ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Πατώντας» σε δύο αιώνες

ΠΡΟΣΠΑΘΩ να χωνέψω πως σ’ έναν χρόνο θα δηλώνω «γεννηθείσα τον παρελθόντα
αιώνα»!

Θα πει κανείς πως το ίδιο θα συμβαίνει ακόμη και με τους έφηβους και τα νήπια
και αναρωτιέμαι αν αδίκως μελαγχολώ, στο τέλος τέλος, είναι μια τύχη να
«πατάς» σε δύο αιώνες.

Ευτύχησα να μην έχω γεννηθεί στους πολέμους που ρήμαξαν τον τόπο μου,
δυστύχησα στη δίνη μιας 7χρονης δικτατορίας που λεηλάτησε τις ψυχές μας,
αγάπησα την τρέλα της ζωής και μίσησα την αδιαφορία και τη μοιρολατρία όσων
κουράζονται στη σκέψη και μόνο να ενδιαφερθούν.

«Πατώντας», σ’ έναν χρόνο, σε δύο αιώνες, δεν κάνω σχέδια μεγαλεπήβολα, απλά
πράγματα, πολύ απλά εύχομαι να ζω και να χαίρομαι ­ απλά όσο και ξεχασμένα,
ίσως γιατί είναι… δύσκολα.

Η συντροφικότητα, η συμμετοχή, η απόρριψη της ματαιότητας και της
ματαιοδοξίας, η πίστη πως τίποτε δεν χάνεται, η γνώση πως τίποτε δεν νικά
όσους αγαπούν να μάχονται και ν’ αντιστέκονται.

Τώρα που το σκέφτομαι θαρρώ πως κέρδισα έναν ρεαλισμό που ονειρεύεται, θα
μπορούσα να «πατάω» όχι σε δύο μα σε περισσότερους αιώνες, όμοια αμετανόητη
γι’ αυτό το κέρδος που άλλοι μπορεί να λοιδορούν και άλλοι να σαρκάζουν.

Στο τέλος τέλος, όλα ανάγονται σε μια επιλογή, υπαρξιακή μού αρέσει να τη λέω,
η Ζιλιέτ με τη βραχνή φωνή και τα μάτια κάρβουνα μού χαμογελά, ο Αλμπέρ μού
απλώνει το ηλιοκαμένο χέρι του, ο Φρίντριχ με τραβάει να χορέψουμε και ο
Αντουάν με καλεί σε νυχτερινή πτήση.