Σκιές αμφιβολίας από καινούργιες μαρτυρίες

ΝΕΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ρίχνουν σκιά αμφιβολίας στην φρικτή πραγματικότητα των πτωμάτων
των Αλβανών, που εμφανίζονται να έχουν εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες
από τις σερβικές δυνάμεις ασφαλείας. Τα θύματα εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, όπως
διαβεβαιώνει ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου, ή σκοτώθηκαν στην
διάρκεια της μάχης, όπως υποστηρίζουν οι Σέρβοι;

Σύμφωνα με την εκδοχή του Τύπου και των διεθνών παρατηρητών, κουκουλοφόροι
Σέρβοι αστυνομικοί εισβάλλουν στο χωριό Ράτσακ, το οποίο είχαν βομβαρδίσει από
το πρωί τα θωρακισμένα του γιουγκοσλαβικού στρατού, σπάνε τις πόρτες των
σπιτιών και εξαναγκάζουν τους άνδρες να τους ακολουθήσουν στην άκρη του
χωριού, για να τους εκτελέσουν με μία σφαίρα στο κεφάλι, αφού προηγουμένως
βασάνισαν και ακρωτηρίασαν μερικούς. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένες μαρτυρίες,
οι Σέρβοι εκτέλεσαν τους χωρικούς τραγουδώντας.

Αλλά η αφήγηση των δύο δημοσιογράφων του τηλεοπτικού συνεργείου του
Ασοσιέιτεντ Πρες, οι οποίοι κινηματογράφησαν την αστυνομική επιχείρηση στο
Ράτσακ, διαψεύδει αυτή την εκδοχή. Όταν οι δημοσιογράφοι μπήκαν με θωρακισμένο
της αστυνομίας στο χωριό, το βρήκαν σχεδόν έρημο. Η προέλαση έγινε υπό τα πυρά
των ανταρτών του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου, που ήταν κρυμμένοι
στα δάση. Σε αυτό ακριβώς τα δάση έγιναν οι μάχες.

Ο στόχος επίθεσης των Σέρβων αστυνομικών ήταν ένα οχυρό των ανταρτών. Όλοι
σχεδόν οι κάτοικοι του Ράτσακ είχαν εγκαταλείψει το χωριό κατά την διάρκεια
της μεγάλης επίθεσης των Σέρβων, το καλοκαίρι του 1998. Και με ελάχιστες
εξαιρέσεις, δεν επέστρεψαν. «Μόνο δύο καμινάδες κάπνιζαν», παρατήρησε
χαρκατηριστικά ένας από τους δύο δημοσιογράφους.

Τις μάχες παρακολουθούσαν και δύο τουλάχιστον ομάδες διεθνών παρατηρητών, οι
οποίοι μπήκαν στο Ράτσακ μετά την αναχώρηση των αστυνομικών, οι οποίοι δήλωσαν
«ότι δεν μπορούν ακόμα να κάνουν τον απολογισμό της μάχης».

Το επόμενο πρωί, ο Τύπος και οι διεθνείς παρατηρητές επανέρχονται στο χωριό
για να κάνουν τον απολογισμό. Και τότε μόνο, καθοδηγούμενοι από Κοσοβάρους
αντάρτες, ανακαλύπτουν ένα χαντάκι με περίπου 20 πτώματα ­ σχεδόν αποκλειστικά
μόνον ανδρών. Λίγες ώρες αργότερα, ο Αμερικανός διπλωμάτης Ουίλιαμ Ουόκερ (την
απέλασή του αποφάσισε να παγώσει η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση), εξέφρασε τον
αποτροπιασμό του «για τις αγριότητες που διέπραξαν οι σερβικές δυνάμεις».

Πώς όμως οι διεθνείς παρατηρητές δεν είχαν δει το χαντάκι με τα πτώματα την
προηγούμενη ημέρα σ’ ένα τόσο μικρό χωριό; Γιατί τόσοι λίγοι κάλυκες γύρω από
τα πτώματα, τόσο λίγο αίμα στο χαντάκι όπου υποτίθεται ότι εκτελέστηκαν με
σφαίρες στο κεφάλι τόσοι άνθρωποι; Μήπως μεταφέρθηκαν σε αυτό το χαντάκι τα
πτώματα των Κοσοβάρων, που σκοτώθηκαν στην μάχη, για να δημιουργήσουν μία
εικόνα φρίκης, η οποία θα προκαλούσε τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης;