ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η Δεξιά έμεινε ορφανή

Με την Κεντροαριστερά να κυβερνά, έστω και μεταλλαγμένη, στις περισσότερες
χώρες της Ευρώπης, προκύπτει αβίαστο το ερώτημα: τι απέγινε η Δεξιά; Και ποια
είναι σήμερα τα χαρακτηρι στικά της;

Ιταλική Δεξιά. Παρά τα χαμόγελα του Μπερλουσκόνι και του Φίνι, η επιστροφή στην εξουσία είναι απόμακρο όνειρο

ΕΜΦΥΛΙΟΣ πόλεμος έχει ξεσπάσει στους κόλπους της γαλλικής Δεξιάς μετά τη
διάσπασή της στις περιφερειακές εκλογές της Ρον-Αλπ και την εκλογή της
υποψήφιας της μιας πλευράς («Ένωση της Γαλλίας», UDF) με την υποστήριξη της…
Αριστεράς. Αδυνατώντας να καθορίσει μια σαφή και συνεπή στάση απέναντι στους
ακροδεξιούς του Λεπέν (που υποστήριζε τον άλλο υποψήφιο) και να επεξεργαστεί
ένα πρόγραμμα που να απαντά στις προκλήσεις του σημερινού κόσμου, η παράταξη
μοιάζει καταδικασμένη να παραμείνει για καιρό ακόμη στην αντιπολίτευση.
Προσδοκώντας οφέλη μόνο ­ τι ειρωνεία! ­ από την επέλαση ενός παλιού
επαναστάτη: του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

Ανάλογα προβλήματα έχει η Δεξιά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Βρετανία,
οι Συντηρητικοί δεν μοιάζουν ικανοί να εκμεταλλευθούν τα σκάνδαλα που
μαστίζουν την κυβέρνηση του Τόνυ Μπλαιρ. Στην Ιταλία, οι ιδεολογικές
μεταμορφώσεις του Φίνι και η αβεβαιότητα γύρω από το μέλλον του Μπερλουσκόνι
οδηγούν κάθε τόσο σε περίεργες κοινοβουλευτικές συμμαχίες. Στην Ελλάδα, τα
σχέδια του δημάρχου Αθηναίων αναμένεται να δημιουργήσουν νέα δεδομένα στον
χώρο της Κεντροδεξιάς. Στη Γερμανία, οι ηττημένοι των πρόσφατων εκλογών
προσπαθούν να βρουν ηγέτη, πρόγραμμα και φυσιογνωμία. Ακόμη και στην Ισπανία,
που δεν έχει προσβληθεί από τον κεντροαριστερό ιό, το κυβερνών κόμμα
χαρακτηρίζεται από εμφανή σύγχυση.

Ο νεοφιλελευθερισμός, που στα μέσα της περασμένης δεκαετίας μεσουρανούσε με
σύνθημα «ελάχιστο δυνατό κράτος», αποτελεί πλέον παρελθόν. Η ευημερία που
υποσχέθηκε αποδείχθηκε εφήμερη και προνόμιο των λίγων. Η εμπιστοσύνη του στην
ικανότητα των αγορών να αυτο-ρυθμίζονται διαψεύστηκε. Τα δόγματά του δεν
συμβιβάζονται με την παγκοσμιοποίηση. Οι κοινωνικές διαιρέσεις που δημιούργησε
ενόχλησαν. Το άλμα από τον πολιτικό φιλελευθερισμό (που κηρύσσει την ατομική
ευθύνη) στον οικονομικό φιλελευθερισμό (που προσπάθησε να καταργήσει τη
δημόσια ευθύνη) δεν έπεισε. Για άλλη μια φορά, σχολιάζει η «Ελ Παΐς», η
επανάσταση έφαγε τα παιδιά της. Η Δεξιά έμεινε ορφανή, μια πολιτική επιλογή
χωρίς ιδέες, χωρίς βάσεις, χωρίς θεωρητικές αναφορές.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο ο Νιουτ Γκίνγκριτς από το ρεπουμπλικανικό
στρατόπεδο όσο και ο Αλ Γκορ από τους Δημοκρατικούς ασχολούνται εδώ και καιρό
με τις συνέπειες της επανάστασης της πληροφορικής και της βιολογίας στον ιστό,
τον ρυθμό και την ουσία της καθημερινής ζωής. Μια τέτοια συζήτηση δεν έχει
αρχίσει καν στην Ευρώπη. Και αυτό πλήττει περισσότερο τη Δεξιά, που βρίσκεται
στην αντιπολίτευση. Αναζητώντας έναν νέο «πολιτικά ευπρεπή» λόγο για να
δικαιολογήσει ουσιαστικά τις παλιές νεοφιλελεύθερες πρακτικές, προσπαθεί να
επανεφεύρει το Κέντρο. Αλλά διαπιστώνει ότι ο χώρος είναι κατειλημμένος.

Η μόνη της ελπίδα είναι τα λάθη των αντιπάλων της και η φθορά τους από την
εξουσία. Με δεδομένη την απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, η φθορά αυτή
ίσως ακολουθήσει αυτή τη φορά βραδύτερους ρυθμούς.