια πολλαπλασιάζονται τρεις
φορές πιο γρήγορα από τα επιθετικά, απόδειξη αδιάσειστη πως κερδίζουν οριστικά
τον ασίγαστο αγώνα για επιβίωση.