ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια ανάλυση κόστους – οφέλους…

ΗΤΑΝ ΜΙΑ από αυτές τις γκρίζες, βροχερές μέρες, αυτές που σε κάνουν να
πιστεύεις ότι ο εξευρωπαϊσμός κι ο εκσυγχρονισμός σε τούτη την πόλη μπορούν να
φτάσουν σε κλιματολογική μονάχα μορφή, εμείς περπατάμε με την οικειότητα
ανθρώπων που ξέρουν ότι η επικοινωνία θα υπάρχει χρόνια, ασχέτως διαμονής ­ κι
έπειτα ξέρουμε να περπατούμε μαζί, έχεις προσέξει ότι ο συντονισμός των
βημάτων σου με αυτά του άλλου είναι μια δύσκολη υπόθεση; Ότι θέλει, να, κάτι
σαν χημικό συνδυασμό;

Μας πλησιάζει ένας βλοσυρός, αρτιμελής κατά τα φαινόμενα, τύπος, με ένα
πολύχρωμο κασκόλ τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό, «φίλε, έχεις κάνα
κατοστάρικο;», ο συνοδοιπόρος μου στέκεται, ψάχνει τις τσέπες του, «μου δίνεις
ένα κατοστάρικο;», το παίρνει και το δίνει στον άγνωστο και συνεχίζουμε να
ανηφορίζουμε την Αμερικής. Διστακτικά, λιγάκι, στρέφομαι και τον ρωτώ γιατί
έδωσε το κατοστάρικο, οι πιθανότητες λένε πως η πρέζα θα το ρουφήξει κι αυτό,
δεν ήταν καμιά μικρομάνα με σκελετωμένο μωρό στην αγκαλιά ούτε κανένα
ταλαίπωρο Αλβανάκι ούτε…

Σταματά στη μέση του δρόμου, ανάβει τσιγάρο, ρίχνει μια ματιά στον σκούρο
ουρανό, ανασηκώνει τους ώμους, «έχω κάνει costbenefit analysis» μου απαντά
αφοπλιστικά. «Εάν κάθε φορά που κάποιος μου ζητά ελεημοσύνη, κάτσω να σκεφτώ
εάν πρέπει να δώσω το κατοστάρικο, πού θα καταλήξει αυτό το κατοστάρικο, εάν
λειτουργεί το σύστημα κοινωνικής προστασίας κ.λπ., θα δαπανώ απλώς χρόνο και
φαιά ουσία για πράγματα που τελικά μπορεί και να μην έχουν απαντήσεις. Οπότε
έλυσα το θέμα μια και καλή ­ δίνω όποτε μου ζητούν, όποιος κι αν μου ζητά».

Ώρες αργότερα, αφού είχαμε αποχαιρετιστεί μέσα στη βροχή, εξακολουθούσα να
είμαι εντυπωσιασμένη από τούτη την απλή θεωρία για τη διευκόλυνση της
καθημερινότητας, το συνηθισμένο Αλβανάκι πλησίασε το παράθυρο, έδωσα το
κατοστάρικο κι έβαλα ταχύτητα, άραγε εάν δεν μαζέψει αρκετά λεφτά θα το
δείρουν, παίζει ποτέ του, τι του δίνουν να φάει…

Αχ, σύντροφε, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο μου τα είπες…