Νέος αέρας ή κοπανιστός;

*ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ίσως γεγονός της
επανέναρξης του πρωταθλήματος ήταν η εμφάνιση του νέου Άρη. Ύστερα από μια
μεταγραφική περίοδο που οι κίτρινοι του Βορρά ξόδεψαν πολλά χρήματα και ακόμα
περισσότερα λόγια για μια σειρά από παίκτες που κανείς τους δεν μπορεί να
θεωρηθεί πραγματικά πρώτης γραμμής, αναμένονταν με περιέργεια τα αγωνιστικά
αποτελέσματα μιας τέτοιας συνταγής.

* Η ευρεία νίκη επί του ΟΦΗ, ο τρόπος που
επιτεύχθηκε και η μεγάλη συμβολή των νεοαποκτηθέντων παικτών, φαίνονται να
δικαιώνουν κατ’ αρχήν τη στρατηγική των παραγόντων του Άρη. Φυσικά είναι ακόμα
πολύ νωρίς να μιλήσουμε για αλλαγή κλίματος ­ εξάλλου η κρίση θα στηριχθεί σε
πολύ μεγάλο βαθμό στο κατά πόσο θα επιτευχθεί ο διακηρυγμένος από το νέο
προπονητή στόχος της εξόδου στο πρώην Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, που μετά τις
φιγουρατζίδικες πρωτοβουλίες της διεθνούς ομοσπονδίας είναι αμφίβολο αν θα
ονομάζεται έτσι και του χρόνου.

* Με την είσοδο φρέσκου ­ και σίγουρα
ασφαλισμένου ­ χρήματος στα ταμεία της και μαζί με τη σχεδόν βέβαιη προσεχή
ανάθεση του τμήματος μπάσκετ στα χέρια του Γιάννη Ιωαννίδη (είπαμε ότι σε
πεθυμήσαμε, αλλά σε παρακαλούμε όχι άλλες συνεντεύξεις), θα μπορούσαμε να
πούμε ­ αν το σχήμα λόγου δεν είχε ήδη χρησιμοποιηθεί μέχρις εξαντλήσεως ­ ότι
η «αρειανή αυτοκρατορία» δείχνει διαθέσεις αντεπίθεσης. Πιο ενδιαφέρουσα όμως
ίσως για τους φιλάθλους είναι η έμμεση επαναφορά ενός γενικότερου ερωτήματος:
οι καλές ομάδες φτιάχνονται ή χτίζονται;

* Τρανό παράδειγμα της πρώτης λογικής, την
οποία σαφώς ακολουθεί και ο Άρης ’99, είναι ο Ολυμπιακός της αλησμόνητης
εποχής Κοσκωτά και, στο εξωτερικό, η Μπαρτσελόνα της μετα-Κρόιφ ­ αλλά όλο και
ολλανδικότερης ­ περιόδου. Και στις δύο περιπτώσεις οι νέοι παίκτες και οι
τελετές υποδοχής τους έπεφταν σαν χιονοστιβάδα, αλλά τα αγωνιστικά
αποτελέσματα ουδόλως δικαίωναν τη φασαρία. Στους αντίποδες βρίσκεται η τακτική
του Παναθηναϊκού στα τελευταία χρόνια του Προέδρου (ένας είναι ο Πρόεδρος,
αλλά μπόλικα τα χρόνια αυτά), τακτική που θα μείνει κυρίως στην ιστορία γιατί
ξανάφερε στη μόδα το ευγενές γένος των καβουριών.

* Κάπου ανάμεσα ­ και με τα καλύτερα
αποτελέσματα ­ βρίσκονται τακτικές σαν της Γιουβέντους του Λίπι (δίνω έναν
καλό παίκτη, που μέχρι πέρσι ήταν άγνωστος και παίρνω δύο άγνωστους, που
ελπίζω να μου βγουν καλοί) και σαν του Μπάγιεβιτς, όπως τη δίδαξε στη ΑΕΚ
(μαζεύω σιγά σιγά ό,τι καλύτερο υπάρχει στην ελληνική αγορά, μόνο όμως στις
θέσεις που μου χρειάζεται). Η αγωνία των οπαδών του Ολυμπιακού είναι μήπως η
λογική αυτή είναι άριστη για τα εσωτερικά πρωτεία αλλά δεν ανταποκρίνεται σε
φιλοδοξίες επιπέδου διάκρισης στο Τσάμπιονς Λιγκ. Υπομονή μέχρι το Μάρτη ­ κι
όσο η ομάδα ρολάρει τόσο η λογική Μπάγιεβιτς θα υπερισχύει.