30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΝΑ ΖΕΙ: Δίπλα στη θάλασσα.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ: Καλύτερες μέρες για όλο τον κόσμο.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να είναι υγιής.

ΑΡΝΕΙΤΑΙ: Κάθε είδους τυραννία.

ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ: Αυτές τις μέρες η μουσική.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ποίηση.

Γράφει αδιάκοπα επί μισό αιώνα ποίηση. Διαβάζει, μεταφράζει, πάντα ποίηση.
Συγκέντρωσε τις περισσότερες ίσως διεθνείς διακρίσεις που έχουν απονεμηθεί σε
Έλληνα ποιητή. Πρόσφατα ανακηρύχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ο νομπελίστας
Οδυσσέας Ελύτης τον είχε χαρακτηρίσει «βαθύ γνώστη της λυρικής τέχνης». Ο
ίδιος δηλώνει κολακευμένος και περιμένει ­ γιατί όχι; ­ ένα Νόμπελ (υπήρξε
τρεις φορές υποψήφιος).

ΕΡ.: Σε τι βοηθά λοιπόν η ποίηση;

ΑΠ.: Για έναν αληθινό ποιητή είναι μια ζωτική ανάγκη, όπως η αναπνοή.

ΕΡ.: Σπάνια οι ποιητές γίνονται ακαδημαϊκοί. Γιατί;

ΑΠ.: Οι ακαδημίες παντού και πάντοτε είναι συντηρητικά ιδρύματα και είναι
δύσκολο να δεχτούν ποιητές που επιδιώκουν την ανανέωση.

ΕΡ.: Τι βραβεύουν τα… βραβεία στους ποιητές;

ΑΠ.: Την πρωτοτυπία και τη μοναδικότητα.

ΕΡ.: Τι ποιεί ο ποιητής σήμερα;

ΑΠ.: Προσπαθεί να διαλαλήσει το αιώνιο θαύμα της ποίησης.

ΕΡ.: Μετά τα αναρίθμητα βραβεία τι απομένει;

ΑΠ.: Ο αληθινός εαυτός μας γυμνός με το έργο του ανυπεράσπιστο και αυτοδύναμο.

ΕΡ.: Το θέλετε ένα Νόμπελ;

ΑΠ.: Γιατί όχι; Θα ήταν υποκρισία να ισχυριστεί κανείς το αντίθετο.

ΕΡ.: Ζείτε στον… κόσμο σας;

ΑΠ.: Πού αλλού θα μπορούσε να ζει ένας ποιητής παρά στα περιθώρια του
πραγματικού, στο φανταστικό, μακριά από τον επίγειο κόσμο της φθοράς.

ΕΡ.: Πόσο μοναχικός, περιθωριακός είναι αυτός ο κόσμος;

ΑΠ.: «Η αληθινή ζωή απουσιάζει», έλεγε ο Αρθούρος Ρεμπό.

ΕΡ.: Η ποίηση κάνει την ζωή καλύτερη ή απλώς την… φτιασιδώνει;

ΑΠ.: Αν είναι αυθεντική πρέπει να κάνει την ζωή ουσιαστικά καλύτερη.

ΕΡ.: «Σαν πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις» ή… να χαϊδεύουν τ’ αυτιά;

ΑΠ.: Βέβαια, σαν πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις.

ΕΡ.: Γιατί οι νέοι δεν διαβάζουν πια ποίηση;

ΑΠ.: Η σημερινή τεχνοκρατική και καταναλωτική κοινωνία είναι διαμορφωμένη ώστε
να απομακρύνει τους νέους από την ποίηση.

ΕΡ.: Τελικά τους αφορά;

ΑΠ.: Τους αφορά και μάλιστα κατά τρόπο κυριαρχικό, αφού μπορεί να αποβεί γι’
αυτούς μια διέξοδος σωτηρίας.

ΕΡ.: Ποια θα ήταν «τα δώρα των μάγων» στους καιρούς μας;

ΑΠ.: Η ανακάλυψη εκ νέου της αγάπης, της ποίησης, της αθωότητας.

ΕΡ.: Ο τίτλος του ακαδημαϊκού προσθέτει ή… αφαιρεί από τον ποιητή;

ΑΠ.: Ούτε προσθέτει ούτε αφαιρεί, όπως άλλωστε κάθε άλλη διάκριση.

ΕΡ.: «Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες…».

ΑΠ.: Η ποίηση είναι επαναστατική από τη φύση της. Κινητοποιεί τις ψυχές των
ανθρώπων και όχι τις άψυχες μάζες.

ΕΡ.: Ο Ελύτης σάς χαρακτήρισε «Βαθύ γνώστη της λυρικής τέχνης». Εσείς;

ΑΠ.: Η γνώμη αυτή του κορυφαίου ποιητή μας δεν μπορεί παρά να με κολακεύει.

ΕΡ.: Η αλήθεια γίνεται ποίημα ή χρειάζεται ένα «ψέμα»;

ΑΠ.: Δεν χρειάζεται ένα ψέμα, αλλά η υπέρβαση του πραγματικού είναι πάντοτε αναγκαία.

ΕΡ.: Η Νομική (σπουδές και επάγγελμα) βοήθησε ή ανέστειλε την ποιητική ενασχόληση;

ΑΠ.: Ασφαλώς δεν με βοήθησε.

ΕΡ.: Αν γράφατε στα γερμανικά ή τα γαλλικά τα ποιήματά σας θα ήταν διαφορετικά;

ΑΠ.: Θα είχαν αποστερηθεί όλη την απαστράπτουσα γοητεία της ελληνικής γλώσσας.

ΕΡ.: Η ποίηση «ματώνει» ή… ιαίνει τον δημιουργό της;

ΑΠ.: Και ματώνει και γιατρεύει.

ΕΡ.: Πήρατε δεκάδες βραβεία. Ποιο νιώθετε ότι σας «βράβευσε» πιο πολύ;

ΑΠ.: Η κάθε βράβευση είχε τη σημασία της. Ίσως το βραβείο Χέντερ με το
ιδιαίτερο κύρος και την εμπεριστατωμένη αιτιολόγησή τους.

ΕΡ.: Βραβεύεται η ποίηση;

ΑΠ.: Όχι συμβατικά με τα βραβεία, αλλά όταν κατορθώνει να κατακτήσει τις ψυχές
των ανθρώπων.