[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ τρία χρόνια από τα όσα απίστευτα και τραγικά συνέβησαν τη νύχτα
των Ιμίων. Για το ποιος φταίει και για το πώς φτάσαμε σ’ εκείνα τα γεγονότα,
πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί, άλλα θα ειπωθούν ακόμη και ίσως πολλά να μη
μάθουμε ποτέ.

Και βέβαια, ουδείς αρνείται την ευθύνη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και τον
ρόλο που διαδραμάτισαν τότε, με τις ζωντανές συνδέσεις και με τον τρόπο με τον
οποίο οδηγούσαν τον Στόλο στη θάλασσα των Ιμίων για να τραβήξουν πλάνα όταν θ’
αντήλλασσαν πυρά με τον Στόλο των γειτόνων… Η ιστορία των Ιμίων ξεκίνησε από
την ενέργεια ενός τουρκικού καναλιού, να στείλει μερικά άτομα (δημοσιογράφους
ή πράκτορες) και να υψώσουν την ημισέληνο στην ελληνική ερημονησίδα. Την
προβοκάτσια τσίμπησαν και κάποιοι δικοί μας και άρχισε ένας άνευ προηγουμένου
ανταγωνισμός, σε τηλεοπτικό και διπλωματικό επίπεδο!

Αφού συνέβησαν όλα αυτά, κάποιοι (κυρίως από την απέναντι πλευρά) ως
μετανοούσες Μαγδαληνές αναζητούν δήθεν τρόπους για να καταρρεύσουν «τα μνημεία
της μισαλλοδοξίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας». Μάλιστα, ιδρύθηκε και μια
κίνηση με την ονομασία «Δημοσιογράφοι στο Αιγαίο και τη Θράκη για την Ειρήνη»,
που τα μέλη της θα συναντηθούν την ερχόμενη εβδομάδα στην Κομοτηνή, για να
μιλήσουν για μια ακόμη φορά για την ειρήνη, τον ρόλο των ΜΜΕ και άλλα τέτοια
ωραία. Περιττό βέβαια να πούμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς που θα πάρουν
μέρος στο εν λόγω συμπόσιο, προέρχονται από την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη
και άλλες περιοχές, ευρισκόμενες μακράν των πεδίων μιας ενδεχόμενης σύρραξης
μεταξύ των δύο κρατών. Μπορούμε να ξέρουμε ότι ουδείς Δωδεκανήσιος
δημοσιογράφος μετέχει στην κίνηση αυτή και ουδείς προσκλήθηκε στη συνάντηση
της Κομοτηνής, εκτός και εάν θεωρούν ότι η Δωδεκάνησος δεν είναι… Αιγαίο. Εν
πάση περιπτώσει, ουδείς είναι εναντίον του διαλόγου και οποιασδήποτε
καλοπροαίρετης και ειλικρινούς προσπάθειας προσέγγισης. Όχι όμως με λόγια,
αλλά με πράξεις. Διότι μόλις προχθές είδαμε στη «Χουριέτ» τις διεκδικήσεις των
Τούρκων στο Αιγαίο και τα σχέδια των στρατηγών τους…

Ναι, λοιπόν στον διάλογο, στη φιλία, στη συνεννόηση, στη συνεργασία. Αλλά δεν
θα πρέπει να ξεχνούμε και αυτό που μας έλεγαν πάντα οι παππούδες μας: «Κάνε
Τούρκο φίλο, κράτα κι ένα… ξύλο»!