Αντιθέσεις…

Σκυθρωπά πρόσωπα που αντανακλούν την ήττα. Οικονόμου, Ρονάλντο, Ιωαννίδης. Εικόνες βίας στα γήπεδα. Κι ένα χαμόγελο που η λάμψη του σκέπασε το σκοτεινό πρόσωπο του αθλητισμού, το χαμόγελο της χρυσής Όλγας Βασδέκη

Η ΧΡΟΝΙΑ του Φιλαθλέοντα δεν περιλαμβάνει τη χοντρο-Μόνικα με τον φονικότερο
λεκέ της ιστορίας ούτε καν τη Ροναλντίνια με το φονικότερο χαμόγελο της
εξέδρας των επισήμων. Δεν ασχολείται με τις αλεπούδες της ερήμου και του
άσκοπου αιματοκυλίσματος, αλλά με τις τύπου Γιάτσεκ της Καλαμάτας και της
μεθοδικά προετοιμαζόμενης ανόδου. Κόσμος της δεν είναι τα παιχνίδια της
εξουσίας και οι τρίπλες των πολιτικών και άλλων καιροσκόπων (συνήθως στον
εαυτό τους), αλλά τα παιχνίδια της μπάλας και ο αγώνας του σώματος, που, όσο
μένουν παιχνίδια και αγώνας, είναι ικανά να ομορφαίνουν τη ζωή μας.

* Η χρονιά του Φιλαθλέοντα είναι ουσιαστικά μισή χρονιά. Άρχισε τον Ιούνιο με
το νοητό, αλλά τόσο ζωντανό γιατί μοιρασμένο με όλη σχεδόν την ανθρωπότητα,
ταξίδι στα γήπεδα της Γαλλίας. Το Μουντιάλ εξελίχθηκε λιγότερο απρόβλεπτο απ’
όσο φαινόταν όταν άρχισε, αλλά πολύ συναρπαστικότερο απ’ όσο προέβλεπαν, πριν
ακόμα αρχίσει, οι αιώνιες Κασσάνδρες, που αναγγέλλουν, εδώ και χρόνια, τον
θάνατο του ποδοσφαίρου από εμπορική ασφυξία. Η δε συναρπαστικότητά του
οφείλεται κυρίως στο ποδόσφαιρο που παίχτηκε (για πρώτη φορά σε μεγάλη
διοργάνωση της τελευταίας εικοσαετίας σχεδόν μονίμως ανοιχτό και με έμφαση στα
όπλα της κάθε ομάδας και όχι στις αδυναμίες του αντιπάλου) παρά στην τελική
του έκβαση. Η Γαλλία δεν ήταν η καλύτερη ομάδα του Μουντιάλ (κέρδισε όμως
δίκαια, καθώς ξεδίπλωσε με τον αποτελεσματικότερο τρόπο τις δυνάμεις της) και
ο Ζιντάν δεν ήταν, αγωνιστικά, ο πρώτος των πρώτων (αυτόν όμως θα θυμόμαστε,
χάρις στην αναμφισβήτητη φυσική κλάση του και επειδή ήταν ο καταλύτης του
τελικού). Μεγαλύτερη σημασία από στατιστικές και κατατάξεις έχουν, ιδίως για
μας τους ουδέτερους, τα μονίμως γεμάτα γήπεδα, η πρόοδος των κάποτε
θεωρούμενων «μικρών» ομάδων, η εμφάνιση μιας ορμητικής και χωρίς σεβασμό για
την καθεστηκυία τάξη νέας γενιάς παικτών, με δυο λόγια η συμφιλίωση μιας
μεγάλης διοργάνωσης με την έννοια της γιορτής. Όσο κι αν ύστερα από μια γιορτή
δεν είναι ποτέ όλοι χαρούμενοι.

