Προαιρετική η αναγραφή στην ετικέτα της χώρας προελεύσεως του ελαιολάδου

ΒΑΡΥ πλήγμα δέχεται το ελληνικό λάδι που θα μπορεί πλέον και με την άδεια της
Ε.Ε. να «βαφτίζεται» ιταλικό. Ταυτόχρονα, έντονος προβληματισμός επικρατεί σε
κορυφαία συνεταιριστικά στελέχη για τη μείωση των τιμών παραγωγού που έχει διαπιστωθεί.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται από πλευράς Ελαιουργικής, το ενδιαφέρον των
ιταλικών οίκων όσον αφορά τα εξαιρετικά ελαιόλαδα δεν ξεπερνά τις καθημερινές
ανάγκες των βιομηχανιών και εμπόρων, έτσι που να σπρώξει τις τιμές προς τα πάνω.

Αναφορικά με την εσωτερική αγορά τονίζεται από την ίδια πλευρά ότι:

* κανονική είναι η ροή του ελαιολάδου από τα παραγωγικά προς τα καταναλωτικά κέντρα

* από τα μέχρι σήμερα στοιχεία των παραγομένων ελαιολάδων βγαίνει το
συμπέρασμα ότι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του προϊόντος είναι εξαιρετικά.

Προκαλείται ωστόσο ήδη μείζον θέμα με πρόσφατη απόφαση της Επιτροπής Ελαίων
και Λιπαρών Ουσιών της Ε.Ε. που εκδόθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στις
Βρυξέλλες, χωρίς τα συναρμόδια υπουργεία Γεωργίας και Εθνικής Οικονομίας να
έχουν ανακοινώσει τίποτα σχετικό και χωρίς να δίδονται ακόμη και χθες
διευκρινίσεις για τις δυσμενείς επιπτώσεις και για τον τρόπο που μπορούν να αντιμετωπισθούν.

Με την οδηγία αυτή (για την οποία φαίνεται να υπάρχει έγκαιρη ενημέρωση των
αρμοδίων υπηρεσιών στην Αθήνα από την ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη)
δημιουργείται πρόβλημα για την εσωτερική μας αγορά αλλά και για τις εξαγωγές,
όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Το πρόβλημα έγκειται στη διάταξη, σύμφωνα με την οποία καθιερώνεται
προαιρετικά στην ετικέτα του τελικού προϊόντος η αναγραφή προελεύσεως του
ελαιολάδου. Όπως επισημαίνεται σε σχετικό έγγραφο, η οδηγία αυτή όπως
διατυπώθηκε ελάχιστα δεσμεύει τους τυποποιητές για την ενημέρωση του
καταναλωτή σχετικά με την προέλευση του ελαιολάδου.

Ενώ ο ιταλικός νόμος προέβλεπε την υποχρεωτική αναγραφή της προέλευσης του
ελαιολάδου στην ετικέτα του τελικού προϊόντος, η κοινοτική οδηγία την
καθιερώνει προαιρετικά.

Η κοινοτική οδηγία αφορά στα ελαιόλαδα που καταναλώνονται στην αγορά της
Ε.Ε., ενώ δεν επιβάλλεται για τα εξαγόμενα ελαιόλαδα.

Τέλος, τόπος προέλευσης του ελαιολάδου δεν θεωρείται ο τόπος συγκομιδής του
ελαιοκάρπου, αλλά έκθλιψής του για την παραγωγή ελαιολάδου.

Και το έγγραφο καταλήγει αναφορικά με την οδηγία ότι μάλλον ανοίγει προοπτικές
στις ιταλικές επιχειρήσεις για αγορά ελιών από την Ελλάδα, «για την έκθλιψή
τους στα ιταλικά ελαιοτριβεία, ώστε το λάδι να παίρνει την ιταλική ιθαγένεια,
σύμφωνα με τη νέα οδηγία».

Πάντως, μέχρι στιγμής σύμφωνα με στοιχεία της Ελαιουργικής ­ και παρά την
πτωτική τάση της τελευταίας διετίας ­ οι τιμές παραγωγού στο λάδι είναι:

* στην Κρήτη, για έξτρα ελαιόλαδα οξύτητας 0,3 βαθμών, από 650-670 δραχμές το
κιλό με τάση ανόδου ενώ για το βιομηχανικό οξύτητας 5 βαθμών 460-480 δρχ. το κιλό,

* στην Πελοπόννησο (Μεσσηνία – Κορινθία) για τα έξτρα ελαιόλαδα οξύτητας μέχρι
0,4 βαθμούς από 660-680 δρχ. το κιλό,

* στη Μυτιλήνη, η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών αγοράζει ελαιόλαδα από τον
παραγωγό στις 650 δρχ. για βρώσιμα ελαιόλαδα οξύτητας 1 βαθμού και 540 δρχ. το
κιλό για βιομηχανικά ελαιόλαδα οξύτητας 5 βαθμών.