Πόλεμος για το νερό

Ο πόλεμος τού αύριο στη «γειτονιά» μας δεν θα είναι ούτε πυρηνικός ούτε
χημικός, αλλά πόλεμος… νερού. «Σαν αυτούς που ζούμε ήδη, χωρίς να το
αντιλαμβανόμαστε», λέει σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο Δρ Αμικάμ Ναχμάνι, από
το Πανεπιστήμιο Bar-Ilan του Ισραήλ.

Δρ Αμικάμ Ναχμάνι. «Ιδανική λύση δεν υπάρχει», υποστηρίζει ο Ισραηλινός καθηγητής για το πρόβλημα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων στη Μέση Ανατολή

«ΠΟΛΕΜΟΙ… νερού έχουν ξεσπάσει ήδη στη Μέση Ανατολή», σημειώνει ο Δρ
Ναχμάνι. «Η διαμάχη μεταξύ Τουρκίας και του κουρδικού ΡΚΚ είναι στην
πραγματικότητα πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. Με μήλον της έριδος το νερό
του Ευφράτη». Γνωρίζει την κάθε λεπτομέρεια του θέματος που «καίει» τη Μέση
Ανατολή ο Δρ Αμικάμ Ναχμάνι και μιλάει με πάθος για την «πιο σοβαρή κρίση που
μαστίζει την περιοχή, για το μεγαλύτερο πολιτικό, οικονομικό και, ίσως,
στρατιωτικό πρόβλημα του 21ου αιώνα.

Τις απόψεις του θα τις παρουσιάσει σήμερα, στις έξι το απόγευμα, σε διάλεξη
που διοργανώνει το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου.
Μιλάει , διαβάζει και γράφει με άνεση στη γλώσσα μας ο Δρ Ναχμάνι.

Θεωρεί την Ελλάδα «γειτονιά» του και γνωρίζει πολύ καλά τη σύγχρονη ιστορία
της, αφού είναι ο μοναδικός καθηγητής στο Ισραήλ (και σε ολόκληρη τη Μέση
Ανατολή) που διδάσκει (στους φοιτητές του τμήματος Πολιτικών Σπουδών του
Πανεπιστημίου Bar-Ilan) τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, της Κύπρου και της Τουρκίας.

Τους τελευταίους τρεις μήνες τούς πέρασε στην Αθήνα, με ακαδημαϊκή υποτροφία
από το Ίδρυμα Ωνάση. Αντικείμενο της έρευνάς του ήταν η έλλειψη νερού στην
Κύπρο! «Εκεί οι πηγές νερού βρίσκονται στα κατεχόμενα εδάφη, τη στιγμή που οι
περισσότεροι καταναλωτές, οι άνθρωποι που χρειάζονται το νερό, ζουν στο
υπόλοιπο κομμάτι του νησιού… Κι ακόμη ουδείς έχει σκεφτεί ποιος θα φέρει
νερό στην Κύπρο».

Στις περιοχές της ερήμου όπου μεγάλωσε και ζει ο Δρ Ναχμάνι το πρόβλημα είναι
σήμερα εντονότερο από ποτέ. «Η έλλειψη είναι αληθινή, δεν μπορούμε να την
αγνοήσουμε. Κάθε άνθρωπος που γεννιέται στη Μέση Ανατολή χρειάζεται 1.100
κυβικά νερού τον χρόνο». Τους υδάτινους πόρους της Μέσης Ανατολής τους
διεκδικούν πολλοί… ιδιοκτήτες. Ο Τίγρης και ο Ευφράτης ξεκινούν από την
Τουρκία, περνούν μέσα από τη Συρία και καταλήγουν στο Ιράκ. Οι πηγές του
Ιορδάνη ποταμού βρίσκονται στον Λίβανο, τη Συρία και το Ισραήλ· το νερό του
φτάνει μέχρι τη Δυτική Όχθη, τα εδάφη των Παλαιστινίων.

Ενδείξεις για τον κίνδυνο υπάρχουν, αρκεί να μπορέσει να τις αποκωδικοποιήσει
κανείς, υποστηρίζει ο Ισραηλινός καθηγητής. «Ελάχιστοι γνωρίζουν πως όταν
ξέσπασε ο πόλεμος του Κόλπου, το 1990, και ο Σαντάμ δήλωσε πως τα πετρέλαια
του Κουβέιτ ανήκουν στο Ιράκ, η Τουρκία αντέδρασε έντονα.

Στην Άγκυρα φοβήθηκαν πως ίσως στο μέλλον ο Χουσεΐν να υποστηρίξει το ίδιο και
για το νερό της Τουρκίας».

Το να δοθεί λύση στο πρόβλημα της έλλειψης νερού στη Μέση Ανατολή, είναι από
τις μεγαλύτερες περιπέτειες τόσο για τις τοπικές κυβερνήσεις όσο και για τη
διεθνή πολιτική. «Τα προβλήματα είναι καταρχήν εσωτερικά. Αφορούν, το αν οι
κυβερνήσεις θα έχουν το θάρρος να τιμολογήσουν το νερό». Σε διεθνές επίπεδο,
οι προβληματισμός είναι επίσης έντονος.

«Το έργο υποδομής που απαιτείται για να μεταφέρουμε νερό από την Τουρκία στη
Μέση Ανατολή, είναι τεράστιο και το κόστος είναι υπέρογκο».

Ιδανική λύση δεν υπάρχει και αυτό το γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ο Δρ
Αμικάμ Ναχμάνι.

«Η λύση θα πρέπει να είναι ένας συνδυασμός από πολλές μικρές λύσεις», τονίζει.
«Τα κράτη της Μέσης Ανατολής θα πρέπει να αρχίσουν να αφαλατώνουν το θαλασσινό
νερό.

Ακόμη κι αυτή η πρακτική όμως, δεν λύνει ως διά μαγείας το πρόβλημα. Το κόστος
θα είναι απαγορευτικό για τις γεωργικές καλλιέργειες».