* Η χρονιά του Φιλαθλέοντα περιλαμβάνει το λαμπερό πρόσωπο της Όλγας Βασδέκη,
που κατάφερε επιτέλους να πετάξει δυο φορές ώς το όνειρό της, και το πονεμένο
πρόσωπο του Ρονάλντο, που είδε να γκρεμίζεται ο μύθος του φαινομένου, έτσι
ώστε τώρα είναι αναγκασμένος να ξανανέβει στο Έβερεστ. Το πονηρό πρόσωπο του
Μιγιάτοβιτς, που καιροφυλακτούσε για να δώσει στη Ρεάλ το πρώτο Κύπελλο
Ευρώπης μετά την εποχή των θρύλων, της ασπρόμαυρης τηλεόρασης και των σκορ
τύπου πόλο, και το τίμιο πρόσωπο των αρσιβαριστών μας όταν έκαναν για άλλη μια
φορά το καθήκον τους προς τη χώρα που τους υιοθέτησε για να τη δοξάσουν. Το
πάντα ερμητικό πρόσωπο του Μπάγιεβιτς, καθώς αναλογίζεται περισσότερο τις
ευθύνες παρά την ιστορία που γράφει μετατρέποντας τον Ολυμπιακό σε μηχανή
τίτλων, και το πάντα οργισμένο, στη χαμένη μάχη με την τελειότητα και τον
εαυτό του, πρόσωπο του Γιάννη Ιωαννίδη, του ανθρώπου που έχουμε ήδη πεθυμήσει
περισσότερο από κάθε άλλον.

* Η χρονιά σφραγίζεται όμως και από θλίψη για την ασταμάτητη πτώση του εθνικού
μας, από πλευράς επιτυχιών, αθλήματος. Παρά τον τρίτο συνεχόμενο τελικό
ελληνικής ομάδας στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση και παρά την ελάχιστη
απόσταση (ένα σουτ του Οικονόμου με ταμπλό) που χώρισε τελικά την Εθνική μας
από τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ­ της Αθήνας, αλλά που όλοι
παρακολουθήσαμε από τα νησιά ­ το ελληνικό μπάσκετ τρώει τις σάρκες του. Μη
σταματώντας να μεγεθύνεται οικονομικά, χάνει την ψυχή του: υποβαθμίζει ή
διώχνει τα δικά του παιδιά ­ τους Σιγάλες και τους Ρεντζιάδες του ­
απομακρύνει, λόγω βίας και στεγνού θεάματος, τους φιλάθλους εκείνους που
ήξεραν και πριν από την εποχή του Γκάλη ότι το γήπεδο του Σπόρτιγκ δεν ήταν
μόνο για τις συναυλίες, αποθαρρύνει τη συμμετοχή ανθρώπων που γνωρίζουν και
πονούν το άθλημα και όχι τα εκατομμύριά του. Η χρονιά γενικά σημαδεύτηκε από
έξαρση των τριών μεγάλων και αλληλοσυνδεόμενων πληγών του σύγχρονου
αθλητισμού: της βίας, των χρημάτων, του ντόπινγκ. Από τα παιχνίδια που δεν
τέλειωσαν ποτέ ή τέλειωσαν ­ για να προλάβουν οι φίλαθλοι το θέατρο ­ στο 83ο
λεπτό, ως τις μαύρες γαζέλες, τους λευκούς ποδηλάτες και τους ημίαιμους
μπασκετμπολίστες που χάθηκαν από τη ζωή ή τερμάτισαν ή αμαύρωσαν την καριέρα
τους κόβοντας δρόμο για την επιτυχία μέσα από τα φάρμακα, φθάσαμε και στους
παράγοντες του διεθνούς αθλητισμού που χρηματοδοτούν την παρακμή του με όλο
και περισσότερες διεθνείς σχέσεις, όλο και περισσότερα τηλεοπτικά δικαιώματα.

* Στη χρονιά που πέρασε η παγκόσμια δημοκρατία του αθλητισμού προόδευσε άραγε;
Για όσους αγαπούν το ωραίο, τέτοια ερωτήματα είναι απλώς ρητορικά. Το 1998,
μέσα από μεγάλες διοργανώσεις, άφθονο θέαμα και μπόλικη εκμετάλλευση, ο
αθλητισμός έδειξε τη λάμψη του και μαζί τα προβλήματά του, χάρισε στιγμές
πετάγματος πάνω από το ανθρώπινο μέτρο και έχασε αρκετά συχνά το μέτρο του
δικού του ρόλου.

Χωρίς την ύπαρξη και τη διαρκή παρέα του, δεν θα ‘μαστε φτωχότεροι αλλά
αλλιώτικοι. Ένα είναι σίγουρο.

Για τον Φιλαθλέοντα ­ και για όλους τους φιλάθλους που, παρά τις αντιξοότητες,
παραμένουν λέοντες ­ το 1999 δεν θα είναι η χρονιά του ευρώ, αλλά η χρονιά
αυτού που απαγορεύεται να προβλέψουν και επιβάλλεται να ελπίσουν.