[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ αναγνώστης ή μελετητής περιορισθεί στη στεγνή ανάγνωση πρόσφατων
στατιστικών στοιχείων για την εγκληματικότητα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
θα αποκομίσει τη (στρεβλή) εντύπωση ότι η Ελλάδα αποτελεί μια όαση γαλήνης και νομιμότητας.

Η πραγματικότητα όμως ­ όπως τη βιώνουν καθημερινά οι πολίτες ­ είναι τελείως
διαφορετική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι στατιστικές δεν είναι γνήσιες (π.χ.
τέσσερις διαρρήξεις ανά χίλιους κατοίκους στην Ελλάδα, έναντι 38 στην Ολλανδία
ή 18 στη Γερμανία). Και αυτό γιατί το κλίμα κατά περίπτωση και κατά χώρα
διαμορφώνεται από το αστυνομικό δελτίο και την ψυχολογία που επικρατεί στην
κοινή γνώμη.

Και αυτή η κοινή γνώμη στην περίπτωση της Ελλάδας κάθε άλλο παρά ικανοποιημένη
από το επίπεδο δημόσιας ασφάλειας μπορεί να θεωρηθεί, ανεξάρτητα από τα αίτια
που προκαλούν την (αυξημένη) εγκληματικότητα και τις όποιες καλές προθέσεις
των αρμοδίων, οι οποίοι όμως από τα πράγματα κρίνονται ανεπαρκείς, ανίκανοι ή
αδύναμοι να αντιμετωπίσουν πειστικά το πρόβλημα.

Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στην Ελλάδα, μόνο ληστείες τρένων κατά
το πρότυπο του Φαρ Ουέστ δεν έχουμε δει ακόμα από ένοπλες συμμορίες,
ανεξαρτήτως εθνικότητας. Γιατί ληστείες λεωφορείων (υπεραστικών αλλά ακόμα και
αστικών στο κέντρο της Αθήνας) έχουν σημειωθεί με αξιοζήλευτη επιτυχία όχι
μόνο από πλευράς «εισοδήματος» αλλά ­ κυρίως ­ αδυναμίας πρόληψης ή σύλληψης
των δραστών.

Τώρα όμως φθάσαμε και στο ακραίο σημείο: σε οργανωμένες ληστείες στις εθνικές
οδούς εις βάρος οδηγών που διαπράττουν το… βαρύτατο σφάλμα να σταματήσουν
στους ειδικούς χώρους στάθμευσης, με την ψευδαίσθηση ότι βρίσκονται σε μια
χώρα όπου υπάρχει στοιχειώδης ασφάλεια και προστασία.

Με τα δεδομένα αυτά δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη η αξιολόγηση που κάνει η
κοινή γνώμη για την εγκληματικότητα και τη δημόσια ασφάλεια ως πρώτο πρόβλημα
που την απασχολεί. Και όποιος δημόσιος παράγοντας δεν εγκύψει σοβαρά στο
πρόβλημα θα βρεθεί εκτεθειμένος. Γιατί η Ελλάδα δεν διαθέτει την πολυτέλεια να
μετατραπεί σε ένα απέραντο Φαρ Ουέστ.