ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο 17χρονος «εχθρός»…

ΤΟΝ ΑΚΟΥΓΑ για δύο περίπου ώρες τον νεαρό απέναντί μου να μιλάει, χωρίς να
βάζει τελεία… Με ορμή, με οργή, με μίσος απέναντι σε όλους και σε όλα. Δεν
τόλμησα να πω κουβέντα… Με κάτι ξερά «γιατί», «τι εννοείς» και «δεν κατάλαβα
τι λες», προσπαθούσα να «πιάσω τη συχνότητα», να βρω μιαν άκρη μέσα στο
ανάκατο κουβάρι του μυαλού ­ του δικού του και του δικού μου.

Ο Πάνος των 17 χρόνων είναι από εκείνους τους «εχθρούς της μεταρρύθμισης». Και
μαζί, είναι «εχθρός των ΜΜΕ», «εχθρός του κράτους» και… «εχθρός των όλων».
Ανάμεσα στην… «ομαδάρα», στις βόλτες στο Πασαλιμάνι, στα μπαράκια των
Εξαρχείων και στις παρέες που συναντιούνται τα βράδια στο «στέκι», στο
Περιστέρι, ανακάλυψε πως «τού τη βαράει οτιδήποτε στημένο, ψεύτικο, σοβαρό ή
σοβαροφανές…», πως μισεί τους πάντες «με την ίδια δύναμη που με μισούν κι
αυτοί, γιατί δεν θέλω να τους μοιάσω».

Παρακολουθούσα τον χείμαρρο της σκέψης του, με αντιδράσεις που άλλαζαν από
λεπτό σε λεπτό. Γέλασα στην αρχή, επειδή μου φάνηκε αστείο. Μετά, κάπου το
είδα να γίνεται σοβαρό. Τρόμαξα με την ένταση της φωνής του και το παγωμένο
βλέμμα του. Πήρα βαθιές ανάσες για να επαναφέρω σε ρυθμό τους χτύπους της
καρδιάς. Σκέφτηκα να τον ρωτήσω για τα όνειρά του, για το πώς φαντάζεται το
μέλλον. «Μπα, θα ακουγόταν σαχλό…».

Στην παρέα του στο σχολείο, οι συμμαθητές του τον αντιμετωπίζουν ως φιγούρα
μάλλον «γραφική». Κάποιοι τον ψήφισαν για το δεκαπενταμελές γιατί τον είδαν
έτσι «φωνακλά» και «τσαμπουκά». Κάποιοι άλλοι επιλέγουν να τον παρακολουθούν
από απόσταση και με προσοχή. Γιατί όσο εκείνος αντιλαμβάνεται την ειρωνεία στη
φωνή τους τόσο περισσότερο οργίζεται… Οι καθηγητές αμφιταλαντεύονται ανάμεσα
στην κατανόηση, την περιέργεια και την… επίθεση. Και οι γονείς του μάλλον
σκέφτονται πως «εφηβεία είναι, θα περάσει». Όσο για μένα… μπερδεύτηκα πάρα πολύ.