ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εμείς των ιδιωτικών…

«ΑΥΤΑ που ξέρατε στο ιδιωτικό σχολείο να τα ξεχάσετε εδώ». Από την προσφώνηση
«δεσποινίς τάδε», στο γραφείο της διευθύνσεως ιδιωτικού σχολείου
προσγειωθήκαμε κάπως απότομα στην πραγματικότητα του δημόσιου σχολείου. Και
ήταν αργά να κάνουμε πίσω. Δεν μας επέτρεπε το πείσμα μας να αποδείξουμε ότι
εμείς, τα παιδιά των ιδιωτικών, δεν ήμασταν μαθητές δευτέρας κατηγορίας.
Μπορούσαμε όχι απλώς να ανταγωνιστούμε τους συνομηλίκους μας, αλλά και να
διακριθούμε απέναντί τους. Χωρίς να συνδέεται η πρόοδός μας, όπως αυτή
κατεγράφετο στους εξάμηνους ελέγχους, με τη μηνιαία καταβολή διδάκτρων.

Ωστόσο η επιβίωση στο Δημόσιο δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έπρεπε να παραβλέψουμε
τον αυταρχισμό, την ημιμάθεια, την αδιαφορία, ακόμη και την έλλειψη αγωγής των
εκπαιδευτικών και να φροντίζουμε να περνάει όσο πιο ανώδυνα γινόταν ο χρόνος.
Η απόδοσή μας στα μαθήματα, άλλωστε, καθόλου δεν επηρέαζε την περαιτέρω
ακαδημαϊκή μας εξέλιξη. Έτσι γλιτώσαμε τον κόπο να αποδεικνύουμε καθημερινά
στους δασκάλους μας πόσο ήσυχα παιδιά ήμασταν για να πετύχουμε έναν καλό βαθμό.

Πέρασαν είκοσι και πλέον χρόνια από τότε. Ούτε κατατακτήριες εξετάσεις
υπάρχουν για να υποδηλώνουν… τη διαφορά επιπέδου και συνεπώς την ανάγκη
επανελέγχου της απόδοσης των μαθητών από το επίσημο κράτος ούτε αμφισβήτηση
της αξίας των αποφοίτων του. Το αντίθετο μάλιστα.

Σήμερα τα δημόσιο είναι εκείνο το σχολείο που χρειάζεται επανεξέταση όχι τόσο
για το επίπεδο των μαθητών, αλλά για των διδασκάλων…