[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΗΝ ΘΥΜΑΜΑΙ πάντα την Αποστολία των 12 χαμένων και λησμονημένων φθινοπώρων!
Την Αποστολία των Αγγέλων που κατοικούσαν μέσα της και των «δαιμόνων» που
είχαν πάρει στο κατόπι τη ζωή της απ’ τη στιγμή την πρώτη που γεννήθηκε ­ αλλά
ποτέ δεν αναγεννήθηκε. Αρχές δεκαετίας του ’90 και η Αποστολία είχε μόνιμο
κρεβάτι στο «Αγλαΐα Κυριακού». Παιδί της νεφρικής ανεπάρκειας και της γονεϊκής
εγκατάλειψης, ανέμενε το ποθητό μόσχευμα που θα τη γλίτωνε από το κέντημα της
φλέβας, από την προσωρινή «παράταση», από την αιμοκάθαρση.

Την θυμήθηκα ξανά την Αποστολία που συστρατεύθηκε με τους ουράνιους αγγέλους
(αφού το μόσχευμα δεν είχε αποστολέα και δεν βρήκε αποδέκτη) διαβάζοντας αυτήν
την υπέροχη επισήμανση του κ. Ι. Βλαχογιάννη για τον δότη οργάνων: «…
καθαρός είμαι απ’ άκρη σε άκρη και, στα χέρια του θανάτου, άχρηστο σκεύος…».
Η εικόνα της αέρινης και απείθαρχης Αποστολίας που βρήκε για πρώτη φορά
«σπίτι» σε ένα νοσοκομείο, είναι η εικόνα που ανασύρω από τη μνήμη κάθε φορά
που ακούω γι’ αυτή την περίφημη «κιβωτό του Νώε», την κιβωτό των εν Ελλάδι
Μεταμοσχεύσεων. Χάσαμε την Αποστολία και πολλές άλλες Αποστολίες γιατί ποτέ,
ως άνθρωποι, δεν δεχθήκαμε ότι είμαστε πεπερασμένων ορίων. Κι όσο κι αν τα
μοσχεύματα «κέρδισαν» ­ σε προσφορά ­ το 100% τους, δεν είμαστε παρά στην αρχή
του δρόμου κι έχουμε πολλά «κατοστάρια» ακόμη να τρέξουμε για τα «μέσα» του
δρόμου ­ της γενναιόδωρης πλευράς της ανθρώπινης ύπαρξης! Άκουγα τις προάλλες
εμβρόντητη ένα φίλο που είναι αιμοδότης αλλά όχι υποψήφιος δότης οργάνων:
«Δίνοντας αίμα, έχω την αίσθηση ότι προσφέρω ένα κομμάτι απ’ τη ζωή μου. Αν
γίνω δωρητής οργάνων, έχω την ψευδαίσθηση ότι γίνομαι υποψήφιος… θανάτου»!
Δεν συζητά ποτέ για θάνατο ο φίλος μου, είναι επιμένει «σαν να τον προσκαλείς
να σου κάνει παρέα». Και προτιμά να λειτουργεί ως «χαϊλάντερ». Για τους
περισσότερους δεν είναι θέμα διαπαιδαγώγησης, είναι ζήτημα χαλιναγώγησης
φοβιών και ανασφαλειών. Στα απροσμέτρητα βάθη του ανθρώπου, ελλοχεύει, ως
ασπίδα προστασίας, μία αίσθηση παντοδυναμίας που πάντα καταρρίπτεται. Ζωή και
φύση, «γεννιούνται, ζουν, πεθαίνουν και αναγεννώνται ανά τους αιώνες». Το
ξέρουμε αλλά δεν το αναγνωρίζουμε! Ναι, «απ’ το τίποτα γίνεται ο παράδεισος»
μόνο που δεν είμαστε κάτοικοί του… Αγνοώντας το πρόβλημα τής ­ μετά θάνατον
­ δωρεάς οργάνων αμπαρώνουμε την πόρτα του εντός μας παραδείσου. «Δεύτερη ζωή»
μπορεί να μην έχει αλλά κάποιες φορές δεν έχει ούτε πρώτη!