ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η τηλεόραση κάνει κακό στην υγεία

Ο Ραμπού, η Μόνικα και ο Ραμόν ήταν μια ήρεμη, αν και όχι ιδιαίτερα τρυφερή,
οικογένεια ουραγκοτάγκων. Μέχρι τη μέρα που απέκτησαν τηλεόραση.

Ψευδο-φάρμακο. Αντί να τους ενώσει, η τηλεόραση απομάκρυνε ακόμη περισσότερο μια οικογένεια ουραγκοτάγκων

ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ του ζωολογικού κήπου της Πετρούπολης είχαν αγνές προθέσεις.
Έβλεπαν τον ηλικίας δύο μηνών Ραμόν να βαριέται και σκέφτηκαν ότι μια
τηλεόραση θα τον βοηθούσε να περάσει πιο ευχάριστα τους ατελείωτους
χειμωνιάτικους μήνες. Είδαν το θέμα όμως και από την παιδαγωγική του πλευρά:
εάν οι γονείς έβλεπαν σε βιντεοκασέτες πώς συμπεριφέρονται οι όμοιοί τους στη
φύση, ίσως να πρόσεχαν περισσότερο το παιδί τους, προς το οποίο ομολογουμένως
δεν έδειχναν ιδιαίτερη στοργή. Το μόνο που δεν πέρασε από το μυαλό των
υπευθύνων ήταν η πραγματική αιτία αυτής της συμπεριφοράς: η αιχμαλωσία.

Όπως και να ‘χει, η πρωτοβουλία τους έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ο πατέρας
περνάει πλέον όλη τη μέρα μπροστά στο γυαλί, αδιαφορώντας παντελώς για τα
υπόλοιπα μέλη της οικογενείας. Η μητέρα, που πριν γεννήσει είχε πλούσια
καλλιτεχνική δραστηριότητα, έχει πέσει σε βαριά κατάθλιψη. Και τον μικρό Ραμόν
τον φροντίζει και τον ψυχαγωγεί το προσωπικό του ζωολογικού κήπου. Ο Καρλ
Πόπερ δικαιώνεται, γράφουν στο σχετικό τους ρεπορτάζ οι «Τάιμς της Μόσχας». Η
τηλεόραση αποβλακώνει, υπνωτίζει, διαλύει τον οικογενειακό ιστό, σκοτώνει κάθε
ενδιαφέρον. Κι ας μη βιαστούμε να υποθέσουμε ότι αυτά αφορούν μόνο τους
ουραγκοτάγκους. Τι διαφορά έχει η παραπάνω περίπτωση από μια τριμελή ανθρώπινη
οικογένεια που ζει σ’ ένα διαμέρισμα-κλουβί μιας μεγαλούπολης; Δεν αναζητούν
κι αυτοί μια φαινομενική διέξοδο από την αιχμαλωσία τους στα ντοκιμαντέρ, τα
τοκ-σόου και τις σαπουνόπερες;

Ο Ιβάν Κορνέγιεφ, διευθυντής του ζωολογικού κήπου, δεν το βάζει κάτω. Θα
αναζητήσει καλύτερα τηλεοπτικά προγράμματα, λέει, και θα μειώσει τις ώρες
προβολής τους. Μάταιος κόπος. Στην Ιταλία έχουν ήδη αποφασίσει ότι η τηλεόραση
κάνει κακό και προσπαθούν να βρουν τρόπους καταπολέμησής της. Το πάτημα του
κουμπιού on/off δεν φτάνει. Οι υπεύθυνοι της αποβλάκωσής μας πρέπει να
τιμωρηθούν, να εξουδετερωθούν, να εξοντωθούν. Εναντίον τους πρέπει να
οργανωθεί μια αληθινή ένοπλη πάλη.

Τα όπλα υπάρχουν και εξελίσσονται διαρκώς. Ένας φωτογράφος από τη Ρώμη εφηύρε
το πλήκτρο Blind, το οποίο επιτρέπει την προσωρινή εξαφάνιση της εικόνας
διατηρώντας τον ήχο. Ένας άλλος κατασκεύασε το Slapstick, ένα κουτάκι που
συνδέεται από τη μια μεριά με την τηλεόραση κι από την άλλη μ’ ένα ψεύτικο
πιστόλι: ο αγανακτισμένος τηλεθεατής μπορεί να πυροβολεί, να ακρωτηριάζει ή να
εξαφανίζει τα πρόσωπα της τηλεόρασης που τον ενοχλούν. Ανάλογη είναι και η
φιλοσοφία ηλεκτρονικών παιχνιδιών όπως το Radikal Zapping και το Νο audience,
που μετατρέπουν τους ήρωες των τηλεοπτικών σειρών σε φαντάσματα.

Δυστυχώς, οι ουραγκοτάγκοι δεν τα έχουν πολύ καλά με τη σύγχρονη τεχνολογία.
Και θα συνεχίσουν να πληρώνουν τη βλακεία των ανθρώπων, που αναζητούν με
διάφορα πειράματα το αποτελεσματικότερο αντίδοτο στη στέρηση της ελευθερίας.
Σαν να μη γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από την εξέγερση.