Προχώρησαν σε απεργία οι καθηγητές

«Αν τα παιδιά έμεναν πάντα παιδιά, θα μπορούσαν να τους λένε πάντα
παραμύθια. Όμως τα παιδιά μεγάλωσαν και τα παραμύθια τελείωσαν πια…». Στη
φράση αυτή του Μπρεχτ, που υπενθύμισε μιλώντας χθες στη συνέλευση των προέδρων
των κατά τόπους ενώσεων των καθηγητών (ΕΛΜΕ) ο καθηγητής Δ. Ζαβιτσάνος ­ που
κατά σύμπτωση εκπροσωπεί τους καθηγητές από τη γενέτειρα του υπουργού
Παιδείας, δηλαδή την ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς-Ιθάκης, η οποία υποστηρίζει δυναμικές
κινητοποιήσεις! ­ συνοψίστηκε η σημερινή κατάσταση στην Παιδεία.

Μπλόκα στην Αθήνα. Η αγανάκτηση έγινε παραφροσύνη. Οδηγός κυνήγησε μαθητές με τσεκούρι!

ΜΟΝΟ που τα παιδιά μας φέτος μεγάλωσαν γρήγορα, απότομα και άγρια, στις
μπλοκαρισμένες κεντρικές λεωφόρους και στα υπό κατάληψη σχολεία. Τα παραμύθια,
όμως, τελείωσαν; Οι καθηγητές τους, πάντως, που συγκεντρώθηκαν χθες για να
αποφασίσουν αν θα κάνουν σήμερα και αύριο απεργία, αποφάσισαν αργά το βράδυ
υπέρ της 48ωρης απεργιακής κινητοποίησης.

Από τους 79 παρόντες εκπρόσωπους των ΕΛΜΕ (καθεμία από τις οποίες έχει
διαφορετικό αριθμό ψήφων, ανάλογα με τη δύναμή της) οι 59 ψήφισαν υπέρ της
απεργίας, οι 17 εναντίον και 3 λευκό.

Έτσι οι ψήφοι διαμορφώθηκαν σε 229 ναι, 74 όχι και 11 λευκά και η πρόταση της
ΟΛΜΕ πέρασε συγκεντρώνοντας περισσότερα από τα απαραίτητα 2/3 των ψήφων.

Στη συζήτηση που προηγήθηκε, οι καθηγητές διαπίστωσαν ότι η συμμετοχή στις
προηγούμενες απεργίες κινήθηκε σε πολύ μικρά επίπεδα της τάξης 10-35%
(ορισμένοι το δικαιολόγησαν λέγοντας ότι στα υπό κατάληψη σχολεία οι καθηγητές
δεν δηλώνουν απεργοί, άρα η εικόνα είναι πλασματική) και ότι οι καθηγητές δεν
συμμετέχουν ούτε καν στις γενικές τους συνελεύσεις, με αποτέλεσμα πολλές
αποφάσεις για απεργία ή όχι να τις έχουν λάβει όχι οι συνελεύσεις αλλά τα
διοικητικά συμβούλια, δηλαδή 9-11 άτομα σε κάθε ΕΛΜΕ.

Επί της ουσίας, οι καθηγητές χωρίστηκαν σε τρία «στρατόπεδα» με μόνη κοινή
συνισταμένη τις εκατέρωθεν επικρίσεις προς το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ είτε για
αδιαλλαξία είτε για υποχωρητικότητα.

Χωρίστηκαν λοιπόν στους σκληρούς, που ήταν συγκριτικά λιγότεροι και ήθελαν
μεγαλύτερη ένταση στις κινητοποιήσεις θεωρώντας την πολιτική συγκυρία
κατάλληλη, ώστε «να υποστηρίξουμε εμπράκτως τον αγώνα των μαθητών και να μην
τους εγκαταλείψουμε», όπως π.χ. η Κεφαλονιά, τα Ιωάννινα, η Κέρκυρα, κ.ά.

Στο δεύτερο «στρατόπεδο» οι μετριοπαθείς, που υπερψήφισαν την πρόταση της ΟΛΜΕ
«για να ενισχύσουμε τον κλάδο μας στον διάλογο με το υπουργείο Παιδείας και να
τους δώσουμε ένα διαπραγματευτικό ατού. Δεν ξέρω όμως αν θα αποφασίσουμε ξανά
αναλόγως», όπως είπε ο Παν. Δήμος από την ΕΛΜΕ Καβάλας.

Αντίστοιχα, ο πρόεδρος της Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης κ. Ρίζος ψήφισε ναι στην
απεργία, τόνισε όμως:

«Πρέπει να ξεπεράσει το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ τις μικροπαραταξιακες λογικές και να
βρει τρόπο εξόδου από την κρίση. Δεν πάει άλλο».

Και στο τρίτο, εκείνοι που θεωρούν ότι πρωτεύον αυτήν τη στιγμή είναι η
εκτόνωση της μεγάλης έντασης, όπως ο κ. Β. Μίχολος από την ΕΛΜΕ Ελευσίνας που
ζήτησε να γίνει πιο διαλλακτική η ΟΛΜΕ, καθώς οι μαθητικές κινητοποιήσεις
φθίνουν (στην περιοχή του κανένα Λύκειο δεν έχει πλέον κατάληψη).

Ή όπως ο κ. Τσάμαλος, από την ΕΛΜΕ Βοιωτίας, που ψήφισε όχι στην απεργία
λέγοντας: «Συγχαρητήρια στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ που “κατάφερε” να βάλει όλο τον
κλάδο στο στόχαστρο και να δημιουργήσει αρνητικό κλίμα.

Σήμερα όλος ο Τύπος στρέφεται εναντίον μας.

Άρα, όλοι συνωμοτούν! Και αν αύριο οι μαθητές αποδεχθούν τις νέες ρυθμίσεις
Αρσένη εμείς τι θα πούμε, ότι πατρονάρονται από την ΠΑΣΚ; Και γιατί το Δ.Σ.
της ΟΛΜΕ δεν έθεσε στο Σώμα τις νέες προτάσεις Αρσένη για να τις κρίνουμε εμείς;».