ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο όνομα της Δημοκρατίας

ΕΒΛΕΠΑ πριν από λίγες ημέρες μια ταινία στην τηλεόραση. «Καλή όρεξη κι αντίο»
ο τίτλος της στα ελληνικά και ομολογώ ότι την παρακολούθησα με το ίδιο
ενδιαφέρον με το οποίο την είχα πρωτοδεί πριν από δύο χρόνια σε καλοκαιρινό
σινεμά. Το θέμα της, οι ερμηνείες του καλού και του κακού (και τελικά της
Δημοκρατίας) και η λογική της άγρια.

Μια παρέα αριστερών και έντονα προβληματισμένων φοιτητών αποφασίζει να
καθαρίσει τον κόσμο από όλους εκείνους που με τη δράση τους και τις ιδέες τους
τον κάνουν χειρότερο. Έτσι, εξαφα-νίζονται από προσώπου Γης, ένας ένας, ο ναζί
πεζο-ναύτης, ήρωας της «Καταιγί-δας της ερήμου» αλλά και δολοφόνος μικρού
κοριτσιού, ο καλοζωισμένος παπάς που προτείνει μια Σπιναλόγκα για τους φορείς
του AIDS που πρέπει να τιμωρηθούν, και άλλοι.

Τόσο ακραίοι που ως θεατής αισθάνεσαι ανακούφιση για την απόδοση της
δικαιοσύνης.

Και μετά φόβο καθώς οι πέντε φίλοι γίνονται χειρότεροι από τα θύματά τους: Στο
όνομα της Δημοκρατίας τους, σκοτώνουν όποιον απλώς διαφωνεί μαζί τους.

Τι μου έμεινε από αυτή την ταινία;

Το δίλημμα πάνω στο οποίο στηρίζεται: Αν είχες τη δυνατότητα να ταξιδέψεις
στο χρόνο και συναντούσες γύρω στο 1910, σε μια μπιραρία της Βιέννης, έναν
νεαρό λάτρη της ζωγραφικής και γοητευμένο από τη μουσική του Βάγκνερ, ονόματι
Αδόλφο Χίτλερ, θα τον σκότωνες;