[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΧΕΙ γενικότερο ενδιαφέρον αυτή η δίωξη ­ σε βαθμό κακουργήματος!! ­ που
ασκήθηκε εις βάρος της χήρας του Ανδρέα Παπανδρέου, Δήμητρας. Γιατί με τη
λογική που αναπτύσσεται στο κατηγορητήριο, θεωρητικά όλοι οι Έλληνες, δηλαδή
όλοι όσοι έχουν προχωρήσει σε αγορά ή πώληση ακινήτων, είναι πλέον υπόδικοι.
Αφού οι πάντες που αγόρασαν και πώλησαν, φορολογήθηκαν με βάση τις από το
Δημόσιο θεσπισθείσες αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Μηδέ και του ρέκτη
εισαγγελέως ενδεχομένως. Ή του προϊσταμένου του ΣΔΟΕ, υφυπουργού…

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Δημόσιο κονταροχτυπιέται με τον εαυτό του. Ούτε
είναι η πρώτη φορά που εισαγγελικοί λειτουργοί οραματίζονται τα κλέη του Ντι
Πιέτρο. Αλλά είναι η πρώτη φορά που μεθοδευμένα πια, επιχειρείται η προσβολή
της μνήμης τεθνεώτος ­ και ποιου; Του Ανδρέα Παπανδρέου!

Τα κυβερνητικά στελέχη διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, ότι «δεν γνώριζαν». Οι
συνεργάτες του Πρωθυπουργού επισημαίνουν ότι «ο Πρωθυπουργός δεν είχε ιδέα».
Πολύ ωραία. Άρα να υποθέσουμε ότι αυτοβούλως το υπουργείο Οικονομικών προέβη
μέσα στις γιορτές στην κατάθεση της τροπολογίας για τη μη παραγραφή του
«αδικήματος» στο οποίο έχουν, όπως προαναφέρθηκε, υποπέσει οι περισσότεροι
Έλληνες! (Για την πρωτοβουλία του βουλευτή της Ν.Δ. Δ. Κωστόπουλου να
καταθέσει στη Βουλή πριν από την τροπολογία ερώτηση για το «θέμα», καλύτερα να
μην υπάρξουν σχολιασμοί ­ το θέμα αφορά εξ ολοκλήρου τον Κώστα Καραμανλή…).

Όπως αυτοβούλως υποθέτουμε, η Τ.Ο. Κηφισιάς δεν ανανέωσε την κάρτα μέλους της
χήρας του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ­ για να μην μετάσχει στο Συνέδριο.

Η Δήμητρα Παπανδρέου είναι αυτή που είναι και ο καθένας μπορεί να έχει τη
γνώμη του, τόσο για τη συμπεριφορά της την περίοδο που βρισκόταν εν ζωή ο Α.
Παπανδρέου όσο και για τώρα. Αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτε την ντροπή που
πρέπει να αισθάνονται όσοι εμπνεύστηκαν αυτές τις αθλιότητες εις βάρος της.

Κυρίως γιατί μέσα από την ηθική απαξίωση της χήρας του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ,
επιδιώκουν στην ουσία τη σπίλωση, την απαξία και την παραγραφή της ιστορικής
προσφοράς του ίδιου στον τόπο. Και αυτό δεν μπορεί ­ και δεν πρέπει ­ να
μείνει αναπάντητο. Ιδίως από εκείνους που έχουν ­ ακόμη ­ μνήμη, κρίση και αξίες…